Τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου

ποιους φοιτητές έχουν;

panepistimio-5701
Γράφει: Ηρακλής Οικονόμου - Επιστήμη + Τεχνολογία - 09/09/2014

Πώς στο καλό γίνεται το «κακό» ελληνικό πανεπιστήμιο να πλημμυρίζει τα «καλά» πανεπιστήμια του εξωτερικού με άριστους μεταπτυχιακούς φοιτητές;

Μίλησέ μου ειλικρινά αγαπητή μου αναγνώστρια και αγαπητέ αναγνώστη. Διαβάζοντας τον τίτλο τούτου του κειμένου, ποια ακριβώς περιμένεις να είναι η συνέχεια; Μάλλον μια μακρά λίστα βορειο-ευρωπαϊκών και αγγλοσαξονικών πανεπιστημίων, σωστά; Και στο τέλος του κειμένου, περιμένεις σίγουρα να διαβάσεις σχόλια για το πόσο χάλια είναι τα ελληνικά πανεπιστήμια, για το δράμα της ελληνικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, για την εθνική ντροπή που τα πανεπιστήμιά μας είναι στην 300η ή στη 500η ή στην 1000η θέση της παγκόσμιας κατάταξης.

Πάντα μου προξενούσε ενδιαφέρον όλη αυτή η φιλολογία για τα «κακά» ελληνικά πανεπιστήμια. Καταρχήν, ελάχιστα πράγματα χαίρουν πανεθνικής αποδοχής, όπως αυτή η άποψη. Τα «κακά» ελληνικά πανεπιστήμια, να μια ιδέα που αγκαλιάζεται απ’ όλη την οικογένεια, τον μπαμπά, τη μαμά, τα παιδιά, ενίοτε και τον παππού και τη γιαγιά που ξεπαραδιάζονται «για να πάει έξω το παιδί». Εθνική συναίνεση, όχι αστεία! Εκτός όμως από το πόσο δημοφιλής είναι αυτή η άποψη, έβρισκα πάντα ενδιαφέρον και το πόσο άκριτα υιοθετείται.

Ας πούμε, θα περίμενε κάποιος όλοι αυτοί που έχουν τόσο πολύ εσωτερικεύσει το «κακό» ελληνικό πανεπιστήμιο να θέσουν στον εαυτό τους το απλό ερώτημα: Πώς στο καλό γίνεται το «κακό» ελληνικό πανεπιστήμιο να πλημμυρίζει τα «καλά» πανεπιστήμια του εξωτερικού με άριστους μεταπτυχιακούς φοιτητές; Ομολογώ ότι αυτή η απορία με απασχόλησε πολύ, και οι απαντήσεις που έχω λάβει κατά καιρούς σε συζητήσεις είναι, το λιγότερο, αστείες: «διαβάζουμε από μικροί», «το έχουμε στο DNA μας», «αν δεν ήταν τα κακά πανεπιστήμια της Ελλάδας οι απόφοιτοι θα ήταν ακόμη καλύτεροι», κ.ο.κ. Το προφανές όμως δεν το έχω ακούσει ποτέ. Περίεργο ε; Περίεργο που δεν σκεφτόμαστε ότι οι Έλληνες απόφοιτοι είναι καλοί επειδή τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι καλά. Τόσο απλά.

Foitites

Ας ξαναδούμε πάλι το ερώτημα: πώς είναι δυνατόν ένα κακό πανεπιστήμιο να βγάζει αποφοίτους που γίνονται κατά κύματα αποδεκτοί για μεταπτυχιακές σπουδές από ένα καλό πανεπιστήμιο; Τρία τινά μπορούν να συμβαίνουν. Ή το εδώ «κακό» πανεπιστήμιο δεν είναι τόσο κακό, ή το εκεί «καλό» πανεπιστήμιο δεν είναι τόσο καλό αλλά μάλλον σούπερ-μάρκετ, ή και τα δύο. Αν το «κακό» πανεπιστήμιο δεν είναι κακό, τότε σταματήστε να συκοφαντείτε το ελληνικό πανεπιστήμιο. Αν το «καλό» πανεπιστήμιο δεν είναι και τόσο καλό, τότε σταματήστε να θεοποιείτε τα ξένα. Αν ισχύουν και τα δύο, τότε απλά τελειώνει η συζήτηση (με αυτούς τους όρους που ξεκίνησε τουλάχιστον)!

Η πραγματικότητά του δικού μου μικρόκοσμου, πάντως, του γεμάτου από μαθητές, συγγενείς και φίλους, είναι σαφής: η Μαρίνα στην AA του Λονδίνου κι από εκεί στο Cambridge, ο Αργύρης στο LSE, η Ιόλη στo Central School κι από εκεί στο Saint-Martins, ο Θανάσης στο Konstanz, ο Γιώργος στη Σορβόννη, ο Κώστας στο Kent και μετά στο Aberystwyth, ο Δημήτρης στο City, η Χρύσα στο Imperial, ο Θοδωρής στο St. Gallen, ο Δημήτρης στο Leuven, η Κωνσταντίνα στο MIT, η Δήμητρα και ο Παναγιώτης στο Rotterdam, ο Σωκράτης στο ETH, ο Στάθης στο Bristol. Όλοι στα κορυφαία πανεπιστήμια του τομέα τους, και όλοι προερχόμενοι από ελληνικά πανεπιστήμια. Σταματάω εδώ, κι εσείς προσθέστε τα δικά σας ονόματα και τα δικά τους πανεπιστήμια. Πώς ξεφύτρωσαν και συνεχίζουν να ξεφυτρώνουν όλοι αυτοί;

Η πλύση εγκεφάλου που γίνεται στη νεολαία ως προς το «κακό» ελληνικό πανεπιστήμιο έχει σβήσει έως και τα αυτονόητα. Πήγα να κάνω μάστερ στο εξωτερικό, έχοντας ολοκληρώσει 58 μαθήματα με πτυχίο τετραετούς φοίτησης από το Πάντειο Πανεπιστήμιο – ναι, Πάντειο, και να μην σας πιάνει σύγκρυο. Κι εκεί στα βόρεια οι συμφοιτητές μου είχαν ολοκληρώσει 30 μαθήματα με πτυχίο τριετούς φοίτησης. Και να θέλει, δεν μπορεί το ξένο πανεπιστήμιο να μην σε πάρει όταν έχεις κάνει σε προπτυχιακό επίπεδο ό,τι αυτό πάει να διδάξει σε μεταπτυχιακό. Κι όμως, ο μεγάλος αριθμός μαθημάτων που ολοκληρώνουν οι Έλληνες φοιτητές και το εντυπωσιακό εύρος των σπουδών τους δεν παίζει κανέναν ρόλο στην εικόνα που οι ίδιοι έχουν για τον εαυτό τους. Έτσι, συναντώ αποφοίτους Πολυτεχνικών Σχολών με πέντε (5) χρόνια προπτυχιακής φοίτησης στην πλάτη τους, οι οποίοι νοιώθουν να υπολείπονται συναδέλφων τους από το εξωτερικό, οι οποίοι ολοκληρώνουν σπουδές με τα μισά μαθήματα. Τόσο πολύ μας έχουν διαλύσει τη ψυχολογία οι κήρυκες.

11

«Α, όλα κι όλα, δεν παίζει ρόλο η ποσότητα σε ένα πρόγραμμα σπουδών, αλλά η ποιότητα», θα μου πείτε. Κι όμως, ποσότητα και ποιότητα είναι στοιχεία αλληλένδετα. Δεν θα ξεχάσω την ημέρα που πήγα να διδάξω Ιστορία Ψυχρού Πολέμου σε φοιτητές Διεθνών Σχέσεων, σε πανεπιστήμιο του εξωτερικού. Πώς σας φαίνεται ο άλλος να μην γνωρίζει τι σημαίνουν τα αρχικά ΟΗΕ; Φυσιολογικό, αν δεν έχεις κάνει κάποιο μάθημα σχετικά με τον θεσμό αυτό. Στο Πάντειο είχα κάνει – κι όμως, ο αγγλοσάξονας που είχα μπροστά μου είχε 300% μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση από τον οποιοδήποτε Έλληνα συνάδελφό του. Μια άλλη φορά δίδαξα «Παγκοσμιοποίηση» σε μεταπτυχιακούς, πάλι στο εξωτερικό. Ο εδώ προπτυχιακός φοιτητής της χρονιάς μου έφευγε με «Μικροοικονομική», «Μακροοικονομική», «Δημόσια Οικονομικά» και «Διεθνή Οικονομικά» στο τσεπάκι. Ο εκεί μεταπτυχιακός αγνοούσε ως και τη στοιχειώδη οικονομική ορολογία.

