Λουκία Μιχαλοπούλου: Είναι επείγον να είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο

| 29/06/2019

Η Λουκία Μιχαλοπούλου είναι αυστηρή στις επιλογές της, ψάχνει συνεργασίες με ανθρώπους που εκτιμά και τονίζει πόσο ωραίο είναι να συναντιέσαι επί σκηνής. Επίμονη, με αγάπη για την ποίηση και τον Λαρς Φον Τρίερ. Ευχάριστη παρέα, γενικά ωραίος τύπος. Την ευχαριστούμε που μας μίλησε.

Τι σου αρέσει στη δουλειά σου;

Δεν το αντιλαμβάνομαι ως δουλειά…

…χόμπι;

Ούτε… Δεν ξέρω. Ενώ ζω από το θέατρο δεν μπορώ να το συλλάβω έτσι. Ολη μου η μέρα έχει να κάνει μ’ αυτό, οπότε δεν μπορώ να σου πω ότι δουλεύω.

Είναι ευχάριστο πάντως

Η λέξη ευχάριστο είναι μικρή. Δεν είναι μόνο ευχάριστο. Είναι και δυσάρεστο, δύσκολο, επώδυνο, μαγικό… Αυτό που επιδιώκω σ’ αυτή τη φάση είναι συναντήσεις με ανθρώπους που εκτιμώ, που έχω κοινό κώδικα. Είμαι προσεκτική όχι μόνο στα έργα και στους ρόλους, αλλά και στις συνεργασίες.

Αυτό επιτυγχάνεται λέγοντας πολλά “όχι”;

Είμαι υπέρ του να είσαι αυστηρός στις επιλογές σου. Γιατί και χτίζεις και επαναπροσδιορίζεσαι σε σχέση με το τι θες.

Υπάρχει ρίσκο όμως

Ναι, πάρα πολύ. Ωστόσο, δεν αφήνω το άγχος να με κυριεύσει και πάντα πηγαίνω μ’ αυτό που θέλω πραγματικά να κάνω. Για μένα, τώρα, είναι οι συναντήσεις, ο τρόπος που θέλω να συνεργαστώ και το περιθώριο να είμαι συνδημιουργός.

Σκηνοθετικά;

Οχι ακριβώς. Δεν θέλω να είμαι εκτελεστής μόνο, αλλά να έχω και λόγο στο τι είναι αυτό που θέλουμε να κάνουμε. Οπότε τώρα μ’ ενδιαφέρει να είμαι μέρος της ιδέας, να συμβάλλω στη δημιουργία της.

Δεν υπάρχουν συγκρούσεις με τον σκηνοθέτη;

Προφανώς και υπάρχουν. Οταν συναντιέμαι με κάποιον επαγγελματικά είμαι ανοιχτή, δεκτική… Τώρα συνεργάζομαι με τους Μαρία Πρωτόπαππα, Στεφανία Γουλιώτη, Αργύρη Ξάφη, σκηνοθετεί η Μαρία. Παρ’ όλα αυτά είμαστε ένας πυρήνας. Υπάρχουν ρόλοι για να λειτουργεί το εγχείρημα, όμως νιώθω συνδημιουργός. Με ενδιαφέρει να μαι μέρος του συνόλου.

Αυτός ο τρόπος σκέψης υπάρχει και σε άλλους ηθοποιούς;

Δεν νομίζω ότι ισχύει σε όλους. Εγώ θέλω όμως σ’ αυτή τη φάση να σκέφτομαι έργα και να λέω ότι με τη Στεφανία και τη Μαρία που έχουμε κοινό κώδικα μπορούμε να συναντηθούμε και να τα υλοποιήσουμε.

Αν δεν μπορούν; Περιμένεις ή κάνεις κάτι άλλο;

Νομίζω περιμένω. Πάντως αν μου κολλήσει κάτι είμαι πολύ επίμονη.

Στο ενδιάμεσο κάνεις πράγματα;

Φυσικά, αλλά δεν θέλω πια να εκτελώ μόνο.

