Στεφανία Γουλιώτη: "Χωρίς τις Ερινύες δεν θα ήμασταν άνθρωποι"

Συνέντευξη σΤο Περιοδικό

| 09/09/2015

Η Στεφανία Γουλιώτη τόλμησε με τις «Ευμενίδες» και πέτυχε. Για ένα τριήμερο (20-22 Ιουλίου) το κοινό είδε κάτι διαφορετικό στο Φεστιβάλ Αθηνών. Η αποδοχή και οι κριτικές θετικές. Για την ίδια ήταν κάτι που πλησίασε το δικό της ιδανικό. Φυσικά, όλοι έβαλαν την πινελιά τους για να πετύχει το εγχείρημα των «Ευμενίδων» σε μορφή μονολόγου.  Η μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη, ο σχεδιασμός ήχου από τον Δημήτρη Καμαρωτό, η τεχνική Αλεξάντερ από τη Βίκη Παναγιωτάκη, το video από τον Dorijan Kolundžija, οι φωτισμοί του Δημήτρη Κασιμάτη, η βοήθεια του Χάρη Τζωρτζάκη. Οι «Ευμενίδες» θα ανέβουν ξανά κάποια στιγμή.

Γι’ αυτήν το θέατρο πρέπει να μπει στο σχολείο, αλλά με ουσιαστικό τρόπο. Να διδάσκεται επαγγελματικά. Δηλώνει απογοητευμένη από τις πολιτικές εξελίξεις, ενώ τον Οκτώβριο θα τη δούμε στο θέατρο «Αθηνών». Την ευχαριστούμε για τον χρόνο και τη διάθεση της να μιλήσει στο toperiodiko.gr

  [hr]

Πώς αποτιμάτε το αποτέλεσμα των «Ευμενίδων»;

Νομίζω, δεδομένων των συνθηκών που βιώνω, ότι αυτό που παρουσιάσαμε ήρθε πολύ κοντά στο δικό μου ιδανικό.

Πρέπει να είναι μόνος στη σκηνή ο ηθοποιός για να επικοινωνήσει με τον θεατή;

Όχι. Ίσα-ίσα και με τους μαθητές μου η τεχνική που χρησιμοποιώ είναι επικοινωνιακή. Ήταν ένα πείραμα αυτό που έγινε με τις «Ευμενίδες». Ήθελα να δω αν μπορεί να υπάρξει. Αν έχει νόημα. Ουσία. Μάλιστα, ίσως γίνει κάτι ανάλογο μαζί με άλλον ηθοποιό.

 goulioti_2015 (4)

Η δημιουργία εικόνας είναι τρόπος επαφής με το κοινό;

Ναι. Η επαφή έχει να κάνει με οτιδήποτε αφορά τις αισθήσεις. Η εικόνα είναι ο πιο περιορισμένος και χρησιμοποιήσιμος τρόπος. Εντάσσεται στη σύνδεση με τις αισθήσεις. Με την πλατφόρμα επικοινωνίας.

Ποιες είναι ιδιαιτερότητες να σκηνοθετείς τον εαυτό σου;

Δεν υπήρξε κάποια ιδιαιτερότητα. Σαν να έκανα πρόβες για έναν ρόλο. Λειτούργησε πολύ καλά και δεν ένιωσα να σκηνοθετώ τον εαυτό μου. Καθένας στην παράσταση έβαλε την πινελιά του.

Η απόδοση του έργου ερμηνευτικά απαίτησε διαφορετική προσέγγιση από εσάς ως ηθοποιό;

Απαίτησε την προσέγγιση που είχα όνειρο να κάνω. Κάτι το ασύμβατο. Δεν έχει στόχο την απεικόνιση, τη μίμηση. Αφορά καθαρά στο φαντασιακό. Δεν έχει να κάνει με το υπερρεαλιστικό. Είναι το αντίθετο από τη γνωστή διαδικασία της υποκριτικής.

Πιστεύετε ότι χωρίς τις Ερινύες είμαστε μισοί άνθρωποι;

Δεν ξέρω αν είμαστε μισοί. Δεν θα είμαστε άνθρωποι. Είναι όργανο του σώματος. Σίγουρα δεν θα είμαστε ολόκληροι. Κάτι άλλο θα ήμασταν. Όπως λένε και οι ίδιες στο έργο «θα ήταν πολύ χειρότερα» αν δεν υπήρχαν. Στόχος είναι να συμφιλιωθείς μαζί τους.

 goulioti_2015 (1)

Ποιο είναι πιο σημαντικό ερμηνευτικό εργαλείο; Γλώσσα, σώμα ή μυαλό;

Θεωρώ η ισορροπία των τριών. Ειδάλλως είναι επίδειξη τεχνικής. Πρέπει να υπάρχει αρμονία. Φυσικά είναι πολύ σημαντική η αντίληψη.

Είστε και καθηγήτρια. Είναι πιο δύσκολος ο ρόλος του καθηγητή;

Με απελευθέρωσε. Μπορώ να διορθώσω πράγματα στους άλλους που δεν μπορώ σε μένα.

Έχετε λάβει πολλά βραβεία. Υπάρχει κάποιο που ξεχωρίζετε;

Όχι. Τα βραβεία είναι σαν κοινωνική επιβεβαίωση. Η ματαιοδοξία σου κάπως καλύπτεται. Εάν δεν είχαν έρθει μπορεί να τα κυνηγούσα.

Ποια κατά τη γνώμη σας πρέπει να είναι προτεραιότητα του Υπουργείου Πολιτισμού στον χώρο του θεάτρου;

Τα σχολεία. Ό,τι έχει να κάνει με το θεατρικό παιχνίδι διδάσκεται ερασιτεχνικά. Δεν πρέπει να δίδεται βάρος μόνο στα πρακτικά, αλλά και στη θεωρία. Χρειάζεται να δημιουργηθεί ειδικός κλάδος για τη διδασκαλία του θεάτρου στο σχολείο. Στις ΗΠΑ υπάρχουν καλλιτεχνικά σχολεία.

Σας επηρεάζουν στη δουλειά σας οι πολιτικές/οικονομικές συνθήκες;

Η δουλειά μου δεν επηρεάζεται. Η ψυχολογία μου, όμως ναι. Υπήρξαν βράδια που δεν κοιμόμουν απ’ αυτά που άκουγα από τους πολιτικούς. Επηρεάζεσαι στην καθημερινότητα σου. Απογοητεύεσαι.

Ετοιμάζετε κάτι για τον χειμώνα;

Κάποια στιγμή θα ανέβουν πάλι οι «Ευμενίδες». Αρχές Οκτώβρη, στο θέατρο «Αθηνών», μαζί με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο και τη Λουκία Μιχαλοπούλου, ανεβάζουμε το «Ο θεός της σφαγής» της Γιασμίν Ρεζά.

 goulioti_2015 (2)

 

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Σπούδασε αθλητική δημοσιογραφία και παρά την αγάπη και την ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία, συνεχίζει να ασχολείται με το αθλητικό ρεπορτάζ. Έχει εργαστεί σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικούς σταθμούς, κάνοντας βιβλιοπαρουσιάσεις