«Μα δες τις παγκόσμιες κατατάξεις, τα rankings, τις λίστες!!» ακούω ευθύς αμέσως την επόμενη ένστασή σας. Αχ αυτές οι λίστες… Σκεφθήκατε ποτέ ποιος τις γράφει; Ποιοι συμμετέχουν στις επιτροπές και στα πάνελ που επιλέγουν τα πανεπιστήμια; Με ποια κριτήρια γίνεται η επιλογή; Ας δούμε ενδεικτικά μερικές λίστες. Ας πάμε, π.χ., στη λίστα του Forbes για τα best business schools ανά τον κόσμο. Ποιο είναι το ΜΟΝΑΔΙΚΟ κριτήριο επιλογής; Κρατηθείτε: ο μισθός που παίρνεις μόλις βρεις δουλειά μετά την ολοκλήρωσή ων σπουδών σου. Ναι! Ο μισθός αγαπητές μου αναγνώστριες έχει αναχθεί στο βασικότερο κριτήριο για την κατάταξη των πανεπιστημίων και την αξιολόγηση των σπουδών. Το χρήμα που θα βγάλεις στη ζωή σου κρίνει αν σπούδασες καλά ή κακά! Το ίδιο και με τις λίστες των Financial Times για τα καλύτερα μάστερ οικονομικών και επιχειρηματικών σπουδών. Η κρίσιμη λεπτομέρεια – ότι δηλαδή ο πρώτος μισθός στις ΗΠΑ ή στην Ελβετία είναι 3 και 4 φορές πάνω απ’ τον αντίστοιχο ελληνικό (ακόμη και αν τον συγκρίνουμε προσαρμοσμένο στη βάση των διαφορετικών επιπέδων τιμών στην αγορά), και άρα το αμερικανικό και το ελβετικό πανεπιστήμιο θα εμφανίζεται πάνω απ’ το αντίστοιχο ελληνικό βάσει του μισθού των αποφοίτων του – φαίνεται ότι διαφεύγει απ’ τους περισσότερους.

«Ναι, αλλά δεν μας λες κουβέντα για την έρευνα, τα journals, τις συμμετοχές στα συνέδρια…». Η πανεπιστημιακή έρευνα στον σύγχρονο καπιταλισμό είναι μια πονεμένη, πάρα πολύ πονεμένη ιστορία. Επιγραμματικά: όταν η χρηματοδότηση εξαρτάται πλέον από την ερευνητική παραγωγή, είναι σαφές ότι αντί το πανεπιστήμιο να υπηρετεί την επιστήμη, καταλήγει η επιστήμη (ή η επίφασή της) να υπηρετεί το πανεπιστήμιο και τη μακροπρόθεσμη οικονομική του επιβίωση. Είναι τεράστιο ερώτημα το πόσα από τα άρθρα που κατακλύζουν τις επί γης επιστημονικές επιθεωρήσεις έχουν πραγματική κοινωνική χρησιμότητα, ή απλώς αναμασούν τα ίδια και τα ίδια – ιδιαίτερα στις κοινωνικές επιστήμες, όπου τα κριτήρια επιστημονικότητας είναι πάντα πιο χαλαρά και αόριστα. Επίσης, σκεφθείτε ποιοι κάνουν τις ερευνητικές αξιολογήσεις: οι ίδιοι οι καθηγητές των ίδιων πανεπιστημίων που βγαίνουν πρώτα στις αξιολογήσεις. Έχω ζήσει από κοντά τη διαδικασία της «Άσκησης Ερευνητικής Αξιολόγησης» (Research Assessment Exercise) των βρετανικών πανεπιστημίων· επιλεγμένοι καθηγητές αξιολογούν την ερευνητική παραγωγή κάθε πανεπιστημίου. Και τα γνωστά και με πρεστίζ πανεπιστήμια είναι αυτά που δίνουν τους καθηγητές-μέλη των πάνελ, οι οποίοι στη συνέχεια αξιολογούν τα πανεπιστήμια βγάζοντας πρώτα τα ήδη γνωστά και με πρεστίζ πανεπιστήμια από τα οποία προέρχονται. Και πώς βγαίνει άραγε η ποσοτική αξιολόγηση του κάθε επιστημονικού περιοδικού, του κάθε άρθρου, και πάει λέγοντας; Πάλι από τους ίδιους.

ist-of-the-worlds-best-business-schools

Αλλά ας υποθέσουμε χάριν του επιχειρήματος ότι πράγματι η έρευνα που παράγεται στο ελληνικό πανεπιστήμιο υπολείπεται άλλων πανεπιστημίων του εξωτερικού. Τι σχέση έχει αυτό με το αν τα ελληνικά πανεπιστήμια παρέχουν καλή παιδεία ή όχι; Τι σχέση έχει η διδασκαλία με την έρευνα; Σύμφωνα με τον κοινό νου, ένα πανεπιστήμιο με υψηλού επιπέδου έρευνα θα έχει και υψηλού επιπέδου διδασκαλία. Έχετε σκεφτεί ότι μπορεί να ισχύει το αντίστροφο; Θυμάμαι σαν τώρα τους συναδέλφους μου στο εξωτερικό πώς αντιμετώπιζαν την κάθε τάξη, σαν βάρος το οποίο τους αποσπούσε από τον ιερό σκοπό τους: να γράψουν το επόμενο peer-reviewed άρθρο και να το καταθέσουν για την επόμενη κρίση, ώστε να εμπλουτίσουν το βιογραφικό και να επιβιώσουν για άλλο ένα χρόνο μέχρι να μονιμοποιηθούν. Όταν η καριέρα σου εξαρτάται από τις δημοσιεύσεις, και όταν για τις δημοσιεύσεις απαιτείται χρόνος, καθετί που σε αποσπά απ’ αυτές – δηλαδή η διδασκαλία – είναι ένα βάρος. Δεν είναι λοιπόν αυτόματη η μετάφραση μιας ισχυρής ερευνητικής κουλτούρας σε διδασκαλία υψηλού επιπέδου. Με άλλα λόγια, το ότι πατώνουν ερευνητικά τα ελληνικά πανεπιστήμια – αν υποθέσουμε ότι ισχύει κάτι τέτοιο – δεν λέει κάτι για το επίπεδο διδασκαλίας και παιδείας που παρέχουν.

Αν κατάφερα να σας πείσω για την ποιότητα των ελληνικών πανεπιστημίων, ή τουλάχιστον για το αβάσιμο της μιζέριας που περιτριγυρίζει όλη τη σχετική συζήτηση, μένει να αναρωτηθούμε γιατί αυτή η μιζέρια έχει παγιωθεί τόσο έντονα. Καταρχήν, γιατί πράγματι το ελληνικό πανεπιστήμιο έχει προβλήματα – κομματικοκρατία, γραφειοκρατία, έλλειψη πόρων, και πολλά άλλα. Οι υποδομές συχνά είναι προβληματικές, γιατί έτσι πρέπει να είναι – π.χ. το ελληνικό κράτος αρνήθηκε να δώσει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο το γειτονικό κτίριο Σαρίδη, επειδή εκεί «έπρεπε» να στεγαστεί το υπουργείο Τύπου. Κομματικές παρέες  (όλως τυχαίως των κομμάτων που υποστηρίζουν με τον τρόπο τους τη συγκεκριμένη φιλολογία για να προωθήσουν τις «μεταρρυθμίσεις») συχνά βάζουν το χεράκι τους σε λογής ζητήματα, κυρίως στελέχωσης. Και καθηγητές συχνά στέκονται ασυνεπείς ως προς το έργο τους – ακόμα θυμάμαι τον καθηγητή μου που μια φορά παράτησε τη διάλεξη και τους φοιτητές για να πάει να παρουσιάσει το νέο του βιβλίο, και την ίδια στιγμή μας υμνούσε τον Σημίτη και τον εκσυγχρονισμό… Αλλά τούτα τα προβλήματα δεν είναι μοναχά ελληνικό προνόμιο, και επίσης τούτα τα προβλήματα, περιέργως, δεν έχουν κλονίσει την εμπιστοσύνη των ξένων πανεπιστημίων προς τους έλληνες απόφοιτους. Α, ναι, και τούτα τα προβλήματα δεν λύνονται με το να απολύεις διοικητικό προσωπικό και να κόβεις τη χρηματοδότηση!

