Η Άχεντ Ταμίμι, το 17χρονο πρόσωπο του παλαιστινιακού αγώνα, στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ

Το Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου, στο Πάρκο Τρίτση, στο Ίλιον

| 21/09/2018

Αύριο Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου, στις 19.30, η 17χρονη Άχεντ Ταμίμι, η κοπέλα που βιώνοντας ό,τι κάθε Παλαιστίνιος καθημερινά, έγινε σύμβολο του παλαιστινιακού αγώνα για τα στοιχειώδη της ανθρώπινης ύπαρξης θα βρίσκεται στο φεστιβάλ της ΚΝΕ, στο Πάρκο Τρίτση στο Ίλιον.  Η παρουσία της επιβεβαιώθηκε μόλις πριν λίγες μέρες καθώς χρειάστηκε ένας μαραθώνιος προσπαθειών και διαβημάτων προκειμένου η νεαρή Παλαιστίνια και η οικογένειά της να ξεπεράσουν το σκόπελο της απαγόρευσης εξόδου από την κατεχόμενη Δυτική Όχθη που είχε επιβάλλει ο ισραηλινός στρατός.

Η Άχεντ Ταμίμι αφέθηκε ελεύθερη τον Ιούλιο, μαζί με την μητέρα της, μετά από οκτώ μήνες στη φυλακή όπου είχε καταδικαστεί μετά από αλλεπάλληλες παρατάσεις της διοικητικής της κράτησης, όταν συνελήφθη επειδή χειροδίκησε εναντίον δύο Ισραηλινών στρατιωτών και το συμβάν καταγράφηκε από κάμερες γεγονός που προκάλεσε οργή στις κατοχικές δυνάμεις.

Η Άχεντ χαστούκισε τους Ισραηλινούς στρατιώτες επειδή πυροβόλησαν στο κεφάλι 14χρονο Παλαιστίνιο  κατά τη διάρκεια διαδήλωσης, μίας από τις πολλές διαδηλώσεις κατά της απόφασης Τραμπ ν’ αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως ενιαία πρωτεύουσα του εβραϊκού κράτους.  Μια απόφαση που τίναξε στον αέρα κάθε προοπτική που είχε απομείνει για λύση δύο κρατών και περιφρονώντας με τον πιο προκλητικό τρόπο τις σχετικές αποφάσεις του ΟΗΕ που ζητούν τερματς ισραηλινής κατοχής στην ανατολική Ιερουσαλήμ (από το 1967) και σεβασμό του υπάρχοντος διεθνούς ιδιόμορφου καθεστώτος της πόλης.  Μια απόφαση που χλευάζει το ο,τιδήποτε αποκαλεί κάποιος «διεθνές δίκαιο» επιβεβαιώνοντας ότι υπάρχει μόνο το δίκαιο του «ισχυρού», των βολικών συμμάχων και οι γεωστρατηγικές επιδιώξεις και τα συμφέροντα και ότι απέναντί τους δεν απομένει παρά ο αγώνας των ανθρώπων, των λαών για το δίκιο, για την αξιοπρέπεια, για μια ανθρώπινη ζωή.

Η νεαρή ήταν γνωστή και πριν από αυτό το περιστατικό και στους Παλαιστινίους καθώς από όταν ήταν παιδί , όπως και η οικογένειά της, συμμετέχει ενεργά στον αγώνα υπεράσπισης της γης του χωριού που μένει, του Νάμπι Σάλεχ. Ο αγώνας αυτός δεν έχει κάμερες, δεν έχει απλώς διαδηλώσεις έστω και με καταστολή, δεν έχει δηλώσεις. Ο αγώνας αυτός έχει όπλα, έχει πλαστικές σφαίρες, έχει αλλεπάλληλες συλλήψεις, έχει εισβολές κατοχικών στρατιωτών την νύχτα στο σπίτι σου, έχει διαρκή εκφοβισμό. έχει δολοφονίες, έχει καταστροφή της όποιας περιουσίας σου, κατεδάφιση του σπιτιού, στέρηση της ίδιας της δυνατότητάς σου ν’ ανασαίνεις. Ο αγώνας αυτός είναι αγώνας για την ίδια σου τη ζωή.

Μετά την αποφυλάκισή της, έξω από το σπίτι του Νάμπι Σάλεχ, ενός κατοίκου του χωριού της που σκοτώθηκε από τον ισραηλινό στρατό, η Άχεντ είχε δηλώσει στους δημοσιογράφους:

«Από αυτό το σπίτι του μάρτυρα σας δηλώνω: η αντίσταση θα συνεχιστεί μέχρι να τερματιστεί η κατοχή. Όλες οι κρατούμενες είναι δυνατές και ευχαριστώ όλους όσοι στάθηκαν στο πλευρό μου το διάστημα που ήμουν στη φυλακή».

Η αντίσταση συνεχίζεται και δεν ξεχνάμε τα υπόλοιπα παιδιά που βρίσκονται ακόμα στις ισραηλινές φυλακές χωρίς δίκες ή καταδικασμένα με σαθρά κατηγορητήρια.

ola