Δημοψήφισμα 5 Ιούλη: Να μετρηθούμε.

Με τον ηρωισμό της λογικής και της ανάγκης

| 03/07/2015

Ο αγαπημένος Δημήτρης Χατζής γράφει στο βιβλίο Θητεία- Αγωνιστικά κείμενα 1940-1950 για τον κυρίαρχο της Ψυττάλειας:

«…Το νερό πάλι δε φτάνει, όπως και αν γίνουν τα πράματα, το μαρτύριο που συνεχίζεται κοντεύει ν’ απομείνει ο μοναδικός κυρίαρχος της Ψυττάλειας.

Τα παλληκάρια που βαρεθήκανε και τα θυμάρια στα κεφάλια τους και τα τρεξίματα στον κουβά και στέκονται ορθά με τα στήθια τους ανοιχτά στη φωτιά του καταμεσημεριάτικου καμινιού και τραγουδούν για τη λευτεριά υψώνουνε την κυριαρχία της ανθρώπινης περηφάνειας. Μα δεν είναι αυτά που μπορούν να κυριαρχήσουν. Θα πέσουνε γρήγορα. Η δίψα θα σβήσει τη φωνή τους και το λιοπύρι θα νικήσει το κορμί. Αν ήταν βέβαια για ένα θάνατο δοξασμένο, ο ιδεαλισμός τους έχει χρόνια που καμινεύεται στις Ψυττάλειες.

Όμως εδώ πρόκειται τώρα για τρεις χιλιάδες ανθρώπους, για αρρώστους που σωριαστήκανε, για φαμελίτες που πρώτη φορά φεύγουν από το σπίτι τους, για ανθρώπους της αγοράς που αφήσανε τις δουλειές τους, για γερόντους που κείτονται από το πρωί με το πρόσωπο στο χώμα, για αδοκίμαστους οργανισμούς, για σπασμένα νεύρα – για έναν κόσμο ολόκληρο που πρέπει να ξεπεράσει το μαρτύριο, που πρέπει, μ’ αυτό το νερό που δεν μπορεί να γίνει περισσότερο, να νιώσει τη χαρά και την πίστη της νίκης.

Αυτό πρέπει να είναι ο κυρίαρχος της Ψυττάλειας: η σκέψη της νίκης. Η ανάγκη της νίκης. Η πίστη της νίκης. Κι αυτός ο κυρίαρχος θα επιβληθεί πέρα για πέρα. Ως το βράδυ θα βάλει την τάξη, θα καταλύσει τα βασίλεια του ατομικισμού και της πονηριάς, θα υψώσει την κοινή συνείδηση του χρέους απάνω από τη σωματική δοκιμασία, σα μοναδική σωτηρία: το λίγο, το μετρημένο, το δύσκολα δοσμένο γλυφό νερό θα μοιραστεί σε όλους- από λίγο, μόλις για να βρέξουν τα στεγνωμένα τους χείλια- μα σε όλους. Και τη νύκτα που θ’ ανάψει ο μικρός φάρος κ’ οι προβολείς απ’ το Ναύσταθμο θα γυρίζουν ακοίμητοι πάνω στους τρεις χιλιάδες κολασμένους, ο γυμνός τόπος της Ψυττάλειας θα υψωθεί με τους τρεις χιλιάδες νικητές του, ολοφώτιστος. Γιατί νικήσαμε και στην Ψυττάλεια. Την δίψα. Και τον ατομικισμό.»

Δημήτρης Χατζής, Θητεία

Από τη μέρα της αναγγελίας του δημοψηφίσματος προσπαθώ να γράψω ένα κείμενο για την αποφασιστική στήριξη του ΟΧΙ και δεν τα καταφέρνω. Ίσως γιατί μου έρχονται μαζεμένα τόσα που δεν καταφέρνω να τα βάλω σε τάξη, ίσως γιατί οι εξελίξεις είναι τόσο ραγδαίες και αντιφατικές κάθε λεπτό, ίσως γιατί αισθάνομαι ότι το ερώτημα είναι τόσο απλό που δεν υπάρχει κάτι παραπάνω να ειπωθεί. Κυρίως όμως γιατί όλες οι σκέψεις που μου έρχονται καταλήγουν στην παράθεση κελευσμάτων ηρωισμού και ανυπακοής, ποιημάτων που δεν ξέρω αν ταιριάζουν στην περίσταση όπως το «να ζυγιαστούμε, μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας» και συνθημάτων.

