Ορθοπεταλιές στην Αρκαδία! (Β' Μέρος)

Οι σημειώσεις ενός ποδηλάτη στο brevet της Τρίπολης...

ποδηλατο12
Γράφει ο Κώστας Κρεμμύδας - Οικολογία + Περιβάλλον - 01/07/2016

Το Περιοδικό φιλοξενεί, σε αποκλειστικότητα, το «ημερολόγιο» ενός ποδηλατικού άθλου 200 χιλιομέτρων στην αρκαδική φύση. Η ανθρώπινη θέληση «δαμάζει» την καυτή άσφαλτο και τις δασωμένες, βουνίσιες ανηφόρες, σε μια προσπάθεια η οποία, τελικά, είναι ένα «ταξίδι» επαναξιολόγησης των σημαντικών και επαναπροσδιορισμού της ομορφιάς…

Σήμερα το δεύτερο και τελευταίο μέρος.

κωστας1

– Βρε βρε τα παιδιά!

– Καλώς τον τον ψηλό. Ολα καλά;

– ΟΚ!

Στα 104 χιλιόμετρα και φτάσαμε στην πηγή. Το νερό κρύσταλλο, δροσερό, σκέτη μαγεία! Γέμισμα τα παγούρια με φρέσκο και κατάβρεγμα, πλύσιμο, φρεσκάρισμα. Ενας ωραία διαμορφωμένος χώρος, μέσα στο δάσος, σκιερός, ό,τι πρέπει για αραλίκι. Ανασύνταξη δυνάμεων αλλά και κρίσιμων αποφάσεων. Ξαπλωμένος σε ένα πέτρινο πεζούλι, χαλαρώνω, σκέφτομαι, να το παρατήσω, να το συνεχίσω; Εχω άλλα 6 ανηφορικά χιλιόμετρα για Λαγκάδια και μετά από εκεί άλλα 5 για να ξεκορφίσω για Καρκαλού. Δεν ξέρω, το δίλημμα πολύ σοβαρό. Από την μια η κούραση, η αφόρητη ζέστη (ντάλα μεσημέρι) από την άλλη Αρκαδία είναι αυτή, μεγάλη αγαπημένη, έχω κουρνιάσει στην αγκαλιά της, να τα παρατήσω; Θα ρεζιλευτώ….

Με μπερδεμένο μυαλό σηκώνομαι και συνεχίζω για Λαγκάδια. Η ψυχολογία αρχίζει να κλονίζεται, όμως συνεχίζω συντροφιά με τα διλήμματά μου. Που και που ματιές στο τοπίο. Ονειρο! Ο φιδίσιος δρόμος πλάι σε μια χαράδρα, το χάος! Επιβλητικό το τοπίο, ορεινό, μεγαλοπρεπές. Κάπως απαλύνει τις «μαύρες» σκέψεις που μου στροβιλίζουν το κεφάλι… Προκλητικό, ξωτικά, νεράιδες παίζουν κρυφτούλι στις πλαγιές μέσα από τα δέντρα, σε εναλλασσόμενο παιχνίδι με τις ηλιαχτίδες. Πω πω τί έπαθα; Ονειρεύομαι; Εχω παραισθήσεις; Μπας και με πείραξε η ζέστη; Βρε δεν με παρατάτε λέω εγώ; Ζω ένα όνειρο… και ξαφνικά η ταμπέλα..!

κωστας2

Κρεμασμένα στην πλαγιά σαν ένα τσαμπί σταφύλι, τα σπιτάκια σωστός πίνακας. Πέτρα, ξύλο και πράσινο σε πλήρη αρμονία. Στα 110χλμ και «βουρ» για την πλατεία για έναν παγωμένο καφέ. Ο κόσμος με παροτρύνει, με χειροκροτά. Αρκάδες, ωραίοι άνθρωποι! Παραγγέλνω και απολαμβάνω το καφεδάκι μου κάτω από τα δέντρα στο πλακόστρωτο. Σωστό μπαλκόνι. Από κάτω το χάος και στο βάθος τα πανέμορφα αρκαδικά βουνά. Μεγαλείο! Κάπου εκεί μεταξύ καφέ, ρεμβασμού και θαυμασμού του μεγαλείου της φύσης, παίρνω την μεγάλη απόφαση: «Κωστάκη απόλαυσέ το, χαλάρωσε, “χτύπα” και μια μακαρονάδα και έπειτα κατηφόρισε, κλείσε τα μάτια και βάλε πλώρη για Βυτίνα, Λεβίδι, Τρίπολη και Αθήνα…».

