«Στρώνοντας» τον δρόμο προς τις ομαδικές απολύσεις...

Αποκαλυπτική γνωμοδότηση του εισαγγελέα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου

ToPeriodiko admin team - Kοινωνία + Κινήματα - 10/06/2016

«Μνημείο» για το τί σημαίνει πραγματικά καπιταλισμός, ποιους και τί υπερασπίζεται η Ευρωπαϊκή Ενωση και οι κυβερνήσεις της και αποκαλυπτικό σε ό,τι αφορά το τί πραγματικά ετοιμάζεται στο άμεσο μέλλον ενάντια σε ό,τι έχει απομείνει από εργατικές κατακτήσεις – παρά και ενάντια στην προπαγανδιστική ρητορική της κυβέρνησης περί του αντιθέτου – αποτελεί η εισήγηση του γενικού εισαγγελέα του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η οποία προτείνει να γίνει δεκτή η προσφυγή της τσιμεντοβιομηχανίας «LAFARGE – ΑΓΕΤ» με την οποία ζητούσε να κριθεί άκυρη η διοικητική απόφαση του τότε υπουργού Εργασίας να μην εγκρίνει τις ομαδικές απολύσεις στο εργοστάσιο των «Τσιμέντων Χαλκίδας»!

Ποιο απλά, η εισήγηση, η οποία αναμένεται να γίνει αποδεκτή από το δικαστήριο της ΕΕ, δικαιώνει ουσιαστικά την απαίτηση του κεφαλαίου να «απελευθερωθούν» οι ομαδικές απολύσεις!

Μάλιστα, το κάνει με ξεκάθαρους ιδεολογικούς όρους:

«1. Η Ευρωπαϊκή Ένωση βασίζεται στην ελεύθερη οικονομία της αγοράς, γεγονός που σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις πρέπει να έχουν την ελευθερία να ασκούν τις δραστηριότητές τους κατά το δοκούν. Ποια είναι λοιπόν τα όρια της παρεμβάσεως των κρατών μελών, προκειμένου να διασφαλιστεί η εργασιακή ασφάλεια των εργαζομένων; Αυτό είναι το ζήτημα που το Δικαστήριο καλείται να επιλύσει στην παρούσα διαδικασία εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως.

2. Ειδικότερα, η διαφορά ανέκυψε μετά την άρνηση των ελληνικών αρχών να επιτρέψουν στην προσφεύγουσα της κύριας δίκης —θυγατρική της LafargeHolcim Ltd, επιχειρήσεως που δραστηριοποιείται σε πολλά κράτη μέλη, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας— να προβεί σε ομαδικές απολύσεις. Στην Ελλάδα, οι ομαδικές απολύσεις τελούν υπό την αίρεση χορηγήσεως προηγούμενης διοικητικής εγκρίσεως. Τούτο ώθησε το Συμβούλιο της Επικρατείας (Ελλάδα) να υποβάλει στο Δικαστήριο δύο ερωτήματα σχετικά με τη συμβατότητα της ελληνικής νομοθεσίας, αφενός, με την οδηγία 98/59/ΕΚ (2) και, αφετέρου, με τις διατάξεις της Συνθήκης περί της ελευθερίας εγκαταστάσεως και της ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων (άρθρα 49 και 63 ΣΛΕΕ).

3. Σε αυτό το πλαίσιο, με την παρούσα υπόθεση αποδεικνύεται για άλλη μια φορά η ανθεκτικότητα της σημασίας του πρωτογενούς δικαίου σε σχέση με την αυξανόμενη εμβέλεια της δευτερογενούς νομοθεσίας. Όπως θα δούμε, ενώ η ελληνική νομοθεσία φαίνεται να είναι συμβατή με την οδηγία 98/59, δεν μπορεί να υποστηριχθεί το ίδιο όσον αφορά τις θεμελιώδεις ελευθερίες που κατοχυρώνονται στο πλαίσιο της Συνθήκης ΛΕΕ.»!

Ανεξάρτητα λοιπόν από το τί υποστηρίζει προπαγανδιστικά η κυβέρνηση, το ζήτημα των ομαδικών απολύσεων υπάρχει στο τραπέζι και τίθεται και με ιδεολογικούς – πολιτικούς όρους, αλλά και νομικούς.