Όσοι ζουν αυτή τη βδομάδα μέσα στη μάχη για την επικράτηση του ΟΧΙ κατανοούν ότι πράγματι, το βασικό στοίχημα του δημοψηφίσματος είναι η υπέρβαση του φόβου και της παραλυτικής αίσθησης αγωνίας για το μέλλον. Ότι αυτό με το οποίο έρχεται καθημερινά αντιμέτωπος ο κόσμος δεν είναι το αν συμφωνεί με το ένα ή το άλλο μέτρο, αλλά το αν θα μπορεί να ζήσει με τα αφεντικά να τον εκβιάζουν, τα ΜΜΕ να τον τρομοκρατούν, τους Ευρωπαίους να τον τιμωρούν και την κυβέρνησή του να μοιάζει αδύναμη να τον υπερασπιστεί μακροπρόθεσμα.

Απέναντι σε αυτό, πάντοτε η πρώτη μου σκέψη είναι να προβάλλω μια συναισθηματική έπαρση, μια αποφασιστικότητα για να αψηφήσουμε το φόβο. Άλλωστε, ήδη τα όσα έχουν συμβεί τις τελευταίες μέρες αποδεικνύουν ότι πολλές από τις «καταστροφές» που φάνταζαν από μακριά αβίωτες, στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο κατακλυσμιαίες. Κάθε φορά το χειρότερο που θα έρθει είναι σχετικό. Αν μιλήσεις σε μια χώρα της Αφρικής για την απειλή πείνας, θα έχεις διαφορετικές αντιδράσεις από ότι στη Ζυρίχη. Ένα μεγάλο μέρος του κοινωνικού μου περίγυρου, έχει μάθει ήδη πέντε χρόνια τώρα να ζει μέσα στην ανασφάλεια και την αφραγκία. Ίσα ίσα που με τις δωρεάν συγκοινωνίες, την ανοχή στους ληξιπρόθεσμους λογαριασμούς και τα δωρεάν πακέτα κινητής τηλεφωνίας, μια εβδομάδα πολιτικής αναμπουμπούλας και αποστασιοποίησης από την μαύρη καθημερινότητα, περισσότερο σαν ευχάριστο διάλειμμα φαντάζει παρά σαν την Αποκάλυψη.

Όμως δεν αρκεί το δείγμα των φίλων και γνωστών μου, ούτε μπορεί να απαντήσει σε όλα τα ερωτήματα ένας ασαφής ηρωισμός. Όπως έλεγε και το απόσπασμα του Δημήτρη Χατζή, δεν αρκεί ο ηρωισμός και η περηφάνια, αν και χωρίς αυτά έχεις καταστραφεί ήδη. Αυτό που μπορεί να κυριαρχήσει είναι η ανάγκη. Η ανάγκη της νίκης, η πίστη της νίκης και η υπέρβαση του ατομισμού. Δεν παραλληλίζω καμιά εποχή, ούτε θέλω να τρομοκρατήσω για δίψα και λιμούς. Θέλω όμως να καταθέσω κάποιες συγκεκριμένες σκέψεις που τεκμηριώνουν γιατί πρέπει να δείξουμε ηρωισμό και να ψηφίσουμε ΟΧΙ παρά την απίστευτη εκστρατεία τρόμου και παρά τα μεγάλα προβλήματα που ήδη αντιμετωπίζουμε και μπορεί να ενταθούν. Έναν όμως ηρωισμό που δεν προκύπτει μόνο από την έμπνευση που αντλούν κάποιοι και κάποιες σαν κι εμένα από γενειοφόρους αντάρτες αλλά από την ανάγκη και τη λογική. Κι έτσι θα αναιρέσω κάθε λογοτεχνική ελπίδα και θα πάω σε συγκεκριμένα σημεία που συνοπτικά τοποθετούν μια σειρά επιχειρημάτων, που βέβαια δεν είναι και τόσο πρωτότυπα.