Το ζήτημα όμως είναι βαθύτερο: η δυσφήμηση του ελληνικού πανεπιστημίου υπηρετεί την ανάγκη ιδεολογικής ηγεμονίας του κεφαλαίου. Θολώνει τη νεολαία, τσακίζει τη συνείδησή της, σπέρνει τη μοιρολατρία, και τη στέλνει γραμμή στα λογής ιδιωτικά κολλέγια και στις όλο πρεστίζ διεθνείς τους συνεργασίες. Παγιώνει όλη την κουβέντα περί της δήθεν ανάγκης εισαγωγής της επιχειρηματικότητας και της ανταγωνιστικότητας, νομιμοποιώντας το ιδιωτικό σε όλες του τις εκφάνσεις. Και ακυρώνει τη συλλογικότητα, όπως αυτή θα μπορούσε εν δυνάμει να εκφραστεί γύρω από τον πανεπιστημιακό θεσμό και τη μεταρρύθμισή του. Ξεψυχισμένος, ως φοιτητής, σου απομένει το να παραλάβεις τις σημειώσεις σου από τη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ, να περιμένεις υπομονετικά να πάρεις το πτυχίο σου, και δρόμο. Κι ούτε θα σκεφτείς ποτέ, σαν μάθεις ότι σε πήρανε στο εξωτερικό, ότι κάποιο λιθαράκι θα έβαλε και το ελληνικό σου πανεπιστήμιο.

DSCN1458

Κλείνοντας, ας υπενθυμίσω τη βασική θέση του κειμένου. Ανάμεσα στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου είναι και τα ελληνικά. Όχι μόνο τα ελληνικά, όχι όλα τα ελληνικά, αλλά ΚΑΙ τα ελληνικά. Με τα αποτσίγαρα στο πάτωμα, με τις σκισμένες αφίσες τους, με τις καταλήψεις για ψύλλου πήδημα, με απλήρωτους διδάσκοντες, με μισοάδειες βιβλιοθήκες, με βιβλία που παραδίδονται στο τέλος της χρονιάς, με όλα αυτά και παρόλα αυτά. Ξέρω πως θα μου τρίψετε στη μούρη rankings και λίστες και αξιολογήσεις. Εγώ θα επικαλεστώ μοναχά την ωμή πραγματικότητα των χιλιάδων φοιτητών που διαπρέπουν σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο εξωτερικό. Από πού βγήκαν όλοι αυτοί; Ουρανοκατέβατοι; Τους έβρεξε ο καλός θεούλης; Ή τους έβγαλε η αθάνατη ελληνική ψυχή; Αμ δε! Τους δημιούργησε το Πάντειο, το Πολυτεχνείο, η Πάτρα, η Κρήτη, ο Πειραιάς, το Αριστοτέλειο, η Κομοτηνή, το Αθηνών, τα Γιάννενα, και πάει λέγοντας.

1

Γι’ αυτό, αγαπητοί έλληνες φοιτητές, κι εσείς σπαστικοί γονείς τους, πάψτε να διαβάζετε την προπαγάνδα εναντίον του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου. Πάψτε να αυτό-κομπλεξάρεστε – το πτυχίο και το βιογραφικό σας είναι μια χαρά. Μην ακούτε τους κήρυκες που ως μόνο χόμπι στη ζωή τούτη διάλεξαν την αποδόμηση του καθετί δημόσιου, του καθετί που δεν υπηρετεί το κεφάλαιο, του καθετί μη Δυτικού και μη καραμπινάτα αγοραίου. Προϋπόθεση για να βελτιωθούν τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι να πιστέψουμε σ’ αυτά και στο έργο τους, να πάψουμε να τα συκοφαντούμε και να τα υπονομεύουμε. Όταν τα γραφεία εισαγωγής φοιτητών – τα admissions offices αγγλιστί – των πιο διάσημων πανεπιστημίων στον κόσμο επιδεικνύουν την πιο τυφλή εμπιστοσύνη στους απόφοιτους του ελληνικού πανεπιστημίου, ξανά και ξανά, δεν βρίσκω λόγο να μην κάνετε κι εσείς το ίδιο.

29 Σχόλια

  • Σεπτέμβριος 9, 2014

    Bnz

    το επιχείρημα είναι οι χιλιάδες απόφοιτοι από Ελλάδα που μπαίνουν στα πανεπιστήμια του εξωτερικού? Ενδιαφέρον θα είχε να μας λέγατε τι ποσοστό αποτελούν αυτοί στο σύνολο των αποφοίτων, όπως και το ποσοστό αυτών που μπαίνουν σε πανεπιστήμια που δεν είναι «σουπερ μαρκετ». Επίσης γιατί όλοι αυτοί οι απόφοιτοι προτιμούν το εξωτερικό για τα μεταπτυχιακά τους παρά το γεγονός ότι έχουν βιώσει την αποτελεσματικότητα των Ελληνικών ιδρυμάτων? Είναι ικανοί να τελειώσουν το απαιτητικό Ελληνικό πανεπιστήμιο αλλά ανίκανοι να αποφύγουν το «πλύσιμο εγκεφάλου»? Τέλος διαβάζοντας την άποψή σας δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται να παραδέχεστε όλες τις ελλείψεις και τα προβλήματα οργάνωσης των Πανεπιστημίων αλλά να καταλήγετε στο ότι τα πανεπιστήμια ειναι αποτελεσματικά και καλά. Συμφωνώ μαζί σας, υπάρχουν Έλληνες επιστήμονες, απόφοιτοι Ελληνικών Πανεπιστημίων που διαπρέπουν σε πολύ καλά Πανεπιστήμια του εξωτερικού. Δεν νομίζω ότι είναι χιλιάδες και είμαι σίγουρος ότι αν τους ρωτήσετε να συγκρίνουν πανεπιστήμια, θα έχετε την αντικειμενική απάντηση – σύγκριση που ίσως ζητάτε.