Η αντίληψη αυτή προέκυψε τα τελευταία χρόνια;

Το είχα πάντα. Βέβαια, το να μπορείς να εκτελείς τέλεια είναι μέρος της εκπαίδευσης μας. Ωστόσο, οι καλύτερες μου στιγμές είναι όταν συναντιέμαι στη σκηνή με οποιονδήποτε σκηνοθέτη, ηθοποιό… Αυτό συνέβη φέτος με τον Νίκο Κουρή στη παράσταση “Η γίδα ή ποια είναι η Σύλβια” του Αλμπι.

Τι σημαίνει “συναντιέμαι επί σκηνής”;

Ξεχνάω τον εαυτό μου, είμαι ο άλλος. Δεν με απασχολεί τόσο ο εαυτός μου και ο ρόλος μου, αλλά περισσότερο ο ρόλος του άλλου, ο συμπαίκτης μου. Κάνοντας πίσω το εγώ σου αφήνεσαι στον άλλο και ο άλλος σε σένα. Ετσι δημιουργείται σκηνική χημεία. Ξεχνάς ότι παίζεις θέατρο.

Αυτό συμβαίνει στην πρόβα;

Εχει να κάνει με το να είσαι ανοιχτός στην ανταλλαγή, να έχεις κοινό κώδικα με τον άλλο. Αυτό, βέβαια, πρέπει να το δουλεύεις κάθε μέρα, να το διεκδικείς. Κάθε φορά με τον Νίκο προσπαθούσαμε να συναντηθούμε. Οταν συμβαίνει είναι πολύ ωραίο. Παλαιότερα δεν το είχα αυτό, με απασχολούσε να είμαι καλή εγώ.

Πώς ξεφεύγεις απ’ αυτό;

Από μικρή δούλευα και μόνη μου, ανεξάρτητα από το τι ζητούσε ο σκηνοθέτης. Μεγαλώνοντας δεν μου αρκεί, θέλω παρέα σ’ όλο αυτό. Με απασχολεί να συναντηθώ στη σκηνή με κάποιον.

Θες να το καταλαβαίνουν και οι θεατές;

Οταν συναντιέσαι με κάποιον ξεχνιέσαι. Κι αυτός που το βλέπει ξεχνιέται. Παρασύρεται απ’ αυτό που συμβαίνει. Του συμβαίνει κάτι που δεν μπορεί να εξηγήσει. Πρέπει να κυνηγάμε πραγματικές συναντήσεις επί σκηνής κι ας είναι δύσκολο, μια και δεν είμαστε μαθημένοι σ’ αυτό.

Τι δεν σου αρέσει στον χώρο σου;

Είναι μια εποχή που δεν μας επιτρέπει να συγκεντρωθούμε. Γίνονται πολλά πράγματα. Δεν υπάρχει ο χώρος και ο χρόνος να αφιερωθείς σε κάτι…

…λόγω οικονομικών δυσκολιών;

Ναι, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Εχει να κάνει και με το σύστημα συμπεριφοράς που έχει διαμορφωθεί. Σαν να μην μπορούμε να συγκεντρωθούμε σε κάτι.

Δεν μπορείτε να κάνετε αυτό που θέλετε;

Ναι και γενικότερα υπάρχει μια φιλοσοφία ότι πρέπει να κάνεις πολλά πράγματα μαζί. Ενώ υπάρχουν πολλές δυνατότητες γίνονται πασαλείμματα.

Πολλά και μέτρια;

Ναι. Καταλαβαίνω ότι υπάρχει ανάγκη να προβληθείς, μεγάλος ανταγωνισμός, να επιβιώσεις οικονομικά… Για να γίνουν όμως μεγάλα πράγματα χρειάζονται ισχυρές συναντήσεις. Η εποχή μας χρειάζεται ισχυρές συναντήσεις, δεν μπορεί ο καθένας μόνος του.