telesigrafo

[hr]

Α. Πώς φτάσαμε στο δημοψήφισμα;

[hr]

Η κυβέρνηση έφτασε στην αναγγελία του δημοψηφίσματος καθώς η διαπραγματευτική τακτική που ακολούθησε όλους αυτούς τους μήνες απέτυχε. Η επιδίωξη να γίνει δεκτό από την ΕΕ και το ΔΝΤ ένα αίτημα για μια πολιτική που από τη μια να μην έρχεται σε σύγκρουση με τα θεμέλια της ακραία νεοφιλελεύθερης μνημονιακής πολιτικής και από την άλλη να δίνει κάποια περιθώρια ελαφρύνσεων δεν επιτεύχθηκε. Όπως επανέλαβαν αρκετές φορές οι Ευρωπαίοι ηγέτες, η ουσιαστική διαφωνία δεν ήταν το ποσοστό του ΦΠΑ ή ο χρόνος εφαρμογής κάποιων μέτρων, αλλά το ότι δεν επιτρέπεται κανείς να έχει έστω και την παραμικρή διαφωνία ως προς την πολιτική που θα υλοποιείται καθώς αυτή καθορίζεται από τους δανειστές. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε σε ένα διαρκές σπιράλ αναδιπλώσεων προς τα κάτω, ελπίζοντας ότι θα βρεθεί έστω την τελευταία στιγμή μια χαραμάδα υποχώρησης. Όταν αυτή δεν βρέθηκε, ήρθε αντιμέτωπος με μια ταπεινωτική υποταγή που θα αναιρούσε όλα τα στοιχεία που τον έβγαλαν στην κυβέρνηση.

Κατά τη γνώμη μου, παρότι η κυβέρνηση τέθηκε εξαρχής υπέρ μιας διαχείρισης του υπάρχοντος πλαισίου και όχι ανατροπής, παραμένει σε μεγάλο βαθμό υπόλογη στο ευρύ ρεύμα κοινωνικών αγώνων που αντιπάλεψαν την μνημονιακή καταστροφή και δεν μπορεί να γίνει Νέα Δημοκρατία στη θέση της Νέας Δημοκρατίας. Έτσι πήρε την επιλογή του δημοψηφίσματος, νομίζω απρόθυμα και φοβισμένα, χωρίς προετοιμασία και αποφασιστικότητα, ελπίζοντας να διαχειριστεί αυτή την επιλογή σαν διαπραγματευτικό χαρτί και υποτιμώντας την αντεπίθεση που θα δεχτεί.

[hr]

Β. Ποιο είναι το αρχικό ερώτημα του δημοψηφίσματος;

[hr]

Ο καθένας και η καθεμία, μπορεί να κάνει πολλές διαφορετικές εκτιμήσεις για τα σχέδια που υπάρχουν πριν και μετά το δημοψήφισμα, για τις διαφορετικές πολιτικές λογικές που συγκεντρώνονται στα αντιπαρτιθέμενα στρατόπεδα και για το τι θα σηματοδοτήσει το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Αυτό βέβαια δεν αναιρεί ότι το βασικό ερώτημα στο οποίο θα κληθεί να ψηφίσει ο ελληνικός λαός, είναι το αν αποδέχεται τις προτάσεις των δανειστών. Το τι λένε αυτές οι προτάσεις, φρονώ πώς οι περισσότεροι το γνωρίζουν ή φαντάζονται. Πρόκειται για ένα πακέτο μέτρων κοινωνικής καταστροφής που θα έρθουν να προστεθούν σε μια κοινωνία που κάθε μέρα και επιδεινώνεται η πραγματικότητα που βιώνει.