    • Σεπτέμβριος 9, 2014

      Ηρακλής Οικονόμου

      Εύστοχες οι παρατηρήσεις σας. Κάποιες περιληπτικές απαντήσεις, με τη σειρά που θέτετε τα ερωτήματα:
      – Ναι, αυτό είναι ένα από τα επιχειρήματα του κειμένου. Όχι το μοναδικό, όπως θα είδατε, αλλά το πιο σημαντικό.
      – Το κρίσιμο ποσοστό που χρειάζεστε είναι ο λόγος του αριθμού των Ελλήνων φοιτητών που γίνονται δεκτοί για μεταπτυχιακό στο εξωτερικό, σε σχέση με τον συνολικό αριθμό Ελλήνων φοιτητών που κάνουν αίτηση για μεταπτυχιακό έξω. Δεν διαθέτω το εν λόγω στοιχείο, και είναι μάλλον αδύνατο να ευρεθεί από μέρους μου. Μια σοβαρή Αριστερά που θα ήθελε να υπερασπιστεί το δημόσιο πανεπιστήμιο θα μπορούσε να βάλει 10-20 ανθρώπους για να το υπολογίσουν.
      – Προτιμούν το εξωτερικό γιατί θέλουν να εξειδικευθούν σε τομείς που δεν διατίθενται στην Ελλάδα, ή γιατί θέλουν να γνωρίσουν μια ξένη χώρα και ένα ξένο πανεπιστήμιο που θεωρούν καλύτερο από το ελληνικό, ή γιατί θέλουν να συνδυάσουν το μεταπτυχιακό με μια καριέρα στο εξωτερικό.
      – Ακριβώς όπως το λέτε, ικανοί να τελειώσουν το απαιτητικό ελληνικό πανεπιστήμιο, την καλύτερη ιατρική σχολή και την καλύτερη σχολή ηλεκτρολόγων μηχανικών της Ευρώπης, και ανίκανοι να νοιώσουν περήφανοι γι’ αυτό. Οι κρίσιμες λέξεις που ψάχνετε είναι οι λέξεις «συνείδηση» και «ιδεολογία».
      – Παραδέχομαι όλα τα προβλήματα οργάνωσης, ναι, και προσπάθησα να δείξω πώς αυτά τα προβλήματα υπάρχουν αλλά δεν επαρκούν για να δικαιολογηθεί το «θάψιμο» του ελληνικού πανεπιστημίου από τις μυριάδες φωνές εντός των συνόρων που έχουν αναλάβει τούτο το θεάρεστο έργο.
      – Τελικά ξέρετε που καταλήγουμε; Το ελληνικό κράτος και ο Έλληνας φορολογούμενος επιδοτούν την πανεπιστημιακή εκπαίδευση, οι απόφοιτοι διαπρέπουν στο εξωτερικό, οι πολυεθνικές εταιρείες και τα ερευνητικά ιδρύματα του εξωτερικού προσλαμβάνουν υψηλότατου επιπέδου επιστήμονες που άλλοι προετοίμασαν, και στο τέλος βρίζουμε από πάνω το ελληνικό πανεπιστήμιο και όσους το επιδοτούν. Αυτό είναι το πραγματικό ελληνικό δράμα, και όχι το δράμα των πανεπιστημίων.
      Ευχαριστώ,
      Ηρακλής Οικ.

      • Ευχαριστώ για τον χρόνο που διαθέσατε για να μου απαντήσετε. Σε γενικές γραμμές: εγώ από το μαυρο είμαι πιο κοντά στο γκρι παρά στο άσπρο, χωρίς να εννοώ ότι είστε κάτασπρος! Πιστεύω ότι δεν στέκει λογικά μια αρκετά μεγάλη μερίδα ανθρώπων να είναι ασυνείδητοι και χωρίς ιδεολογία. Δεν μπορεί η μιζέρια που όντως υπάρχει σε υπερβολικό βαθμό για το Πανεπιστήμιο να μην έχει βάση και να βγαίνουν αποφοιτάρες που μετά φτύνουν εκεί που κόπιασαν. Προσωπικά δεν θεωρώ ότι βγάζει περισσότερους καλούς από κακούς επαγγελματίες το Πανεπιστήμιο. Τρανή απόδειξη είναι η καθημερινότητα μας. Το επίπεδο επαγγελματικής εκπαίδευσης το αντιμετωπίζουμε όλοι καθημερινά, βεβαίως με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις. Μην μιλήσουμε και για παιδεία, που και γι’ αυτή το Πανεπιστήμιο φέρει ευθύνη γιατί χαθήκαμε… Από τα σχολεία και τα Πανεπιστήμια ξεκινούν πολλά από αυτά που δεν μας αρέσουν στην χώρα αυτή. Ας είμαστε αυστηροί με αυτό. Ας είμαστε αυστηροί και με τις λύσεις που προτείνουν αυτοί που θέλουν να ξεπουλήσουν. Αλλά ας μην κρύβουμε το πρόβλημα. Είναι απλά η άποψη μου, σέβομαι απολύτως την δική σας. Ευχαριστώ.

    • Σεπτέμβριος 10, 2014

      Benkun

      αρχηγε , εγω που ειμαι φοιτητης με λιγα λογια θα σου πω οτι , Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΦΘΟΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ . υπαρχει τεραστιο ποσοστο αγραμματων πτυχιουχων , αλλα εγω θα ριξω το βαρος στους ιδιους και οχι στα πανεπιστημια , αφου οι ιδιοι επελεξαν τον ευκολο δρομο , με αντιγραφες , ετοιμες εργασιες κτλ
      εμεις οι υπολοιποι , απλα παρακολουθουμε και περναμε τα μαθηματα αποκομιζοντας γνωσεις απο την διδασκαλια του καθε καθηγητη
      (φοιτητης Πολυτεχνειου)

  • Σεπτέμβριος 9, 2014

    γ

    Μα πως είναι δυνατόν να κάνεις τόση κριτική και ανάλυση και να μήν έχεις αμφισβητήσει το αρχικό σου δόγμα ότι τα καλά πανεπιστήμια του εξωτερικού πλημμυρίζουν από έλληνες; Αρχιζεις το κείμενό σου παίρνοντας το ως δεδομένο και κλέινοντας το κείμενό σου καταλήγεις στο συμπέρασμα σου επίκαλούμενος την «ωμή πραγματικότητα των χιλιάδων φοιτητών που διαπρέπουν στο εξωτερικό», το δόγμα σου δηλαδή.

    Καταρχάς, το μεταπτυχιακό (MSc) είναι κάτι που πληρώνει ο φοιτητής. Από πανεπιστήμιο σε πανεπηστήμιο τα κριτήρια εισαγωγής αλλάζουν και τα καλύτερα πανεπιστήμια έχουν το περιθώριο – λόγω μεγαλύτερης ζήτησης – να παιρνουν αυτούς που θεωρούν καλύτερους φοιτητές. Οπότε, ναί, σε μεγάλο βαθμό είναι super market η διαδικασία. Είναι όμως μεγάλο το άλμα να λες ότι επειδή είναι super market η διαδικασία εισαγωγής το πανεπιστήμιο είναι κακό όσο κι αν διαφωνείς με τη φιλοσοφία της διαδικασίας.

    Το πρόβλημα, όπως είπα παραπάνω, είναι ότι δεν παρουσιάζεις καμία απόδειξη ότι το ποσοστό των ελλήνων μεταπτυχιακών είναι ψηλότερο στα καλά πανεπιστήμια από ότι στα «κακα». Λες ότι ο δικός σου μικρόκοσμος (που απ’ότι έχεις κάνει προοφανές είναι ήδη biased προς ακαδημαϊκούς κύκλους) είναι γεμάτος γαμάτους φοιτητές. Το να βγάζεις συμπέρασμα από αυτούς αποδεικνύει όσα αποδεικνύει για το κάπνισμα η ιστορία ένός παππού που έζησε μέχρι τα 90 καπνίζοντας δύο πακέτα τη μέρα: τίποτα.

    Μετά κάθεσαι και λες ότι δε σου αρέσουν τα rankings ενώ όλο σου το κείμενο βασίζεται σε ένα απλοϊκό ranking, απλά δεν είναι του Forbes που αν και εξίσου προβληματικό με το δικό σου, τουλάχιστον έχει κάποιο κριτήριο αντίθετα με εσένα. Παρεπιπτόντως το «ας δούμε ενδεικτικά μερικές λίστες» με τό «βλέπουμε τη μόνη λίστα που μου δίνει εύκολο επιχείρημα» απέχουν πολύ μεταξύ τους.

    Τέλος, αν και έχεις δίκιο ότι η διδασκαλία είναι διαφορετικό πράγμα από την έρευνα, κριτικάρεις το RAE σα να είναι θεωρία συνομωσίας μεταξύ ακαδημαϊκών. Το ίδιο, σε μεγαλύτερη κλίμακα, και το peer review. Φαντάζομαι είσαι ενάντια σε οποιουδήποτε τύπου αξιολόγηση στο ελληνικό πανεπιστήμιο (και εν πολλοίς πιστεύω ότι η θέση αυτή αντικατοπτρίζει όλα όσα είναι λάθος στο ελληνικό πανεπιστήμιο).

    Η δυσφήμηση στο ελληνικό πανεπιστήμιο δεν υπηρετεί κάποια ανάγκη. Έχοντας υπάρξει και φοιτητής και εργαζόμενος στα δύο αντιδιαμετρικά αντίθετα συστήματα εκπαίδευσης που έχεις υπαρξει κι εσύ θεωρώ ότι το πρόβλημα στο ελληνικό πανεπιστήμιο είναι ότι η δυνατότητα που έχει η ελληνικη ακαδημαϊκή κοινότητα να προσφέρει τριτοβάθμια παιδεία αξιοποιείται σε πολύ μικρότερο ποσοστό στην Ελλάδα από ότι η αντίστοιχη κοινότητα στη Βρετανία (εν πολλοίς για τους λόγους που ανέφερες). Αυτό, για μένα αρκεί για να χαρακτηρίσω το ελληνικό πανεπιστήμιο «κακό».

