Δε μας χέζεις ρε Πανούση!

Πιο βαρετός και από τον Νταλάρα πλέον...

| 19/02/2015

#

Απ’ του Άρη τα Ένδοξα τα χρόνια, στους χιλιαστές του Περισσού…

«Μάλιστα», σκέφτεσαι στο άκουσμα κάποιου από τους πρώτους στίχους, βάζοντας στην άκρη τις ήδη διαμορφωμένες αμφιβολίες σου για το ποιοι τους υπογράφουν. Τα παιδιά προτιμούν την επανάσταση, (συνεχίζεις καλοπροαίρετα). Την ασυμβίβαστη στάση. Αναπολούν το αντάρτικο, το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και δεν τους χωράει η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ. Αναζητούν μια πραγματική πιο ριζοσπαστική αντίληψη και δράση…

Συνεχίζοντας με τους υπόλοιπους στίχους στην καλύτερη στεναχωριέσαι, στη χειρότερη σε πιάνει αναγούλα. Γιατί πολλές φορές -όπως και εδώ, όσον αφορά το καινούριο μουσικό πόνημα του Τζίμη Πανούση μαζί με Γιάννη Αγγελάκα για το Μετρό– ο διάβολος δεν κρύβεται (μόνο) στις λεπτομέρειες, αλλά κατά βάση σε ολόκληρο το πλαίσιο, στη συνολική στάση, στις επιλογές και τις ιεραρχήσεις του συγκεκριμένου, βαρετού, μουσικοπολιτικού εγχειρήματος. Που μοναδικό, θανατερά αγωνιωδώς στόχο φαίνεται έχει να τραβήξει την προσοχή (η λεγόμενη και ως attention whore αγγλιστί, γνωστή ψυχοβγαλτική κατάσταση).


«Όλα για όλους» και ένα δηλητηριώδες τίποτα για την ουσία


Δεν χρειάζεται να σταθεί κανείς στον υβριστικό χαρακτήρα των χαρακτηρισμών (μπινελίκια) για το ΚΚΕ όπως «λοβοτομημένες μαριονέτες» και «σφραγιδοκράτες νταβατζήδες». Αυτά, γούστο τους και καπέλο τους και καουμποιλίκι τους, κατά την ταπεινή μας γνώμη. Οφείλουν βέβαια να δικαιώσουν τους χαρακτηρισμούς και εδώ είναι το πρόβλημα.

Αυτό που δεν αντέχεται είναι η ουσία(;) του συλλογισμού(;) που κατατίθεται. Η λογική τα λέω δήθεν επαναστατικά, από αναρχοκομμουνιστική και true radical αφετηρία, αλλά καταλήγω Ποτάμι, Lifo και Athens Voice μαζί.

Γιατί αλλιώς τι δουλειά έχει η αναφορά στις «ξύλινες καταγγελίες» παρέα με το «ανάθεμα στη Βάρκιζα»; (Το οποίο «ανάθεμα» βέβαια, όπως και η δικαιολογημένη συζήτηση για τη στάση του ΚΚΕ προς τον Άρη Βελουχιώτη, έχει αποδειχτεί ότι στη σημερινή περίεργη εποχή μπορεί να τους χωρέσει όλους. Και αυτούς που νοιάζονται αλλά και αυτούς,, που θα κοιτούσαν ικανοποιημένοι τον φανοστάτη στα Τρίκαλα.)

Πολλοί μπορεί να έχουμε γελάσει, κριτικάρει ή σταθεί εντελώς απέναντι στις λάθος θέσεις, στην άστοχη εκφορά λόγου από το ΚΚΕ (που στην τελική δεν αποτελούν προνόμιο μόνο του συγκεκριμένου κόμματος εντός του ευρύτερου αντικαθεστωτικού πολιτικού τόξου – βάλε μέσα και αριστερά και αναρχία) αλλά δεν ξεχνάμε πως έχει νοηματοδοτηθεί η κριτική για τον «ξύλινο αριστερό λόγο» στη δημόσια συζήτηση από τους δήθεν γνωρίζοντες, τους Πάσχους και τους Μπάμπηδες των τηλεπαραθύρων…

Μπορεί πολλοί να το έχουμε καταλάβει και να αναγνωρίζουμε την αναποτελεσματικότητα πολλες φορές και την εσωστρέφεια που εμπεριέχει ο -γεμάτος «μαρξιστικά σανσκριτικά»- αριστερός λόγος, αλλά αν είναι να μην λέμε τον καπιταλισμό καπιταλισμό, τα αφεντικά αφεντικά και το κεφάλαιο κεφάλαιο, αν είναι να λέμε ότι το πρόβλημα με τις «εθιμοτυπικές απεργίες» είναι ότι «έχουν καταστρέψει όλο το εμπορικό κέντρο της Αθήνας», αν είναι να μιλάμε και για ξύλινη γλώσσα και για ορντινάτσες των καπιταλιστών (στο ίδιο τραγούδι) , αφήστε το καλύτερα όψιμοι υπερασπιστές του Άρη.