Για να είμαστε ειλικρινείς, κανένας πια δε λέει ότι τα μέτρα αυτά θα φέρουν καλύτερες μέρες και ανάπτυξη έστω και αργότερα, όπως υποστήριζαν πέντε χρόνια τώρα οι ντόπιοι και ξένοι τροϊκανοί. Κανείς δε λέει ότι θα μεταρρυθμίσουν το κράτος και θα μας κάνουν μια σύγχρονη ανταγωνιστική ευρωπαϊκή χώρα. Θα φάνταζε αστείο, να υποστηρίξει οποιοσδήποτε ότι αν συνεχίσουν τα υλοποιούνται αυτά που υπαγορεύουν οι δανειστές, θα αλλάξει κάτι προς το καλύτερο. Πέντε χρόνια υλοποιήθηκε ότι ζήτησαν και σήμερα το χρέος είναι μεγαλύτερο, η φτώχεια και η ανεργία το ίδιο.

Ποιος ο λόγος λοιπόν να πει κάποιος ναι σε ένα τόσο επώδυνο πρόγραμμα, όταν του δίνεται η δυνατότητα να συναποφασίσει; Και ποιος μπορεί να αδιαφορήσει για το αποτέλεσμα, ειδικά αν τοποθετείται ενάντια στην μνημονιακή πολιτική; Σαφώς, η απάντηση θα σχετιζόταν με κάτι ευρύτερο, ότι κάποιος φοβάται ότι θα φύγει από την ΕΕ και το ευρώ ή από την άλλη ότι και η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ δε διέφερε πολύ από αυτή των δανειστών. Εγώ προσωπικά στηρίζω το ΟΧΙ και ελπίζω να ανοίξει ένα δρόμο ρήξης με την ΕΕ και το ευρώ. Ωστόσο, όλα αυτά, δεν αναιρούν ότι υπάρχει ένα αρχικό ερώτημα. Όπως δεν πιστεύω ότι με το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα θα βγούμε από το ευρώ και την ΕΕ, έτσι δεν τεκμηριώνεται οποιαδήποτε άλλη άποψη με σιγουριά πιστεύει κάθε άλλη προοπτική, ακριβώς γιατί η αναμέτρηση που διεξάγεται αυτές τις μέρες και κυρίως το αποτέλεσμα που θα έχει, είναι τόσο δυναμικά που ανοίγουν εκατομμύρια δυνατότητες και απειλές από το πρωί της Δευτέρας.

Όμως, μόνο αν κοιμάσαι ή κάθεσαι φοβισμένος στο σπίτι σου, δεν αντιμετωπίζεις απειλές. Και αυτό δε μπορεί να το κάνει όλη η κοινωνία. Εδώ που φτάσαμε, δρόμος εύκολος δεν υπάρχει, πάντα παγίδες και κίνδυνοι θα εμφανίζονται μπροστά μας. Κάθε βήμα όμως που κάνουμε, οφείλουμε να βλέπουμε αν μας πηγαίνει έστω και λίγο πιο κοντά στο στόχο μας.

Eric Drooker

Eric Drooker

[hr]

Γ. Ποια είναι η μάχη που δίνεται αυτή τη βδομάδα;

[hr]

Όποιος και όποια ζει αυτή τη βδομάδα υπερασπιζόμενος μια άποψη, ειδικά την άποψη του ΟΧΙ, κατανοεί ότι η μάχη που εκτυλίσσεται σηματοδοτεί πολύ περισσότερα από όσες είναι οι διαφορές μεταξύ των 47 σελίδων του ΣΥΡΙΖΑ και της πρότασης των δανειστών.