  • Σεπτέμβριος 9, 2014

    Metathron

    Ωραίο άρθρο αλλά υπάρχει διαφορά μεταξύ του πανεπιστημίου ως θεσμού (ως ίδρυμα δηλαδή) και του πανεπιστημίου ως ανθρωπίνου δυναμικού. Τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν τεράστιες ελλείψεις και αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα, τα οποία δεν αντιμετωπίζουν τα ξένα (π.χ θέματα οργάνωσης). Όσον αφορά το ανθρώπινό τους δυναμικό, ας μην ξεχνάμε πως σε κάθε πανεπιστήμιο υπάρχουν και οι καλοί και οι κακοί φοιτητές. Οι καλοί είναι αυτοί που πολλές φορές κάνουν έρευνα μόνοι τους, παρά το πρόγραμμα των μαθημάτων και οι κακοί είναι αυτοί που πάνε 3 φορές τον χρόνο για την εξεταστική και κόβονται. Με άλλα λογια ένα «κακό πανεπιστήμιο» μπορεί να βγάλει «εξαιρετικούς φοιτητές» (βέβαια το ποσοστό των Ελλήνων πτυχιούχων που πάνε εξωτερικό είναι ένα θέμα) ακριβώς γιατί το κυνηγούν μόνοι τους.

  • Σεπτέμβριος 9, 2014

    Akis

    Καλά.. Αυτό είναι για να το διαβάσει μόνο κάποιος αδαής. Συμφωνώ μόνο στο γεγονός ότι τα ξένα πανεπιστήμια δεν είναι όλα καλύτερα, όπως έχουν στο μυαλό τους οι «λεφτάδες» που στέλνουν τα μαμόθρεφτα τους έξω. Υπάρχουν ακόμα και στη Αγγλία, Γερμανία και αλλού πανεπιστήμια της ντροπής.
    Ωστόσο, με καλή αναζήτηση μπορείς να βρεις αρκετά που έχουν νοοτροποία Εκπαιδευτικού Ιδρύματος και όχι καφενείου. Μαθαίνεις Έρευνα, αποκτάς παιδεία, γίνεσαι καλύτερος. Εδώ οι περισσότεροι γίνονται κομματόσκυλα, με λεξιλόγιο καφενίου, νοοτροπία αργόσχολου και κακιασμένου.
    Και όσο γι αυτό «Εγώ θα επικαλεστώ μοναχά την ωμή πραγματικότητα των χιλιάδων φοιτητών
    που διαπρέπουν σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο εξωτερικό. Από πού βγήκαν
    όλοι αυτοί; Ουρανοκατέβατοι;» θα πω μονάχα το εξής. Να ναι καλά οι γονείς μας, που μας εμφύσησαν νοοτροπία καλού μαθητή και πλήρωσαν με ιδρώτα τα φροντηστήρια μας!

  • Σεπτέμβριος 9, 2014

    Ηρακλής Οικονόμου

    @ γ: Περιορίστε το θετικιστικό σας μένος – μόνος σας φτιάχνετε μια διάκριση (κακά ξένα πανεπιστήμια, καλά ξένα πανεπιστήμια), την οποία πουθενά δεν χρησιμοποιώ, και μετά με εγκαλείται που δεν έχω να σας δώσω στοιχεία για τους έλληνες φοιτητές που πηγαίνουν στα μεν και στα δε. Γενικά, ελπίζω να καταλάβατε ότι το κείμενο είναι βιωματικό, όχι ποσοτικοποιημένο / «επιστημονικό», εξού και οι βιωματικές αναφορές.
    Πάντως, ως προς το «μικρο-περιβάλλον μου», οι ταξικές διακρίσεις, τα στεγανά, και η σύνδεση κοινωνικής τάξης – εκπαίδευσης δεν είναι ελληνικό μόνο προνόμιο. Τέτοια μικρο-περιβάλλοντα υπάρχουν παντού, και πολύ πιο έντονα (βλ. Αγγλία). Εγώ ανέφερα το μικρο-περιβάλλον των ελλήνων αποφοίτων που στρέφονται στο εξωτερικό. Αν θέλετε, μιλάμε και για το μικρο-περιβάλλον των νυχτερινών σχολείων, ή των παιδιών που εγκαταλείπουν το γυμνάσιο. Τι σημαίνει αυτό;

    Ως προς τα rankings, σας παραπέμπω στο «Report on Rankings» των ετών 2011 και 2013 του European University Association για να δείτε όλα τα τεράστια προβλήματα των μεθοδολογιών των rankings – εφόσον δεν σας ικανοποιεί το παράδειγμα που επέλεξα. Αλλά ως προς αυτό θα επανέλθω με ξεχωριστό κειμενάκι.
    Ως προς την αξιολόγηση, έθιξα απλώς τη διάσταση της παγιωμένης διεθνούς πανεπιστημιακής ιεραρχίας που επιδρά στις αξιολογήσεις και είναι εντελώς biased υπέρ των ελίτ πανεπιστημίων. Πώς βγαίνει το συμπέρασμα ότι είμαι γενικά εναντίον οποιασδήποτε μορφής αξιολόγησης;

    @ Metathron: Ένα πανεπιστήμιο που επιλέγει πτυχιούχους για το μάστερ του αναπόφευκτα κρίνει και το επίπεδο του πτυχίου που έχει ο υποψήφιος φοιτητής. Το επίπεδο/στάτους/ποιότητα του πτυχίου (δηλαδή του πανεπιστημίου) δεν διακρίνεται λογικά από το επίπεδο του φοιτητή, είναι συνιστώσα του.

    @ Akis: Όσα λογικά άλματα και να κάνω, δεν μπορώ να βρω τη σύνδεση του φροντιστηρίου στα 15 με το πτυχίο (και τη διεθνή του αναγνώριση) στα 25. Θέλετε να μου πείτε ότι τα ξένα πανεπιστήμια εκτιμούν την αξία του ελληνικού φροντιστηρίου και γι’ αυτό αποδέχονται τους Έλληνες φοιτητές;

    Ευχαριστώ,
    Ηρ.Οικ.

  • Το θέμα το έχω συζητήσει αρκετά, με
    φίλους, συναδέλφους, συγγενείς, κτλ. Πιστεύω ότι όλη η ουσία του κειμένου βρίσκεται
    σε αυτήν εδώ τη φράση: «Ανάμεσα στα καλύτερα πανεπιστήμια
    του κόσμου είναι και τα ελληνικά. Όχι μόνο τα ελληνικά, όχι όλα τα ελληνικά,
    αλλά ΚΑΙ τα ελληνικά.»

  • Διαβάζοντας το άρθρο συμπεραίνω οτι δεν πρέπει να εχει σπουδάσει σε Ελληνικό Παν.μιο ο/η συγγραφέας και δεν έχει επίγνωση του τί χάος επικρατεί (με διορθώσεις που δεν γίνονται σωστά, με γραπτά που χάνονται, με εργαστήρια των οποίων τα όργανα μετρήσεων δεν λειτουργούν και με θέματα τα οποία ο καθηγητής ουτε κατα διάνοια δεν έχει διδάξει στην τάξη). Επειδή σπουδάζω στο Πολυτεχνείο της Πάτρας θέλω να πω σαν φοιτητής οτι δεν συμφωνω με το άρθρο σας.Δεν ξέρω πόσο καιρό πριν σπουδάζατε αλλά το Παν.μιο σήμερα δυσλειτουργεί.Και επίσης για τους φοιτητές που δέχονται μεγάλα παν.μια έξω εχω να πω οτι οταν ο φοιτητής διαβάζει σε πολύ μεγάλο βαθμό και είναι εφυής θα κάνει το προπτυχιακό του, θα τελειώσει με τεράστιο βαθμό επειδή διάβαζε απο το πρωι μέχρι το βράδυ και θα πάει για μεταπτυχιακό έξω, οχι με τις γνώσεις που του πρόσφερε το Ελληνικό Πα.μιο αλλά με το διάβασμα που έριχνε και με την προσωπική του ενασχόλιση.

