Σαουδική Αραβία: Το ISIS που τα κατάφερε

Ο πατέρας του Ισλαμικού Κράτους είναι στρατηγικός σύμμαχος της Δύσης

| 26/11/2015

Η υποκρισία της Δύσης περισσεύει. Το ISIS είναι η μάστιγα που δημιουργήθηκε από…μόνη της. Η δυτική προπαγάνδα δεν θέλει να ψάξει τα αίτια. Το άρθρο του Kamel Daoud στους «New York Times» κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση.

Μαύρο Daesh, άσπρο Daesh (σ.σ όπως είναι στα αραβικά). Το πρώτο κόβει λαρύγγια, σκοτώνει, λιθοβολεί, κόβει χέρια, καταστρέφει την παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά και απεχθάνεται αρχαιολόγους, γυναίκες και μη μουσουλμάνους. Το δεύτερο είναι πιο καλοντυμένο, κομψότερο, αλλά κάνει τα ίδια πράγματα. Το Ισλαμικό Κράτος και η Σαουδική Αραβία.

Η Δύση, στον αγώνα ενάντια στην τρομοκρατία, διεξάγει πόλεμο στον ένα και σφίγγει το χέρι στον άλλο. Πρόκειται για μηχανισμό άρνησης και η άρνηση έχει τίμημα: Διατήρηση της στρατηγικής συμμαχίας με τη Σαουδική Αραβία με τον κίνδυνο να ξεχαστεί το γεγονός ότι και το Βασίλειο στηρίζεται σε μια συμμαχία. Αυτή με τον θρησκευτικό κλήρο που παράγει, νομιμοποιεί, διαχέει, κηρύττει και υπερασπίζεται τον Ουαχαμπιτισμό. Την υπέρ-πουριτανική εκδοχή του Ισλάμ που θρέφει το ISIS.

Το Χαλιφάτο που ονειρεύεται το ISIS να έχει χτίσει μέχρι το 2020

Το Χαλιφάτο που ονειρεύεται το ISIS να έχει χτίσει μέχρι το 2020

Ο Ουαχαμπισμός, μεσσιανικός ριζοσπαστισμός που ανέκυψε τον 18ο αιώνα, επιθυμεί να παλινορθώσει το χαλιφάτο με επίκεντρο μια έρημο, ένα ιερό βιβλίο και δυο ιερές πόλεις., Μέκκα και Μεντίνα. Γεννημένος στο μακελειό και το αίμα, εκδηλώνεται με σουρεαλιστικό τρόπο απέναντι στις γυναίκες, απαγορεύει στους μη μουσουλμάνους το πάτημα στα ιερά εδάφη και εκδίδει τρομακτικούς θρησκευτικούς νόμους. Αυτό μεταφράζεται σε ένα βασανιστικό μίσος για τις εικόνες και την αναπαράσταση, άρα και την τέχνη, αλλά και για το σώμα, τη γύμνια, την ελευθερία. Η Σαουδική Αραβία είναι το Daesh που τα κατάφερε.

Η άρνηση της Δύσης σχετικά με τη Σαουδική Αραβία είναι εντυπωσιακή. Χαιρετά τη θεοκρατία ως σύμμαχο, ωστόσο παριστάνει ότι δεν βλέπει την ιδεολογική κυριαρχία της στην ισλαμική κουλτούρα. Οι νεότερες γενιές ριζοσπαστών στον αραβικό κόσμο δεν γεννήθηκαν τζιχαντιστές. Θήλασαν από το στήθος της κοιλάδας του Φετφά, κάτι σαν το ισλαμιστικό Βατικανό, η οποία παράγει θεολόγους, θρησκευτικούς νόμους, επιθετικές εκδοτικές πολιτικές και εκστρατείες στα ΜΜΕ.

Κάποιος θα αναρωτηθεί: Η Σαουδική Αραβία δεν είναι πιθανός στόχος του ISIS; Ναι, αλλά εστιάζοντας σε αυτό θα παραβλέπαμε τους ισχυρούς δεσμούς μεταξύ της βασιλικής οικογένειας και του κλήρου. Σχέση που ευθύνεται για τη σταθερότητα του καθεστώτος, αλλά και για την ανασφάλεια του. Η βασιλική οικογένεια έχει πιαστεί στην τέλεια παγίδα: Αποδυναμωμένοι από νόμους διαδοχής που ενθαρρύνουν ανατροπές, προσκολλώνται σε προγονικούς δεσμούς μεταξύ βασιλιά και ιεροκήρυκα. Ο σαουδαραβικός κλήρος παράγει ισλαμισμό. Κάτι που απειλεί τη χώρα, αλλά και νομιμοποιεί το καθεστώς.