Οι υποστηρικτές του ΝΑΙ δε συνδέουν την αποδοχή των προτάσεων γενικά και αόριστα με τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ και το ευρώ, αλλά ένα συγκεκριμένο πλαίσιο πολιτικών που ορίζει η ΕΕ και το ευρώ. Συνειδητά ή υπό το βάρος του φόβου, αποδέχονται όλη την πορεία της χώρας μέχρι σήμερα και κυρίως την αέναη και απόλυτη υποταγή σε όλες τις απαιτήσεις της τρόικας. Οι βασικοί εκφραστές του ΝΑΙ, δεν είναι άλλοι από όλο το πολιτικό, οικονομικό και μιντιακό κατεστημένο που κυβέρνησε τη χώρα τα τελευταία σαράντα χρόνια. Το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα είναι αποδοχή όλων των μέτρων που πέρασαν μέχρι σήμερα και των νέων που θα έρθουν.

Από την άλλη, η βιαιότητα της κατατρομοκράτησης των εγχώριων και διεθνών κέντρων εξουσίας, κάνει και τους υπερασπιστές του ΟΧΙ να διαφέρουν κατά πολύ από οπαδούς των 47 σελίδων του Τσίπρα. Αυτό είναι το βασικό και τεράστιο λάθος που κάνουν οι δυνάμεις που αν και αντιμάχονται τα μνημόνια, προτείνουν την αποχή ή το άκυρο από το δημοψήφισμα όπως το ΚΚΕ και άλλες δυνάμεις της Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου. Μέσα σε λίγες μέρες συμπυκνώθηκε ένας πολιτικός και κυρίως ταξικός πόλεμος χρόνων. Η κοινωνική πλειοψηφία που αναμετριέται με το ερώτημα του ΝΑΙ ή ΟΧΙ, δεν έρχεται αντιμέτωπη μόνο με το τάδε ή το δείνα πακέτο μέτρων, αλλά με το αφεντικό που δεν πληρώνει ή απειλεί με απόλυση, με τα ΜΜΕ που προμηνύουν την απόλυτη καταστροφή και τους διεθνείς τοκογλύφους που προειδοποιούν ότι κάθε διαφορετική άποψη θα δέχεται την παραδειγματική τιμωρία.

Το αν θα υποταχθεί ο κόσμος σε αυτό το φόβο, θα καθορίσει τις εξελίξεις για πολλά χρόνια, όποια πιθανά σενάρια και αν υλοποιηθούν. Όποιος απουσιάζει από αυτή τη μάχη, στην πραγματικότητα, αποχωρεί από την πιο δύσκολη ταξική αναμέτρηση που ζήσαμε τα τελευταία πολλά χρόνια.

[hr]

Δ. Τι θα σημαίνει και για ποιους το αποτέλεσμα της Κυριακής;

[hr]

Έχουμε την τάση, να κοιτάμε τις πιθανές εξελίξεις μετά το δημοψήφισμα μόνο από «ψηλά». Και πράγματι τα πιθανά σενάρια είναι πάρα πολλά. Σε περίπτωση ΝΑΙ, η σιγουριά είναι ίσως μεγαλύτερη. Η μνημονιακή πολιτική θα συνεχιστεί και θα γίνει απείρως σκληρότερη, ενώ το σάπιο πολιτικό προσωπικό θα αναγεννηθεί. Στην περίπτωση του ΟΧΙ, τα πράγματα είναι βεβαίως πιο θολά. Η κυβέρνηση θα θελήσει να αξιοποιήσει το αποτέλεσμα για να επιτύχει μια καλύτερη συμφωνία που δε γνωρίζουμε και αν θα τη δεχτούν, ενώ μεγάλο κομμάτι θα διεκδικεί να συνεχιστεί η μάχη για ρήξη, μεταξύ των οποίων και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ της οποίας είμαι μέλος που θα παλεύει ενάντια σε κάθε νέο μνημόνιο και έξοδο από ευρώ και ΕΕ. Ακόμα περισσότερο άγνωστη είναι η απάντηση των δανειστών, αν θα ακολουθήσει ενίσχυση των οικονομικών βομβαρδισμών ή χαλάρωση και νέα διαπραγμάτευση.