Υπάρχει διαφορά της προηγούμενης γενιάς ηθοποιών με τη σημερινή;

Σίγουρα υπάρχει. Δεν μπορώ να έχω τις ίδιες απαιτήσεις από τον Δημήτρη Καταλειφό όπως έχω από τη Στεφανία (Γουλιώτη). Τώρα υπάρχει περισσότερο η τάση της συνδημιουργίας, κάτι που οι παλιοί δεν το είχαν τόσο πολύ.

Κυριαρχούσε ο σκηνοθέτης;

Ας πούμε ναι.

Υπάρχουν σκηνοθέτες ανοιχτοί σ’ αυτό που λες;

Νομίζω ναι. Είναι επείγον να είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο.

Θα ήθελες να έχεις ασφάλεια σ’ αυτή τη δουλειά; Να είσαι σ’ έναν οργανισμό που κάθε δυο χρόνια για παράδειγμα θα ξέρεις ότι έχεις δουλειά

Προς το παρόν όχι. Η ανασφάλεια για μένα είναι δημιουργική. Ενδεχομένως στο μέλλον, με κάποιους ανθρώπους που έχω κοινό κώδικά να μαζευτούμε να κάνουμε κάτι. Οπως ο Λευτέρης Βογιατζής και η Ράνια Οικονομίδου παλαιότερα.

Εχεις υπάρξει τυχερή σ’ αυτή τη δουλειά;

Ναι, θα μουν αχάριστη αν έλεγα όχι. Με όσους ήθελα να συνεργαστώ συνεργάστηκα. Παρά τα όχι που έχω πει μου βγήκαν σε καλό. Οπότε ναι, είμαι τυχερή.

Ξέρω ότι σ’ αρέσει η ποίηση και μάλιστα ανέβασες στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας το έργο “Χρονικό Διάστημα”, βασισμένο στην ποίηση της Κικής Δημουλά

Από μικρή διάβαζα ποίηση, έπαιξε ρόλο και ο πατέρας μου. Είναι οικεία περιοχή για μένα. Διάβασα ποιητικές συλλογές της κ. Δημουλά και ένιωσα πως αυτό ήθελα να το ανεβάσω στο θέατρο. Της το είπα και μου έδωσε την άδεια. Στην ουσία είναι μονόλογος απ’ όλες τις συλλογές της. Πρέπει να πω ότι πρώτα το ανέβασα στο υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης.

Θεωρείς ότι υπάρχουν καλά, καινούργια, θεατρικά κείμενα;

Σίγουρα υπάρχουν. Και τα κλασικά όμως μπορείς να τα δεις με σύγχρονη ματιά. Το πρόβλημα με τα καινούργια είναι ότι δεν έχουν τις προϋποθέσεις να γίνουν διαχρονικά, είναι πιο πολύ της εποχής, του τώρα.

Τι πρέπει να έχει ένα θεατρικό κείμενο;

Μια πολύ καλή ιστορία και να μην είναι τόσο δεμένο στο εδώ και τώρα.

Σε έχουν αδικήσει στην καριέρα σου;

Οχι, δεν θα το λεγα.

Εχει γίνει το αντίθετο; Να σου χουν γράψει κάτι καλό και να πίστευες ότι δεν το αξίζεις;

Υπάρχει κάτι που συμβαίνει με τα βραβεία και τις κριτικές. Υπάρχει ευγνωμοσύνη γι’ αυτά, και χαρά, αλλά για να είμαι ειλικρινής η κριτική που θα δω και θα ακούσω είναι αυτή που κάνω στον εαυτό μου. Ενας κριτικός έρχεται σε μια παράσταση την οποία εγώ μπορεί να παίξω και 300 φορές. Μπορεί, λοιπόν, να με δει σε κακή ή καλή μέρα…

… αν σε δει σε κακή και το γράψει, πώς αντιδράς;

Τα διαβάζω και τ’ ακούω όλα.

Θα επηρεαστείς;

Ναι. Γι’ αυτό και διαβάζω κριτικές αφού τελειώσουν οι παραστάσεις, όχι όταν παίζω, με αποσυντονίζουν.