  • Σεπτέμβριος 9, 2014

    Δήμητρα

    Μάλλον ο συγγραφέας του άρθρου δεν έχει βγει ποτέ από την Ελλάδα… Κι επιπλέον, καλό θα ήταν πριν αρχίσει να αρθρογραφεί κανείς, να ξεκινήσει από το να ενημερώνεται. Για το τι σημαίνει «καλό» πανεπιστήμιο καταρχήν, και ποιά είναι τα κριτήρια των διαφόρων κατατάξεων (τα οποία πολλές φορές δε γίνονται γνωστά). Στις αξιολογήσεις των πανεπιστημίων γενικά, το «καλοί» ή «κακοί φοιτητές» είναι ελάσσον κριτήριο ή δεν υφίσταται καν, με λίγα λόγια όλο το άρθρο είναι εκτός τόπου και χρόνου.

  • Σεπτέμβριος 10, 2014

    Stella

    Το επιχειρημα σου οτι τα Ελληνικα πανεπιστήμια είναι από τα καλύτερα στον κόσμο επειδή πολλοί απόφοιτοι τους διαπρέπουν στα πανεπιστήμια είναι ό,τι πιο λαικίστικο και
    αβάσιμο έχω διαβάσει τελευταία. Πράγματι πολλοί αποφοιτοι Ελληνικών πανεπιστημίων διαπρέπουν στα μεταπτυχιακά του εξωτερικού, όπως επίσης διαπρέπουν και χιλιάδες άλλοι απόφοιτοι καλών η χειρότερων πανεπιστημίων τόσων άλλων χωρών. Ως γνωστόν τα καλα πανεπιστήμια επιλέγουν φοιτητές από όλες τις χωρες του κοσμου μια από τις οποίες ναι τυγχάνει να είναι και η Ελλάδα. Η βασική προυπόθεση επιλογής φοιτητών στα μεταπτυχιακά προγράμματα είναι μια: ο βαθμος πτυχίου. Οποιοσδήποτε φοιτητής με έναν αξιοπρεπή βαθμο θα γίνει δεκτός κι έχει μεγάλες πιθανότητες να διαπρέψει εφόσον σαν άτομο εχει δείξει ιστορικό
    ακαδημαικής ικανότητας.

    Τα κριτήρια τώρα για το εάν κάποιο πανεπιστήμιο είναι καλό είναι διαφορετικα και σ’αυτό
    συνδράμουν πολλοί παράγοντες, όπως ο συνδυασμός καινοτόμας έρευνας και διδασκαλίας αυτής. Στα καλά πανεπιστήμια οι διδάσκοντες εμπνέουν τους φοιτητές τους κι εμπνέονται από αυτούς. Αλλοι παράγοντες είναι η ελευθερία και η ανεξαρτησία που επικρατούν σε ένα ίδρυμα, η κινητικότητα στις κλίμακες και στο ανθρώπινο δυναμικό του, η ικανοποιήση των φοιτητών του, η συμβολή στην κοινωνία και την οικονομία. Tα καλά πανεπιστήμια ευδοκιμούν σε ένα περιβάλλον που προωθεί την ανταγωνιστικότητα, την ανεξέλεγκτη επιστημονική έρευνα, την κριτική σκέψη, την καινοτομία και τη δημιουργικότητα. Τα ιδρύματα που έχουν πλήρη αυτονομία είναι επίσης πιο ευέλικτα, διότι δεν δεσμεύονται από γραφειοκρατίες, κομματικές συντεχνίες κτλ. Ως αποτέλεσμα, μπορούν να διαχειρίζονται τους πόρους τους αποτελεσματικά και γρήγορα και μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της παγκόσμια αγοράς.Πόσα από αυτά τα κριτήρια πληρεί το Ελληνικό πανεπιστήμιο λοιπόν?

  • Σεπτέμβριος 10, 2014

    Απορία

    Αλήθεια τι ποσοστό των αποφοίτων συνεχίζει σε μεταπτυχιακά?
    Οι υπόλοιποι είναι του ίδιου επιπέδου?

  • Σεπτέμβριος 10, 2014

    Γιώργος

    Καλό το άρθρο γενικά αλλά υπάρχει ένα μεγάλο ΑΛΛΑ.

    Οι λίστες στις οποίες αποτυγχάνουμε τόσο πολύ σαν χώρα να βρούμε μια καλή θέση είναι αποτέλεσμα της συνάρτησης : Κριτήρια εισαγωγής + Δημοσιευμένες Έρευνες από τα μέλη ΔΕΠ + Ικανοποίηση φοιτητών (αξιολόγηση) + Συμμετοχή σε Ερευνητικά Προγράμματα κτλ.

    Μην τα μηδενίζουμε όλα, το Ελληνικό Πανεπιστήμιο έχει σοβαρές παθογένειες, δεν είναι επιχείρημα το για να πάρω πτυχίο έκανα 58 μαθήματα (να είχε το σαθρό εκπαιδευτικό μας σύστημα 3τή φοίτηση) και ο Άγγλος 30 άρα είμαι καλύτερος. Όχι δεν είσαι ξέρεις γιατί; Γιατί εσύ μπορείς να περάσεις 5-10 μαθήματα με την ΔΑΠαρα-ΠΑΣΠαρα, μπορείς να πάρεις πτυχίο στα 5-6-7-8 χρόνια κτλ.

    Τέλος αναφορικά με τα Super Market, να φτιάξουμε και στην Ελλάδα κορυφαία business school να έρχονται και εδώ φοιτητές, δεν καταλαβαίνω την απαξίωση και εν πάση περιπτώσει ποιος μπορεί να θεωρήσει το LSE, το Imperial, το Oxford, το CalTech, το Pantheon στο Παρισι ως Super Market που για να μπεις θες ένα βιογραφικό σαν το Ε9 του Λάτση, GMAT πάνω από 700, ένα 40αρι χιλιάρικα, βαθμό πτυχίου πάνω από 8, συστατικές από τον θεό την στιγμή που στα Ελληνικά μεταπτυχιακά μπαίνεις με μισό τηλέφωνο στον Β βοηθό ενος Βουλευτή.

    Φιλικά,

  • Σεπτέμβριος 10, 2014

    Ηρακλής Οικονόμου

    Ευχαριστώ για τα διαφωτιστικά σας σχόλια, παρατηρώ ότι αυτή είναι μια συζήτηση που έχει αξία ανεξάρτητα από τις όποιες διαφωνίες.

    @ Gerasimos Alexiou
    Σέβομαι την εμπειρία σας από το ελληνικό πανεπιστήμιο, έχω σπουδάσει κι εγώ σε τέτοιο – αναφέρεται ρητά μέσα στο κείμενο -. Αυτό που προσπάθησα να επισημάνω είναι ότι παρά τις δυσκολίες που αναφέρετε, η ποιότητα του προγράμματος σπουδών σας, το επίπεδο του διδακτικού προσωπικού, το εύρος των προσφερόμενων γνώσεων, ο μεγάλος βαθμός δυσκολίας των διδασκόμενων μαθημάτων, η δυνατότητα εξειδίκευσης που προσφέρει η πενταετής φοίτηση, και πολλά άλλα στοιχεία – πλάι στην αναμφισβήτητη ατομική σας προσπάθεια – θα σας εξασφαλίσουν μια λαμπρή πορεία στο εξωτερικό. Να είστε σίγουρος γι’ αυτό!

    @ Δήμητρα
    Αν πιστεύετε ότι η ορθότητα του επιχειρήματός μου εξαρτάται από τη διεθνή εμπειρία μου, με χαρά σας ενημερώνω ότι έχω ζήσει, σπουδάσει και εργαστεί στον πανεπιστημιακό χώρο στο εξωτερικό για οχτώ χρόνια, σε όλες τις βαθμίδες της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (Erasmus, MSc, MA, PhD, post-doc, και διδασκαλία σε προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές), στην Ουαλία, τη Σουηδία, το Βέλγιο, και την Αγγλία. Ελπίζω να σας κάλυψα.