Επειδή όμως αρκετά έχουν ειπωθεί για τα ενδεχόμενα σενάρια, θα ήθελα να εστιάσω εγώ στα πιο «χαμηλά». Στο τι θα σημάνει το κάθε μικρό και μεγάλο ΝΑΙ ή ΟΧΙ για τον κάθε ένα και την κάθε μια. Η υπερψήφιση του ΝΑΙ θα σημάνει την επικράτηση του φόβου και της υποταγής, σε κοινωνική και ατομική κλίμακα. Θα σηματοδοτήσει την εκούσια συνθηκολόγηση με την καθημερινή εξαθλίωση. Σαν τους δούλους που δε φαντάζονται ότι μπορούν να ζήσουν χωρίς αφέντες, έτσι κι εμείς δε μπορούμε να φανταστούμε μια ζωή με σηκωμένο το κεφάλι. Ακόμα και αν κανείς φοβάται για το μέλλον, δεν αισθάνεται ότι πρέπει να παλέψει για νικήσει ο τσαμπουκάς και η ελπίδα τον φόβο και την υποταγή; Κατανοεί τι θα σημαίνει, μια τέτοια ήττα; Το χειρότερο μάλιστα είναι, όταν αξιοποιείται η δίκαιη άρνηση σε κάθε συνέχιση της μνημονιακής πολιτικής συνοδευόμενη από μια ρητορική «έλα μωρέ τώρα, και το όχι να περάσει τα ίδια θα έρθουν», για να ντύσει πολιτικά την ατομική υποταγή και το σκυμμένο κεφάλι.

Για να μην πολυλογούμε, το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, σαφέστατα συνενώνει διαφορετικά προτάγματα. Και τη λογική ενός λίγο ελαφρύτερου μνημονίου, και τη γραμμή της ρήξης και ανατροπής με ευρώ και ΕΕ, και μια πατριωτική ή σπανιότερα εθνικιστική γραμμή και πολλά άλλα. Συμβόλαιο κανείς δεν μπορεί να υπογράψει για το τι θα ακολουθήσει, γιατί η πραγματική ζωή σπανίως υλοποιεί πιστά αυτό που κοιτά κανείς από τη γυάλινη σφαίρα του. Το σίγουρο όμως είναι ότι αν κάτι καλό είναι να έρθει για αυτόν τον τόπο, όποιος θετικός δρόμος είναι να ανοίξει, ως πρώτο βήμα θα έχει το περήφανο ΟΧΙ την Κυριακή. Το ΟΧΙ αυτό είναι αναγκαία αφετηρία για τον αγώνα μέχρι τέλους, ενώ το ΝΑΙ μια δυσβάσταχτη ήττα για τον κόσμο της δουλειάς που θα αλλάξει προς το αρνητικό όλους τους συσχετισμούς.

Πιστεύει κανείς ότι ψηφίζοντας ΟΧΙ υπό αυτές τις συνθήκες, ερχόμενος σε σύγκρουση με θεούς και δαίμονες, είναι σα να ψηφίζει ΝΑΙ σε ένα πακέτο με το 80% των ίδιων μέτρων; Όποιος αρκείται σε αυτή τη διαπίστωση, δεν έχει καταλάβει τίποτα από το εκρηκτικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί στην ελληνική κοινωνία.

WSAYO-F

[hr]

Να μετρηθούμε

[hr]

Για να γυρίσουμε στο αρχικό ερώτημα, θα φοβηθεί η ελληνική κοινωνία ή θα κάνει ένα ηρωικό άλμα; Όπως προσπάθησα να περιγράψω, η απόφαση αυτή δεν αρκεί να παρθεί με την αποφασιστικότητα και την έπαρση που καίει στις καρδιές όσων δηλώνουν ανυπόταχτοι. Είναι μια απόφαση που πλάι στο θάρρος, έχει και την ανάγκη και τη λογική. Η αποδοχή των μνημονιακών πολιτικών, του οικονομικού και μιντιακού πραξικοπήματος και της εθελοδουλίας είναι ολότελα παράλογη για το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας.