Κι έτσι έκανα. Αφού ηρέμησα και έπειτα από ώρα αποφασίζω να ξεκινήσω, τον δρόμο της εγκατάλειψης. Ωστε έτσι λοιπόν, εγκατάλειψη. Και οι άλλοι; πού πήγαν; Αλήθεια, είμαι ο τελευταίος; Εχω μείνει μόνος; Εγκατάλειψη; Με αυτές τις σκέψεις ποδηλατώ, 5χλμ ανηφόρα. Φτάνω Καρκαλού, 117χλμ και αρχίζω ένα κατηφορικό κομμάτι, ήπιο και ξεκούραστο. Οι σκέψεις, σκέψεις. Η κούραση έχει υποχωρήσει σημαντικά.

Στα 118χλμ διασταύρωση. Ευθεία για Βυτίνα και εγκατάλειψη, δεξιά για Δημητσάνα και συνέχιση της προσπάθειας. Συμβουλεύομαι το road book και το σχεδιάγραμμα με τα υψομετρικά που έχω φτιάξει.

Αποφασίζω και ξεκινάω για Δημητσάνα.

κωστας3

Διαδρομή με μερικά τραβαρσαρίσματα, φτάνω σε ένα γεφύρι, το περνάω και διασχίζω μια ωραία διαδρομή μέσα από ένα φαράγγι. Εικόνες «Φαρ Ουέστ» κι εγώ  πάνω στην «Ντόλυ». Μετά από μερικά χλμ ήπιας ανηφόρας ξεπροβάλλει δειλά δειλά η ξελογιάστρα Δημητσάνα.

Διασχίζω το χωριό, οι κάτοικοι με παροτρύνουν και με χειροκροτούν για την προσπάθεια. Βγάζω φτερά στα πόδια. Στο δρόμο φτάνω ένα γκρουπ ποδηλάτες. Χαιρετιόμαστε, ποδηλατούμε μαζί και μετά τους αφήνω. Ανηφορικό το κομμάτι μέσα από οργιώδη φύση. Σκέτη απόλαυση, μαγεία! Η κούραση πλήρως ελεγχόμενη αλλά η Στεμνίτσα αργεί…

Κοιτάζω το ρολόι και μετά το διάγραμμα της διαδρομής. Πιστεύω ότι χρονικά πάω καλά, υπολογίζω να είμαι κατά τις 6 με 6.30 στο κοντρόλ της Μεγαλόπολης. Μετά όλα είναι ανοιχτά. Επιτέλους, 134 χλμ και ξεπροβάλλει η Στεμνίτσα.

κωστας4

Φτάνω άλλο ένα γκρουπ ποδηλάτες, χαιρετιόμαστε, όλα καλά; Ενας έχει πρόβλημα με λάστιχο, χάνει αέρα, που και που σταματάει και το φουσκώνει. Τον ρωτάω αν θέλει να του βάλω fast (αφρό) να κλείσει η τρύπα. Με ευχαριστεί και μου λέει ότι ακόμα το ελέγχει. Τους προσπερνάω, έχω αποκτήσει καλό ρυθμό, με «ντοπάρει» ότι σε λίγο θα αρχίσει το κατηφορικό κομμάτι.

Στα 137χλμ και διασταύρωση. Δεξιά για Μεγαλόπολη. Ανάσταση!!!!

Κατηφορικό κομμάτι, φιδίσιο, για 20χλμ περίπου. Το κοντέρ γράφει 59,9 χλμ/ώρα. Σκέτη τρέλα, ο αέρας βάλσαμο στη ζέστη, λίγο «κωλίτσες» στις φουρκέτες!