Η εταιρεία ανακοίνωσε ξαφνικά τον Μάρτη του 2013 ότι βάζει «λουκέτο» στα «Τσιμέντα Χαλκίδας» και επιχείρησε να απολύσει «με τη μία» τους 229 εργαζόμενους, καταθέτοντας αίτηση στο Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας για ομαδικές απολύσεις.

Με απόφαση του υπουργείου Εργασίας, το Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας (ΑΣΕ) απέρριψε το αίτημα της «LAFARGE». Ετσι, η εταιρεία προχώρησε στις απολύσεις, κάνοντας χρήση του 5% κάθε μήνα. Μέχρι τον Ιούλιο του 2015 απολύθηκαν όλοι οι εργαζόμενοί της,

Παρόλ’ αυτά, προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας με αίτημα την ακύρωση(!) της υπουργικής απόφασης, επικαλούμενη ότι ο σχετικός ελληνικός νόμος για τις απολύσεις παραβιάζει τον κοινοτικό.

Ολα αυτά συνέβαιναν τη στιγμή που 118 απολυμένοι εργάτες των «Τσιμέντων Χαλκίδας» δικαιώθηκαν το 2015 από το Πρωτοδικείο Χαλκίδας, το οποίο έκρινε άκυρες τις απολύσεις, με το σκεπτικό ότι δεν τηρήθηκαν από την εργοδοσία οι διαδικασίες που προβλέπει ο νόμος!

Το ΣτΕ απευθύνθηκε στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης με ερωτήματα σχετικά με τη συμβατότητα του ελληνικού νόμου περί ομαδικών απολύσεων (Ν.1387/1983) με την αντίστοιχη νομοθεσία της ΕΕ (Οδηγία 98/59/ΕΚ και κυρίως με τη Συνθήκη για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) «που κατοχυρώνει τις θεμελιώδεις και απαραβίαστες ελευθερίες της ΕΕ», δηλαδή την απεριόριστη ελευθερία εγκατάστασης και κυκλοφορίας του κεφαλαίου στα κράτη-μέλη της ΕΕ.

τσιμεντα3

Η υπόθεση εκδικάστηκε στις 25/4/2016 και μόλις χθες ο γενικός εισαγγελέας προχώρησε στην αποκαλυπτική του πρόταση. Η οποία καταλήγει ως εξής:

«Βάσει των προεκτεθέντων, φρονώ ότι στα προδικαστικά ερωτήματα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι, κατά την ορθή ερμηνεία, το άρθρο 49 ΣΛΕΕ, ερμηνευόμενο υπό το πρίσμα του άρθρου 16 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απαγορεύει διάταξη όπως αυτή του άρθρου 5, παράγραφος 3, του νόμου 1387/1983, Έλεγχος των ομαδικών απολύσεων και άλλες διατάξεις, της 18ης Αυγούστου 1983, όπως έχει τροποποιηθεί (ΦΕΚ Αʹ, 110/18‑19.8.1983), η οποία, μεταξύ άλλων, απαιτεί από τους εργοδότες να λαμβάνουν διοικητική έγκριση πριν προβούν σε ομαδικές απολύσεις, και η οποία εξαρτά την εν λόγω έγκριση από τις συνθήκες της αγοράς εργασίας, από την κατάσταση της επιχειρήσεως και από το συμφέρον της εθνικής οικονομίας. Το γεγονός ότι το εν λόγω κράτος μέλος μπορεί να διέρχεται από οξεία οικονομική κρίση, η οποία συνοδεύεται από πολύ υψηλά ποσοστά ανεργίας, δεν επηρεάζει αυτό το συμπέρασμα»…

Η εξέλιξη αυτή θα αποτελέσει «όπλο» στην αντεργατική επέλαση της κυβέρνησης. Ωστόσο, δείχνει και τα εντελώς πεπερασμένα όρια της αστικής δικαιοσύνης, ακόμη και όταν αυτή εμφανίζεται περιστασιακά να χρησιμοποιεί το νόμο υπέρ των εργατών, όπως στην περίπτωση των 118 απολυμένων των «Τσιμέντων Χαλκίδας».

Δείχνει, δηλαδή, ότι μόνο… η «προσφυγή» στο δρόμο και όχι στα δικαστήρια είναι η μοναδική ελπιδοφόρα επιλογή των εργαζομένων.

Πηγή: Καθημερινή, 902.gr