Για αυτό, για να ξεκαθαρίσουν οι γραμμές και οι παρατάξεις, καλό θα ήταν να δούμε τα στρατόπεδα που έχουν διαμορφωθεί, όχι κυρίως πολιτικά αλλά κοινωνικά.

Με την πλευρά του ΝΑΙ έχει ταχθεί από το πρώτο λεπτό το σύνολο του κατεστημένου στη χώρα. Ο ΣΕΒ, όλα τα επιμελητήρια, όλοι οι βιομήχανοι, τραπεζίτες και εφοπλιστές, όλοι οι πρώην πρωθυπουργοί, τα κανάλια, όσοι και όσες κατέλαβαν όλες τις περασμένες δεκαετίες όλες τις θέσεις στον κρατικό μηχανισμό, ότι εκφράζει τη συντήρηση σε ακαδημαϊκό και πολιτικό επίπεδο. Πλάι σε αυτούς, οι ξεπουλημένοι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ που ψηφίζουν ναι στις μειώσεις των μισθών και τη διάλυση των συλλογικών συμβάσεων. Εγώ όλους αυτούς τους καταλαβαίνω. Η πρόσδεσή τους με τα μνημόνια, το πολιτικό σύστημα και τις ευρωπαϊκές ελίτ, τους αναγκάζει να υπερασπιστούν αυτά που μέχρι τώρα έχουν κατακτήσει. Χρήματα σε λογαριασμούς στο εξωτερικό, ακίνητα, πολιτική εξουσία. Αυτοί δε με ενδιαφέρουν.

Οι γέροι στις ουρές των συντάξεων, οι μανάδες που ανησυχούν για το φαγητό των παιδιών, οι νέοι και οι νέες που φοβούνται για το αύριο, ο κόσμος της εργασίας που αναζητά μια λύση, όλοι και όλες αυτοί με απασχολούν και τους αισθάνομαι δίπλα μου. Κατανοώ και σκύβω με σεβασμό στο φόβο τους. Όμως, θα τους παρακινήσω να σκεφτούν όχι με ηρωισμό αλλά με ψυχραιμία και λογική: Φαντάζει λογικό να συστρατευτούμε με αυτούς που μας κατέστρεψαν; Ο φτωχός εργαζόμενος με το αφεντικό; Ο συνταξιούχος που του κόπηκε η σύνταξη, η δημόσια υπάλληλος που μειώθηκε ο μισθός της, ο νέος που καταδικάστηκε στην ανεργία, με όλο το σύστημα που κυβέρνησε τα τελευταία χρόνια; Για να επιδιώξει τι; Για να περιμένει τι; Μπορεί να ζούμε σήμερα μια τομή στο χρόνο που θέτει κάποια ερωτήματα συσσωρευμένα και υπό την απειλή της καταστροφής, όμως πιο αμείλικτη από όλα είναι η καθημερινότητα. Αυτή που ότι και να βγει στο δημοψήφισμα, τη Δευτέρα θα τη φέρει πάλι μέσα στη φτώχεια και την ανασφάλεια. Και ρωτάω ξανά, όσο απροσδιόριστο και αν είναι το μέλλον, μπορούμε να αποδεχτούμε τη συνέχιση και επιδείνωση αυτού του μαύρου παρόντος; Και θα αφεθούμε να μας πείσουν για την καταστροφή, αυτοί που τόσα χρόνια κέρδιζαν από τον πόνο μας;

Ο ελληνικός λαός δεν είναι ζητιάνος που επαιτεί για την καλή θέληση των πλουσίων, των ευρωπαίων και των τραπεζιτών. Μπορεί να ζήσει από τον πλούτο που παράγει. Δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από το άνοιγμα ενός νέου δρόμου, δρόμου που κατά τη γνώμη μου περνάει μέσα από την έξοδο από το Ευρώ και την ΕΕ, την εθνικοποίηση των τραπεζών και σημαντικών τομέων της οικονομίας, τη διαγραφή του χρέους κ.α. Δεν είναι ιδεολογικές εμμονές, αλλά αναγκαία βήματα για να ζήσουν οι άνδρες, οι γυναίκες και τα παιδιά της χώρας μας. Και βέβαια δεν είναι επιλογή απομονωτισμού αλλά βαθιά διεθνιστική επιλογή που θέλει να μας φέρει δίπλα στους δοκιμαζόμενους λαούς όλου του κόσμου και όχι στις λυκοσυμμαχίες των ισχυρών.

