Στέργια Κάββαλου: “Αντίστροφα. Love will tear us apart”

Ο ένας να υπάρχει στον άλλο...

%ce%ba%ce%b1%ce%b2%ce%b2%ce%b1%ce%bb%ce%bf%cf%852
Γράφει ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος - Λογοτεχνία + Ποίηση - 29/12/2016

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας το νέο βιβλίο της Στέργιας Κάββαλου ήταν ο Στέλιος Καζαντζίδης! Γιατί; Διότι “Love will tear us apart” και η “μετάφρασή” του στα ελληνικά είναι το “Υπάρχω”. Του Πυθαγόρα φυσικά το τραγούδι, αλλά η φωνή του Καζαντζίδη ήλιος που δεν δύει και μεταφέρει την αγάπη. Η Κάββαλου, βέβαια, μας προσφέρει την ελληνογαλλική εκδοχή του και πιάνει το νήμα της αγάπης από το τέλος για να καταλήξει στην αρχή. Οι στίχοι του “Υπάρχω” μπορούν άνετα να καλύψουν το ενδιάμεσο κι αν λέξεις όπως “καψούρα” και “νταλκάς”, είναι πολύ ελληνικές, το σίγουρο είναι ότι όποια γλώσσα κι αν χρησιμοποιήσεις, η αγάπη σε ανασταίνει και σε πεθαίνει. Σε ενώνει και σε διαλύει και εσύ αφήνεσαι στο ρεύμα κι ας κινείσαι αντίστροφα.

Η αγάπη και τα υποκείμενά της, τα παράγωγά της, οι τρόποι έκφρασής της, υπάρχουν σε αυτό το μυθιστόρημα(;) παντού. Στην αρχή και στο φινάλε. Η αμφιβολία για την ένταξή του στον μύθο, έγκειται στην ικανότητα και πρόθεση της συγγραφέως να αφηγηθεί μια ιστορία που έχει αληθινά στοιχεία έρωτα, αγάπης. Η ιστορία δεν είναι νοσταλγικό ρομάντζο. Δεν είναι μελό. Δεν είναι συλλογή γλυκερών, χρωματισμένων με έντονο ροζ χρώμα στιγμών. Η ιστορία των δύο ανώνυμων ηρώων της αφήνει αποτυπώματα ανεξίτηλα και τέτοια μόνο μια καθαρή ματιά, ένα έτοιμο να εκραγεί μυαλό και μια καρδιά ανάστατη μπορούν να δώσουν. Οσοι αγαπάνε αληθινά και κυρίως όσοι αγωνίζονται να το κάνουν, θα δουν τον εαυτό τους. Ο ένας να υπάρχει στον άλλο και οι δυο μαζί να προσπαθούν να τιθασεύουν τον ατίθασο χαρακτήρα της αγάπης.

%ce%ba%ce%b1%ce%b2%ce%b2%ce%b1%ce%bb%ce%bf%cf%851

Η σχέση ζωής δύο ανθρώπων, όταν βρίσκεται στην αρχή, δεν κινείται μέσα στον χρόνο, αλλά στις παρακάμψεις αυτού. Η πορεία είναι αχαρτογράφητη και στόχος να βρεθούν οι σηματοδότες που θα ορίσουν μια ευθεία. Εστω κακοτράχαλη και έρημη. Δύσκολο. Πολύ δύσκολο, γιατί η χάραξη κοινής πορείας απαιτεί το ξεφόρτωμα όλων όσων υπάρχουν στον περίγυρο. Ο άντρας και η γυναίκα, γύρω στα 25, Γάλλος και Ελληνίδα, παλεύουν με τις λέξεις, τις οικογένειες που κουβαλάνε, το παρελθόν, της πολιτικής-κοινωνικής κατάστασης. Η παραμικρή αμφιβολία, οι δεύτερες σκέψεις, οι ανθρώπινες αδυναμίες δεν θα επιτρέψουν το δέσιμο.

Η Κάββαλου, λοιπόν, ξεδιπλώνει το χρονικό των δύο προσώπων απομονώνοντας και “παγώνοντας” τον χωροχρόνο στον μικρόκοσμο τους. Αναδεικνύει τις μικρές ρωγμές της καθημερινότητας τους που σκάβουν τα θεμέλια της κοινής τους ύπαρξης. Το ύφος και η αφήγηση έχουν κάτι το κινηματογραφικό. Ρεαλιστικό. Ο λόγος εναλλάσσεται. Αιχμηρός, ηλεκτρισμένος, αλλά και ευαίσθητος. Χωρίς υπερβολές. Χωρίς “κινηματογραφικούς ρομαντισμούς”. Παρακολουθεί την αντίστροφη πορεία της σχέσης. Από το τέλος στην αρχή, εκεί που όλα ήταν αθώα. Τότε που όλα ήταν δυνατά. Εκεί ξεκίνησε το “υπάρχω”.

Info: “Αντίστροφα. Love will tear us apart”, Εκδ. Μελάνι

%ce%ba%ce%b1%ce%b2%ce%b2%ce%b1%ce%bb%ce%bf%cf%853