    @ Stella
    Το επιχείρημά σας συνιστά contradiction in terms – αντίφαση εν τοις όροις. «Ανεξέλεγκτη επιστημονική έρευνα» και «ανταγωνιστικότητα» δεν μπορούν να συμβαδίσουν, διότι ο στόχος της ανταγωνιστικότητας αυτομάτως θέτει όρια και ελέγχους στην επιστημονική έρευνα. Επίσης, δεν μπορείς να έχεις «πλήρη αυτονομία» και την ίδια στιγμή να «ανταποκρίνεσαι στις απαιτήσεις της παγκόσμιας αγοράς». Μόλις ανταποκριθείς, έχεις χάσει την αυτονομία σου. Τέλος, η «κριτική σκέψη» προϋποθέτει την αμφισβήτηση των δομών που εσείς ανάγετε σε στόχο (αγορά, ανταγωνιστικότητα, κλπ.). Μην προσπαθείτε να αντικειμενοποιήσετε στόχους και επιλογές βαθιά ιδεολογικές, ωσάν να είναι τεχνοκρατικές και ουδέτερες.

    Ηρ. Οικ.

  • Σεπτέμβριος 11, 2014

    Hera Mitropoulou

    Εδώ τα πανεπιστήμια δεν εμπνέουν σεβασμό με την εικόνα καραγκιόζ παράγκας που παροιάζουν ελέω κομματικών νεολαιών, και ο φοιτητής αισθάνεται ότι μπαίνει σε κωλοχανείο. Έξω τα πανεπιστήμια άλλη αίσθηση υποβάλλουν στους φοιτητές αλλά και στους διδάσκοντες, σου δίνουν την αυτοπεποίθηση ότι εκεί γίνεται σοβαρή δουλειά, και προφανώς γίνεται, εκεί δεν υπάρχουν αποχές, απεργίες, πανώ και καυγάδες στις συελεύσεις, να χάνονται ολόκληρα εξάμηνα κλπ. Κατά τα άλλα μπορεί αν είναι και σουπερ μάρκετ αλλά να μη το δείχνουν.Και εκεί φυσικά ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΠΙΖΝΕΣ!!!!!

  • Σεπτέμβριος 11, 2014

    Hera Mitropoulou

    Κάνοντας μια βόλτα στα ελληνικά πανεπιστήμια αηδιάζω από το χάος που επικρατεί με βρωμιά από αφίσσες κολλημένες τη μια πάνω στην άλλη, την παραμέληση των κτιρίων κλπ. ¨Όλα αυτά συντελούν στην ψυχολογία φοιτητών και διδασκόντων. Επίσης το στρίμωγμα εκατοντάδων φοιτητών στα αμφιθέατρα, να κάθονται και στις σκάλες κλπ. Οι φοιτητές που καπνίζουν μέσα στους προθαλάμους, τα <>, η οχλαγωγία, όλα αυτά είναι παράγοντες υποβάθμισης.

  • Πραγματικά γελάω με την ωμή προπαγάνδα του συντάκτη. Δεν ξέρω αν του το έχει πει κανείς, αλλά ο λόγος που γινόμαστε δεκτοί σε όλα τα πανεπιστήμια του εξωτερικού είναι απλός…

    Προσωπικά έχω τελειώσει ένα από τα 4-5 πιο δύσκολα τμήματα στην Ελλάδα το Φυσικό Αθήνας. 4 χρόνια, πολλά μαθήματα, ακόμα περισσότερα εργαστήρια. ΜΟ αποφοίτησης 7.8 χρόνια. Και που κολλάει αυτό;

    Ο συντάκτης (είναι οι ίδιοι άνρθωποι που σχεδίασαν το σοβιετικού τύπου ελληνικό πανεπιστήμιο) λέει με μεγάλη άνεση ότι ποσότητα = ποιότητα. Απλά ερασιτέχνης. Προφανώς όταν εγώ έχω υποχρεωθεί να περάσω 50 υπερβολικά δύσκολα μαθήματα σε 4 χρόνια θα είμαι τη στιγμή που τελειώνει σε καλύτερο επίπεδο από έναν που τελειώνει 3ετή bachelor. Η διαφορά;

    4 > 3 και σε ελληνικά νούμερο 5 ή 6 ή 7 > 3

    Επειδή μάλλον και αυτά τα μαθηματικά σας φαίνονται δύσκολα, η σύγκριση πρέπει να γίνει στα ίδια έτη σπουδών και φυσικά όχι απλά να λέμε ότι εξετάστικαν κάποια στιγμή, αλλά μετά από 4-5 χρόνια τι έχουν συγκρατήσει από τις σπουδές του.

    Γιατί δυστυχώς, όσο πιο πολλά αναγκάζεσαι να μάθεις τόσο πιο λίγα συγκρατείς. Αν δεν το έχετε καταλάβει, ζούμε στην εποχή της πληροφορίας. Δεν χρειάζεται να είμαστε σφουγγάρια πληροφορίας, αλλά να ξέρουμε πως να την αξιοποίησουμε.

    Ντρέπομαι για αυτό που διάβασα και ξέρω ότι γι’αυτό πολύ σύντομα θα είναι κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και τα παπαγαλακια του.

  • Σεπτέμβριος 12, 2014

    voltaire

    Είναι εμφανές ότι το άρθρο δεν υπερασπίζεται πλήρως τα πανεπιστημία όπως είναι και κάνει νύξεις για το τι φταίει που έχουν προβλήματα, αλλά επιχειρεί να αναδείξει ότι αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι το κομμάτι των ελευθεριών και της μη προσαρμογής στις επιτεγές του μοντέλου πανεπιστήμιο – επιχείρηση… ΛΕΕΙ ΑΠΛΑ ότι δεν σας φταίνει ο συνδικαλισμός και οι αφίσες αλλά η υποχρηματοδότηση, ότι απολύσαν τους διοικητικούς και δεν μπορούν ούτε οι γραμματείες να λειτουργήσουν.. αλλά έχεουν μπει και σχολιάζουν κυρίως όσοι έχουν κόμπλεξ γιατί δεν πέρασαν εδώ και πλήρωσαν οι γονείς τους για να βγουν έξω και διάφοροι άλλοι νεοδεξιοί ταλιμπάν…

  • Σεπτέμβριος 13, 2014

    Makis Elvanidis

    Χαίρετε Κύριε Οικονόμου!
    Ακριβέστατος ο σχολιασμός σας και σπάνια διατυπωθείς!
    Όπως ακριβώς αναφέρετε και η κόρη μου διέτρεξε τις προπτυχιακές της σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο σε 60 μαθήματα παρακαλώ, στο τμήμα Ψυχολογίας και τέλος Σεπτέμβρη ολοκληρώνει το Master στην κλινική Ψυχολογία στο Πνεπιστήμιο του Swansea…
    Το γεγονός και μόνο, ότι χρόνια τώρα το επίπεδο των Ελλήνων μεταπτυχιακών φοιτητών όπως και το υψηλό ποσοστό επιτυχίας τους στα πανεπιστήμια του εξωτερικού, αποδεικνύει ότι γίνεται καλή δουλειά.
    Βέβαια όλοι αναγνωρίζουν ότι κάποια παρέμβαση σε ότι αφορά την καλύτερη οργάνωση, τα ερευνητικά προγράμματα, την φροντίδα της πολιτείας όπως και η αποφυγή κάποιων κοματικών παρεμβάσεων, αποτελούν αδήριτη ανάγκη.
    Εκ του αποτελέσματος καταδεικνύεταικαι η ορθότητα του σχολιασμού σας.
    «Παν το αιτιατό έχει και αίτιο»…
    Ευχαριστώ

    • Σεπτέμβριος 13, 2014

      Ηρακλής Οικονόμου

      @M. Elvanidis
      Έχοντας διαβάσει ότι θεωρώ κακά τα έξω πανεπιστήμια όταν όλο το κείμενο βασίζεται ακριβώς στην αντίθετη παραδοχή, έχοντας διαβάσει ότι δεν σπούδασα εδώ αλλά ούτε και στο εξωτερικό σπούδασα, έχοντας διαβάσει ότι πληρώνομαι για να γράφω προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ αλλά κι ότι το κείμενο το έγραψε ο τωρινός υπουργός παιδείας (ναι, το διάβασα κι αυτό, αλλού!), πείτε στην κόρη σας ότι μπορεί να είμαι κι ο πρώτος της πελάτης, μόλις τελειώσει το μάστερ της! Κλινική ψυχολόγος είπατε; Θα τη χρειαστώ!