Να μετρηθούμε λοιπόν… Να δούμε ποιοι και ποιες είμαστε, ποιοι είναι οι σύμμαχοί και ποιοι οι εχθροί μας. Να πάρουμε μέρος σε αυτή τη μάχη για την τάξη μας, τη γενιά μας, το σήμερα και το αύριο της κοινωνίας μας.

Πάμε ξανά απ’την αρχή, πάμε να δούμε αν υπάρχει κάπου άλλη μια αρχή.

Σε αυτή την τόσο δύσκολη βδομάδα, με τόσα πράγματα που βαραίνουν τη σκέψη μας, αυτό που με έκανε αισιόδοξο είναι ότι είδα ξανά κόσμο αποφασισμένο. Θυμήθηκα τι ήταν αυτό που είχε φέρει ελπίδα και χαμόγελα στα κουρασμένα και δακρυσμένα πρόσωπα της μαστιζόμενης ελληνικής κοινωνίας; Προσωπικά τουλάχιστον, δεν αισθάνθηκα ποτέ πιο αποφασισμένος και σίγουρος για το μέλλον από ότι την περίοδο των μεγάλων κοινωνικών συγκρούσεων του 2010-2012 και ειδικά τους μήνες των γεμάτων πλατειών, των λαϊκών συνελεύσεων και των μαχών με τις δυνάμεις καταστολής. Δεν έχω σαν άνθρωπος το χάρισμα της αφέλειας και της υπεραισιοδοξίας, το αντίθετο μάλλον. Άρα δε θεώρησα ποτέ ότι τα πράγματα ήταν εύκολα, ότι υπάρχει ένας απλός και ευκολοδιάβατος δρόμος που σίγουρα θα περπατήσουμε. Όμως αυτή είναι η ουσία της ελπίδας. Δεν είναι ούτε σιγουριά, ούτε αφέλεια. Η ελπίδα δε σημαίνει πίστη σε μια άμεση και δεδομένη θετική έκβαση. Σημαίνει πάνω από όλα την τεκμηρίωση της ικανότητας. Του ότι αν το θελήσουμε, μπορούμε να αλλάξουμε τη ροή των γεγονότων. Ότι δε θα πέσουμε αμαχητί στον κοινωνικό πόλεμο που μας εξαπολύουν. Θα ξαναβρούμε την πραγματική ελπίδα και άλλα απολεσθέντα αντικείμενα:

«Απολεσθέντα αντικείμενα.

Ο 20ος αιώνας, που γεννήθηκε εξαγγέλοντας ειρήνη και δικαιοσύνη, πέθανε λουσμένος στο αίμα, κι άφησε τον κόσμο με ακόμα περισσότερες αδικίες από όσες τον είχε βρει.

Ο 21ος αιώνας, που επίσης είχε εξαγγείλει με τη γέννησή του ειρήνη και δικαιοσύνη, ακολουθεί τα χνάρια του προηγούμενου αιώνα.

Κάποτε, παιδί, ήμουν βέβαιος ότι όλα όσα χανόντουσαν στη γη κατέληγαν στη σελήνη.

Όμως οι αστροναύτες δεν βρήκαν επικίνδυνα όνειρα ούτε ανεκπλήρωτες υποσχέσεις ούτε χαμένες ελπίδες.

Αν δεν είναι στη σελήνη, τότε που είναι;

Μήπως δεν χάθηκαν από τη γη;

Μήπως κρύφτηκαν κάπου στη γη;»

E. Galeano, Καθρέπτες