Εκπαιδεύοντας τζιτζίκια στο ΜΕΤΡΟ Απριλίου

Κι αν μας κλέψανε αυτό το καλοκαίρι θα βρεθούμε σ’ άλλα μέρη...

cd METRO
Γράφει : Ηρακλής Οικονόμου - Ούτι + Μπαρούτι - 28/03/2015

Ελπίζω να έχετε ήδη πάρει χαμπάρι ότι το περιοδικό ΜΕΤΡΟ είναι εδώ και τρεις μήνες ξανά στα περίπτερα. Το νέο τεύχος 4 (Απρίλιος 2015), μάλιστα, συνοδεύεται από CD με δύο τραγούδια σε στίχους και μουσική του Νίκου Ζούδιαρη, και ερμηνεία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

 

Το κοντράστ των δύο τραγουδιών και η μετάβαση από τη σχεδόν ψιθυριστή μπαλάντα «Σταγόνα μου και στάλα μου» στους ροκ αποχρώσεων «Εκπαιδευτές τζιτζικιών» είναι ουσιαστικά μια ακτινογραφία της πορείας του ίδιου του Παπακωνσταντίνου: πότε χαμηλόφωνος και ρομαντικός, πότε στα κάγκελα και αγριεμένος.

Η έκδοση και τα τραγούδια είναι μια χαρά – οκ, μην περιμένετε να αλλάξει ο ρους της ιστορίας, αλλά είναι αξιοπρεπέστατα τα πράγματα, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά. Εξαιρώ το στίχο «να κλαιν’ όλα τα τρένα» που μου φάνηκε κάπως μελό ως σύλληψη· στο μυαλό μου συνήθως κλαίνε οι σταθμοί και τα τρένα τους σκουπίζουνε τα μάτια σαν περνάνε, αλλά μπορεί να είναι και παραξενιά μου αυτό. Επίσης, οι ενορχηστρώσεις είναι προσεγμένες και η χροιά του Παπακωνσταντίνου δεν λέει να αλλάξει με τίποτα. Σαράντα χρόνια φούρναρης, με την ίδια ακριβώς αειθαλή φωνή και με τον ίδιο ακριβώς ερμηνευτικό δυναμισμό αυτός ο άνθρωπος!

Με πνεύμα αισιόδοξο και με πίστη, κρατάω τούτο το στιχάκι:

Κι αν μας πούνε πως αφήσαμε τις πόρτες ανοιχτές

κι αν μας κλέψανε αυτό το καλοκαίρι

θα βρεθούμε σ’ άλλα μέρη

Πέρα από το CD, από την ύλη του περιοδικού συγκράτησα τέσσερις μόνιμες στήλες σημαντικών προσωπικοτήτων του ελληνικού τραγουδιού: ο Τζίμης Πανούσης τα κάνει άνω-κάτω ως συνήθως με το «Ωροσκόπιό» του, ο Σωτήρης Κακίσης βγάζει τον φίλαθλο που κρύβει μέσα του με «Σεξ & Σπορ», ο Φοίβος Δεληβοριάς μας πηγαίνει σινεμά με την «Ιστορία του Ματιού», ενώ last but not least ο Νίκος Ζούδιαρης ανακαλύπτει νέους ποιητές με «Λόγο Ύπαρξης».

Γι’ αυτούς, και μόνο, θα συνεχίσω να αγοράζω το περιοδικό. Άντε και για την από καιρό χαμένη εφηβεία σου, χωρίς μέσα και διαδίκτυα, τότε που ένα CD απ’ το Μετρό και το Δίφωνο και μια βόλτα στο Στοκ, τον Ζαχαρόπουλο, το Θεμέλιο και τη Σύγχρονη Εποχή έφτανε για να βγάλεις νόημα και να βγάλεις το μήνα.