Κάποιος πρέπει να ζήσει στο μουσλμανικό κόσμο για να καταλάβει τη μεγάλη, μεταμορφωτική επιρροή των θρησκευτικών τηλεοπτικών καναλιών στην κοινωνία. Κυρίως, μέσα από τα νοικοκυριά, τις γυναίκες, τις αγροτικές περιοχές. Η ισλαμική κουλτούρα είναι διαδεδομένη σε πολλές χώρες- Αλγερία, Μαρόκο, Τυνησία, Λιβύη, Αίγυπτο, Μάλι, Μαυριτανία. Υπάρχουν χιλιάδες ισλαμικές εφημερίδες και κληρικοί που επιβάλλουν ενιαίο όραμα για τον κόσμο, την παράδοση και την αμφίεση σε δημόσιους χώρους, «πατώντας» πάνω στους κυβερνητικούς νόμους και τις ιεροτελεστίες μιας κοινωνίας που θεωρούν ότι έχει μολυνθεί.

Daesh-Coptes-Exécution

Αξίζει να διαβάσει κανείς συγκεκριμένες ισλαμικές εφημερίδες για να δει την αντίδραση τους στις επιθέσεις του Παρισιού. Η Δύση πετιέται ως τόπος «απίστων». Τα χτυπήματα ήταν αποτέλεσμα των επιθέσεων ενάντια στο Ισλάμ. Μουσουλμάνοι και Άραβες έχουν γίνει εχθροί των κοσμικών και των Εβραίων. Το Παλαιστινιακό ζήτημα, μαζί με το «βιασμό» του Ιράκ, την ανάμνηση του αποικιακού τραύματος, στοιχίζονται πίσω από ένα μεσσιανικό λόγο που σκοπό έχει να εξαπατήσει τις μάζες. Τέτοιος λόγος διαχέεται στα χαμηλά κοινωνικά στρώματα, ενώ στα ψηλά οι πολιτικοί ηγέτες στέλνουν τα συλλυπητήρια τους στη Γαλλία και καταγγέλλουν το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Αυτή η σχιζοφρενική κατάσταση ομοιάζει με την άρνηση της Δύσης σχετικά με τη Σαουδική Αραβία.

Όλα αυτά προκαλούν προβληματισμό για τις εκκωφαντικές διακηρύξεις των δυτικών αναφορικά με την αναγκαιότητα του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία. Ο πόλεμος τους δεν μπορεί παρά να είναι μυωπικός, διότι στοχεύει στο αποτέλεσμα και όχι στην αιτία. Από τη στιγμή που το ISIS είναι πάνω απ’ όλα κουλτούρα, όχι πολιτοφυλακή, πώς θα αποτρέψεις μελλοντικές γενιές να στραφούν στον τζιχαντισμό, όταν η επιρροή της κοιλάδας του Φετφά, (των κληρικών της, της κουλτούρας της, οι εκδοτικές επιχειρήσεις της) μένει ανέπαφη;

Το να θεραπεύεις την ασθένεια, λοιπόν, είναι απλό θέμα; Μετά βίας. Η Σαουδική Αραβία παραμένει σύμμαχος της Δύσης στα πολυποίκιλα γεωπολιτικά παιχνίδια της Μέσης Ανατολής. Είναι προτιμότερο από το Ιράν, το γκρι Daesh. Υπάρχει όμως, παγίδα. Η άρνηση δημιουργεί την ψευδαίσθηση της ισορροπίας. Ο τζιχαντισμός καταγγέλλεται ως η μάστιγα του αιώνα, αλλά δεν δίδεται καμία σημασία στο τι τον «γέννησε» ή ποιος τον στήριξε. Αυτό κάνει καλό σε επίπεδο εικόνας, αλλά δεν σώζει ζωές.

Το ISIS έχει μητέρα: Την εισβολή στο Ιράκ. Υπάρχει όμως και πατέρας: Η Σαουδική Αραβία και το θρησκευτικό-βιομηχανικό της σύμπλεγμα. Μέχρι αυτό να γίνει κατανοητό, μάχες θα κερδίζονται, όμως ο πόλεμος θα χάνεται. Τζιχαντιστές θα σκοτώνονται μόνο για να ξαναγεννιούνται σε μελλοντικές γενιές και στα ίδια βιβλία.

Οι επιθέσεις στο Παρίσι ανέδειξαν, ξανά, αυτή την αντίφαση, εντούτοις, όπως και στην 11η Σεπτεμβρίου, τα ρίσκα έχουν σβήσει από τις αναλύσεις και τις συνειδήσεις μας.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Σπούδασε αθλητική δημοσιογραφία και παρά την αγάπη και την ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία, συνεχίζει να ασχολείται με το αθλητικό ρεπορτάζ. Έχει εργαστεί σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικούς σταθμούς, κάνοντας βιβλιοπαρουσιάσεις