  • Σεπτέμβριος 14, 2014

    GDK

    Θα ήθελα να κάνω ένα μικρό σχόλιο σαν απόφοιτος Bachelor και Master σε πανεπιστήμιο εξωτερικού.
    Το πρόγραμμα σπουδών αγγλικών πανεπιστημίων είναι κατά κύριο λόγο σχεδιασμένο για να παράγει αποφοιτους ειδικευμένους, έτοιμους για εταιρική απορρόφηση (τουλάχιστον στα τεχνικά τμήματα όπως το δικό μου). Τα ελληνικά πανεπιστήμια προετοιμάζουν βαρβάτους ερευνητές λόγω του ότι έχουν πολύ πιο ευρύ πρόγραμμα σπουδών. Το είδα και στο master μου… Όταν όμως η απορρόφηση από εταιρίες στην ελλάδα είναι μικρή έως μηδαμινή (ξανάτονίζω σε τεχνολογικού επιπεδου επαγγέλματα), είναι καλύτερο ένα φοιτητής να καταρτίζεται από ξένο πανεπιστήμιο έτσι ώστε να αποφοιτά εξειδικευμένος, έτοιμος για δουλειά.

  • Οκτώβριος 19, 2014

    πανος

    το ότι λόγω φροντιστηρίων μπαίνουν φοιτητές 10 φορές πιο δουλεμένοι και ανταγωνιστικοί από όλες τις χωρες του κόσμου σου λέει τίποτα;
    το ότι στο πανεπιστήμιο χάνουν το 80% της δυναμικότητας τους λόγω μπάχαλου και κάνουν επανεκκίνηση στα μεταπτυχιακά στο εξωτερικό σου λέει τίποτα;
    είναι πολυπαραμετρικό το σύστημα και μη γραμμικό φίλε…

  • Νοέμβριος 2, 2014

    καλημέρα

    Τα Πανεπιστήμια είναι καλά όταν βρίσκεις δουλειά στην
    συνέχεια. Στην Ελλάδα σήμερα δεν υπάρχουν δουλειές, αν υπήρχαν ελάχιστοι θα
    ενδιαφερόντουσαν για σπουδες στο εξωτερικό. Οι περισσότεροι το έριξαν στα
    μεταπτυχιακά και τα εξωτερικά λόγω της ανεργίας και της προσμονής του διορισμού
    στο δημόσιο. Με μεταπτυχιακό απο το εξωτερικό παίρνεις και επάρκεια στην γλώσσα
    . Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Τώρα πια πάνε στα εξωτερικά μπας και βρουν καμιά
    δουλειά εκεί και γλυτώσουν την κρίση. Η δική μου εμπειρία λέει ότι όλα τα
    μεταπτυχιακά και τα διδακτορικά έχουν ελάχιστη χρησιμότητα αν δεν έχεις στόχο
    την ακαδημαϊκή καριέρα η την έρευνα. Ένας που εργάζεται πάνω στο αντικείμενο το
    οποίο σπούδασε , για όσο διάστημα κάποιος άλλος κάνει μεταπτυχιακό, έιναι
    σίγουρα δέκα φορές καλύτερος. Τα μεταπτυχιακά και οι εξειδικεύσεις είναι για
    τους άνεργους που ψάχνουν κάποια επιπλέον χαρτιά τα οποία δεν έχουν και τόση
    σημασία στην πράξη. Οι εγγλέζοι πουλάνε πτυχία δια πάσαν νόσον και μαζεύουν τον
    παρά. Ξεκίνησαν απο την διδασκαλία της αγγλικής και τώρα πουλάνε τα πάντα,
    μέχρι και πτυχίο κηπουρικής ή Ελβις Πρίσλευ μπορείς να πάρεις…

  • Φεβρουάριος 15, 2015

    Apostolos Syropoulos

    Το άρθρο βασίζεται σε μία λάθος υπόθεση. Τα καλά ξένα πανεπιστήμια δεν κατακλύζονται από έλλαδίτες φοιτητές που διαπρέπουν αλλά από την αφρόκρεμα των αποφοίτων οι οποίοι έτσι ή αλλιώς θα βρίσκαν τον δρόμο τους. Σε κάθε σχολή εισαγάγονται πολλοί φοιτητές αλλά μόνο ελάχιστοι που έχουν ως όραμα να κάνουν κάτι ξεχωριστό, κάτι σπουδαίο είναι αυτοί που πηγαίνουν για μεταπτυχιακές σπουδές εκεί έξω. Επίσης όσοι πηγαίνουν βρίσκονται σε ένα περιβάλλον με αυστηρούς κανόνες τους οποίους αν δεν ακολουθήσουν, γρήγορα θα επιστρέψουν άπραγοι στην πατρίδα. Τα ελλαδικά πανεπιστήμια είμαι κακά επειδή προφανώς δεν έχουν το καλύτερο δυνατό προσωπικό και επειδή ο ελλαδίτης φοιτητής δεν θεωρεί ακόμη και τώρα το πανεπιστήμιο ένα σχολείο. Τέλος, αυτές οι αξιολογήσεις δεν βγαίνουν από τα στομάχια των αξιολογητών αλλά χρησιμοποιούν μετρήσιμους δείκτες και με βάση το σκορ που λαμβάνει το κάθε πανεπιστήμιο βγαίνει η κατάταξη.

  • Φεβρουάριος 15, 2015

    Apostolos Syropoulos

    Ακριβώς! Οι ελλαδίτες φοιτητές μαθαίνουν ότι μαθαίνουν από μόνοι τους :-(

  • Φεβρουάριος 15, 2015

    Antonis Lionarakis

    Κύριε Οικονόμου, ως καθηγητής σε Ελληνικό πανεπιστήμιο, έχοντας φοιτήσει σε 4 διαφρετικές χώρες και διδάξει σε αρκετές άλλες, θα ήθελα να σας πω πρώτα απ’ όλα μπράβο για το άρθρο σας, ανεξάρτητα από συμφωνίες και διαφωνίες. Το ότι το γράψατε και υπάρχουν τόσες απαντήσεις σημαίνει ότι είναι ένα σημαντικό θέμα για όλους μας. Σε ένα πράγμα θα ήθελα να αναφερθώ: στο γεγονός ότι υπάρχουν, σε κάθε σημείο του κειμένου σας, πολλές πτυχές και πολλές διαστάσεις. Παντού υπάρχουν καλά πανεπιστήμια και λιγότερο καλά. Παντού υπάρχουν καλοί καθηγητές και λιγότερο καλοί. Παντού υπάρχουν καλοί φοιτητές και λιγότερο καλοί. Το ίδιο με τις υποδομές, τις βιβλιοθήκες, την πολιτική του κάθε ιδρύματος, τα μαθήματα, τις συνθήκες. Το φάσμα είναι μεγάλο. Παντού. Μια σημείωση σημαντική: οι αξιολογήσεις των πανεπιστημίων (Rankings) πράγματι γίνονται χωρίς διαφάνεια και με κριτήρια συνήθως υποκειμενικά. Υπάρχουν όμως και αξιολογήσεις σχετικά πιο αντικειμενικές (Universitas 21) που έχουν γίνει από συμπράξεις πανεπιστημίων και κονσόρτιουμ φορέων με ουσία. Εκεί η χώρα μας έχει πολύ καλή θέση. Δηλαδή, δεν αξιολογείται κατά πόσο το Χ πανεπιστήμιο έχει βγάλει νομπελίστες, αλλά οι συνθήκες κάτω από τις οποίες το πανεπιστήμιο έχει τα όποια αποτελέσματα (συνθήκες οικονομικές, ιστορικές, πολιτικές, κοινωνικές). Να είστε καλά και σας εύχομαι καλή συνέχεια.

Πρέπει να είστε συνδεδεμένος/η για να προσθέσετε σχόλιο