Εχουμε καλό επίπεδο κριτικής θεάτρου;

Θα σου αυτό που είπα και πριν για την τάση. Υπάρχουν δυνατότητες σε όλα τα επίπεδα, αλλά υπάρχει και αυτό το σκόρπισμα, δηλαδή πολλές κριτικές, μέσα… όλο αυτό αποδυναμώνει την κριτική. Υπάρχουν κριτικοί που εστιάζουν, υπάρχουν κριτικοί που κάνουν κριτική χωρίς να δουν την παράσταση, που δεν έχουν σχέση με τον χώρο…

Τι σου έδωσε η σχολή του θεάτρου Τέχνης;

Πάντα ήθελα να πάω εκεί. Στο μυαλό μου, όταν ήμουν μικρή, ήταν ιερό μέρος, όπου υπάρχει περίεργο δέσιμο με τη δουλειά. Αυτό μ’ ενδιέφερε πολύ. Οταν πήγα η σχολή ήταν σε μεταβατική φάση. Τις μεγάλες μορφές -Λαζάνης, Κουγιουμτζής- τις πέτυχα στην αλλαγή. Είχα για λίγο τη Μάγια Λυμπεροπούλου. Στη σχολή μας βάζανε στην Επίδαυρο, να βλέπουμε τη λειτουργία του χώρου γενικά… Μας κράτησε προσγειωμένους.

Τώρα είσαι καθηγήτρια στη δραματική σχολή “Πράξη 7”. Μεγάλη ευθύνη;

Τεράστια. Μαγική εμπειρία. Στην ουσία επαναπροσδιορίζεσαι και συ μέσα απ’ αυτό. Μαζί με τα παιδιά μαθαίνω και γω, ανακαλύπτω πράγματα.

Αν δεις ότι κάποιος δεν είναι καλός του το λες;

Ηταν η πρώτη μου χρονιά στη σχολή. Προσπάθησα να ενώσω τους μαθητές, να μπω στη θέση τους, να βγάλουν τον καλύτερο τους εαυτό. Είμαι χαρούμενη γιατί όλοι έκαναν ένα βήμα παραπάνω.

Εμαθα ότι λατρεύεις τον Λαρς Φον Τρίερ. Πώς προέκυψε;

Οταν ήμουν πιτσιρίκα είχα δύο εμμονές: στο θέατρο με τον Λευτέρη Βογιατζή και στο σινεμά με τον Λαρς Φον Τρίερ.

Τι σου αρέσει στον Τρίερ;

Στο “Δαμάζοντας τα κύματα” έπαθε πλάκα με τους ηθοποιούς. Είναι σκηνοθέτης που με ταράζει.

Θα παιζες σε ταινία του Λάνθιμου;

Βεβαίως και ποιος δεν θα θελε. Η τελευταία του ταινία (σ.σ Ευνοούμενη) μου άρεσε πολύ.

Επαγγελματικά τι περιμένουμε;

Ετοιμάζουμε κάτι με τους Αργύρη Ξάφη, Στεφανία Γουλιώτη στο Υπόγειο του θεάτρου Τέχνης, σε σκηνοθεσία της Μαρίας Πρωτόπαππα. Δεν μπορούμε ακόμη να ανακοινώσουμε το έργο. Τον Μάιο θα είμαι στο Ιδρυμα Κακογιάννη για το έργο “Μαρία Στιούαρτ” σε σκηνοθεσία Μάρλεν Καμίνσκι. Η Στεφανία Γουλιώτη θα υποδυθεί την Ελισάβετ. Τέλος, συνεχίζω με την παράσταση “Γίδα ή ποια είναι η Σύλβια”, κάθε Δευτέρα, Τρίτη στο θέατρο “Θησείον”.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Σπούδασε αθλητική δημοσιογραφία και παρά την αγάπη και την ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία, συνεχίζει να ασχολείται με το αθλητικό ρεπορτάζ. Έχει εργαστεί σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικούς σταθμούς, κάνοντας βιβλιοπαρουσιάσεις