Στο 148 χλμ μπαίνουμε στο Ελληνικό. Διασχίζω την πλατεία, πλακοστρωμένη με μεγάλο αρμό. Ωχ, έχει γούστο να σκίσουμε κανένα λάστιχο…

Τέλος καλό αφήνω το Ελληνικό και οδεύω προς Καρύταινα. Θα την περάσω απ’ έξω. Τσίτα τα γκάζια με το κοντέρ στα 67 χλμ/ώρα…!

151, 168, 171 και κοντρόλ Μεγαλόπολης. Αρκετοί ποδηλάτες κάνουν τσεκ ιν, βρίσκω τον φίλο τον Αλέξη. Ερχεται και ο φίλος που είχε πρόβλημα με το λάστιχο. Του λέω για αφρό, τελικά με τον Αλέξη αποφασίζουμε να του αλλάξουμε σαμπρέλα. Την αλλάζουμε και ξεκινάμε για Ασέα και Τρίπολη. Ευθεία μέχρι το 183 χλμ τους αφήνω πίσω και αρχίζουν οι στροφές της ανηφόρας της παλιάς εθνικής. Αρχίζει να μου βγαίνει η κούραση. Κάνω στάση για μερικές γουλιές και κυρίως για ανάσες. Με προσπερνάνε μαζί με ένα άλλο γκρουπ, περίπου 7-8 ποδηλάτες. Ξεκινάω, τους φτάνω, κοιτάω το διάγραμμά μου, περίπου ένα χλμ ακόμα. Ουφ, ευτυχώς γιατί τα πράγματα είναι οριακά! Ο ρυθμός σταθερός, τελειώνει η ανηφόρα και επιτέλους προτελευταίο χωριό, 186 χλμ και Κ. Ασέα.

κωστας5

Μια «καλησπέρα» στον κύριο Νίκο Γκάτσο, σουρουπώνει, το πιο γλυκό κομμάτι της μέρας. Δεν με κρατάει τίποτα πλέον, μια ματιά στο σχεδιάγραμμα, στο 185 χλμ ένα «ντουβαράκι» ενός χιλιομέτρου και τέλος.

Πράγματι στο 185 και αφού έχει αρχίσει να νυχτώνει, στάση για να φορέσω το γιλέκο ασφαλείας (φωσφοριζέ), ανάβω πίσω  και μπροστά φώτα και ξεκινάω για το τελευταίο ανηφοράκι. Στο βάθος άλλα φωτάκια, ποδηλάτες, τους φτάνω, τα γνωστά, δεν κρατιέμαι κάνω πετάλι έντονα. Φτάνω στη μύτη, αριστερά οι ανεμογεννήτριες (την θυμάμαι την διαδρομή, την έχω κάνει με το αυτοκίνητο παλιότερα) πλέον τα βάσανα πήραν τέλος, δεν κρατιέμαι, πετάω…!

Πιάνω άλλους 2-3 ποδηλάτες, στο βάθος τα φώτα της αγαπημένης μου, της Τριπολιτσάς μου, ποδηλατώ μαζί με τα παιδιά, 195, 196….199, 200….203, φανάρια, κίνηση, 204χλμ και πλατεία Αρεως, ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ!!!!!!

Σφραγίζω την κάρτα. Αγκαλιές, γέλια με φίλους ποδηλάτες!

– Πήγαινε δίπλα, έχει γουρνοπούλα!

Προσφορά από την Δημοτική Αρχή της πόλης, ψητό, σαλάτες, τυριά και μπυρίτσα…!!!!

Η κούραση έχει πάει περίπατο! Η ικανοποίηση του τερματισμού, βάλσαμο! Τα καταφέραμε!

Ξεκινήσαμε 156 ποδηλάτες, 130 πήραμε τερματισμό. Και οι 156 όλοι ΑΞΙΟΙ!!!!!

Στις 11 και κάτι φορτώσαμε τα ποδήλατα, ευχές για καλό βράδυ, για καλό ταξίδι!

Η πιο ονειρεμένη επιστροφή από Τρίπολη….!

Και του χρόνου!!!!!

ΥΓ. Για την ιστορία: 12 ώρες και 40 λεπτά, 8.700 θερμίδες κάψιμο, 8 λίτρα νερό κατανάλωση, 118 μέσος όρος καρδιακών παλμών.