Δεν έχουμε τόσο πρόβλημα με τον ανέξοδα «εμπρηστικό» σας λόγο. Απλά σας βαρεθήκαμε. Περισσότερο ίσως κι από ότι βαρεθήκαμε την άνευ νοήματος, πασοκικού τύπου, «αριστερή» – προοδευτική πολιτιστική ηγεμονία των 90’s – 00΄s με Νταλάρες και λοιπούς παροικούντες στα υπουργεία Πολιτισμού.

Κι αν διαφωνούμε – που διαφωνούμε- με την πολιτική γραμμή του σύγχρονου ΚΚΕ και την -συχνά- ιδιοκτησιακή του αντίληψη για την αλήθεια εντός της αριστεράς. Κι αν δεν μπορούμε παρά να σκήσουμε κριτική για την ατολμία του σε κρίσιμες στιγμές και την αντανακλαστική του φοβία / έχθρα για οτιδήποτε κινηματικό δεν αποτελεί δικό του σχεδιασμό.. Με εσάς από εδώ και πέρα δεν έχει νόημα πλέον ούτε να ασχολούμαστε.

Μέσος όρος ο λόγος σας, λίγο απ’ όλα και όλοι να είναι ευχαριστημένοι. «Όλα για όλους» και ένα δηλητηριώδες τίποτα για την ουσία. Και οι αντι – ΚΚΕ από αριστερή σκοπιά και οι αντι – ΚΚΕ από Μανδραβέλικη σκοπιά. Στο τέλος βέβαια νικάνε οι δεύτεροι. Γιατί φτάνουμε και στο απώγειο του πονήματος όπου ταυτίζονται ΚΚΕδες και Χρυσαυγίτες. Γιατί «παίρνει και το ΚΚΕ βουλευτικές αποζημίωσεις». Όλοι είναι το ίδιο, όλα είναι σκατά, γι αυτό ας πούμε καμιά αμπελοφιλοσοφία, αφού τίποτα δεν αλλάζει. Ας καταλήξουμε και στην εύκολη και δήθεν αριστερίζουσα (new edition) θεωρία των 2 άκρων.

Με σοβιετική μελωδία που έγινε ο ύμνος του ΕΑΜ να βάζεις στόχο εμμονικό στην Ελλάδα του 2015 το ΚΚΕ. Και όλοι(;) θα είναι ευχαριστημένοι.

Πλάι πλάι μαζί με χρυσαυγίτες, ορντινάτσα των καπιταλιστών 

Αυτό ακούμε στον στίχο του άσματος λίγο πριν το τέλος. Να επιχειρηματολογήσει κανείς;

Ή απλά να θυμίσει αυτό (δες το από το 6:50) :

Κι αυτό:

Ή αυτό:

 

«Ο τέντζερης της επανάστασης έχασε το καπάκι κύλησε από μόνος του κι έπεσε στο χαντάκι»,
που έλεγε και σε ένα παλιότερο τραγούδι ο Πανούσης…


[Υστερόγραφο:]

Στον Γιάννη Αγγελάκα ηθελημένα δεν κάναμε ιδιαίτερη αναφορά. Ίσως να φταίει που με αυτό το τραγούδι κατά τη γνώμη μας έγραψε κάποιους από τους ταιριαστούς στίχους για την πολιτική – κοινωνική κατάσταση της περιόδου που ζούμε. Ίσως πάλι επειδή ποτέ δεν νιώσαμε να έχουμε πολλές απαιτήσεις από τον συγκεκριμένο θεωρώντας τον (πραγματικά καλοπροαίρετα) «περιορισμένης ευθύνης» σε κάποια πράγματα. Τί να πούμε περισσότερο; Η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει όντως. Αλλά και η ζωή είναι μεγάλη μην την κάνεις καρναβάλι…