Το 82% του παγκόσμιου πλούτου στο 1 % του πληθυσμού

Όταν η ανισότητα γίνεται θηριώδης, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι η απόλυτη κατάργησή της

| 25/01/2018

Αν κάτι έχει ενδιαφέρον στην ετήσια διεξαγωγή του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός, εκεί στα χιονισμένα βουνά που κοντεύουν να αποκλειστούν όλοι και πολλοί έφτασαν πεζή (υποθέτουμε κάτι ανάλογο στην Ελλάδα θα ήταν διάλυση του κράτους αλλά στην Ελβετία είναι chic), εκτός από το περιεχόμενο επαφών και συζητήσεων, τα αποτελέσματα των οποίων τα συνειδητοποιούν αργότερα οι λαοί βιώνοντάς τα, είναι οι έρευνες για την κατάσταση σε παγκόσμιο επίπεδο που δίνονται στη δημοσιότητα πριν την έναρξή του.

Για άλλη μια φορά, λοιπόν, τα νούμερα είναι αμείλικτα, αδυσώπητα και αποκαλυπτικά. Σύμφωνα με την έκθεση της ΜΚΟ Oxfam , στα χέρια του 1% των πλουσιότερων στον πλανήτη κατέληξε το 82% του πλούτου που δημιουργήθηκε το 2017 σε παγκόσμιο επίπεδο. Ή με άλλα λόγια, 3,7 δισεκατομμύρια άνθρωποι, το φτωχότερο 50% του παγκόσμιου πληθυσμού, δεν είχε το παραμικρό όφελος από την παγκόσμια ανάπτυξη της περασμένης χρονιάς, την ώρα που το πλουσιότερο 1% , δηλαδή περίπου 42 άνθρωποι, κέρδισε το 82% του πλούτου που παρήχθη πέρυσι.

Στις ΗΠΑ, οι τρεις πλουσιότεροι άνθρωποι κατέχουν πλούτο ίσο με αυτόν του φτωχότερου μισού του πληθυσμού. Η οργάνωση ισχυρίζεται ότι η ραγδαία εξέλιξη αυτού του φαινομένου αρχίζει από το έτος 2010, όταν άρχισε η κατοχή του πλούτου από τον πλουσιότερο πληθυσμό του πλανήτη να αυξάνεται κατά 13 %. Αυτό κορυφώθηκε μεταξύ Μαρτίου 2016 και 2017, όπου σημειώθηκε «η μεγαλύτερη αύξηση στην ιστορία του αριθμού των ανθρώπων η περιουσία των οποίων ξεπερνά το ένα δισεκατομμύριο δολάρια», με ρυθμό που έφθανε τον έναν νέο δισεκατομμυριούχο κάθε δύο ημέρες.

Και εννοείται, όπως γίνεται αντιληπτό, ότι οι γυναίκες εξακολούθησαν, και το 2017, να βρίσκονται στην μειονεκτικότερη θέση εντός του πλαισίου της ανισότητας.

«Αυτό το μπουμ των δισεκατομμυριούχων δεν είναι ένδειξη μιας ευημερούσας οικονομίας, αντιθέτως είναι σύμπτωμα της αποτυχίας του οικονομικού συστήματος», τονίζει η Oxfam, ανακαλύπτοντας την Αμερική.

Και η Oxfam, όπως και οι περισσότερες ανάλογες ΜΚΟ, καταλήγουν σε μια λίστα εκκλήσεων – ευχολόγιο προς τους «παγκόσμιους ηγέτες» στο Νταβός να φροντίσουν έτσι ώστε «η οικονομία να λειτουργεί για όλους κι όχι μόνο για μια πλούσια μειοψηφία». Πώς; Συνιστά να περιοριστούν τα μερίσματα για τους μετόχους και τα πριμ για τους επικεφαλής επιχειρήσεων, να αυξηθεί ο κατώτερος μισθός, να τερματιστεί το «μισθολογικό χάσμα» μεταξύ ανδρών και γυναικών, να ενταθεί ο αγώνας εναντίον της φοροδιαφυγής.

Ούτε η Oxfam, βέβαια, ούτε και κάποια άλλη από αυτές τις οργανώσεις, οι οποίες ουσιαστικά οφείλουν την ύπαρξή τους στις ανισότητες αυτές τις οποίες έρχονται να «ανακουφίσουν με παυσίπονα», δεν θίγει το κύριο: πώς παράχθηκε η ανισότητα; ποια είναι η κινητήρια δύναμη όλων αυτών των παραμέτρων των οποίων τη βελτίωση ζητά; Η λέξη «καπιταλισμός» δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο κανενός ευχολογίου, πόσο μάλλον η νύξη περί αναγκαιότητας ανατροπής του. Γιατί μια τέτοια προοπτική φυσικά δεν συμφέρει ούτε όσους καταγγέλλουν αυτήν την τρομακτική διεύρυνση της ψαλίδας. Γιατί πρέπει, κυρίως και πάνω από όλα, να συμφιλιωθεί ο κόσμος, η πλειοψηφία, αυτά τα 3,5 δισεκατομμύρια που ζουν ήδη με 1,55 δολάρια την ημέρα, ότι ο κόσμος αυτός δεν πρόκειται ν’ αλλάξει ποτέ και ότι απλώς προσπαθούμε να γίνει λίγο πιο «ήπιος» ο τρόπος που ο πλούτος ρουφά το αίμα των εργατών για να επιβιώσει. Και για να γίνει αυτό, πρέπει να μπει ένα όριο στην.. ψαλίδα.  Κάτι που μοιάζει μάλλον απίθανο γιατί είναι στην ίδια τη φύση του καπιταλισμού η διεκδίκηση σταθερού και αυξανόμενου κέρδους.