AUDITORIUM

Μία ακόμη φουρνιά από σύγχρονες εξαιρετικές μουσικές με βάση την τζαζ.

Γράφει: Αντώνης Ν. Φράγκος - Auditorium - 31/05/2018

 Δεν είναι καθόλου καινούρια τούτη η στήλη. Έκανε την πορεία της για αρκετό καιρό στο παρελθόν («Δίφωνο», «Jazz& Τζαζ») πέρασε στην διαθεσιμότητα και έρχεται και πάλι στο προσκήνιο του φιλόξενου «Περιοδικού». Κυρίως νέες μουσικές θα παρουσιάζει, χωρίς να παραλείπει να μεταφέρει δημιουργικές προτάσεις από το κυρίως ρεύμα της δισκογραφίας. Το βασικό χαρακτηριστικό της είναι η συνοπτική αλλά ουσιαστική παρουσίαση των καλλιτεχνικών προϊόντων.

 

Ύστερα από μια σειρά καλές συνεργασίες και δίσκους, ο Ελβετός βοκαλίστας και συνθέτης Andreas Schaerer ηχογραφεί το «A Novel Of Anomaly» έχοντας μαζί του μουσικούς σαν τον εξαιρετικό Luciano Biondini στο ακορντεόν, τον Kalle Kalima στην ηλεκτρική κιθάρα και τον Lucas Niggli στα κρουστά. Τούτων δοθέντων, το κουαρτέτο εκτελεί κομμάτια γραμμένα από τα μέλη του, με τον Schaerer να κάνει τα πάντα με την φωνή του – σκατ, τρομπέτα, φυσαρμόνικα, ψελλίσματα-συμπαρασύροντας τους υπόλοιπους σε ένα απίθανο αυτοσχεδιαστικό παιχνίδι, με αποχρώσεις μπελκάντο, ρέγγε, μπόσα, μπλουζ, γιόντελ, όπερας και φιούζιον, όπου η φωνή ερμηνεύει, απολαυστικά, σε ψεύδο- γλώσσες  διάφορα στιλιστικά ιδιώματα.

Η Δανή Janne Mark γράφει και ερμηνεύει ύμνους ενώ τους προσαρμόζει στο πνεύμα της τζαζ. Χαρακτηριστικό δείγμα ο τελευταίος της δίσκος «Pilgrim» όπου με την βοήθεια σεξτέτου – ανάμεσά τους και ο Νορβηγός τρομπετίστας Arve Henriksen- συνθέτει και αποδίδει τραγούδια που έλκουν τις μελωδίες τους απ’ την μεσαιωνική θρησκευτική  φολκ παράδοση της Σκανδιναβίας για να τις ταιριάξει με την ελευθερία τού αυτοσχεδιασμού. Όντως ευαίσθητα τραγούδια από την διάφανη φωνή της Mark, αποκτούν σύγχρονα κοσμικά στοιχεία για ευρύτερα ακροατήρια που ακολουθούν την σκηνή της ευρωπαϊκής τζαζ. Εξ άλλου, είναι τα αμερικανικά γκόσπελ και σπιρίτσουαλ που οδήγησαν στα μπλουζ και στην απαρχή της μαύρης τζαζ.

Η Καναδή πιανίστρια, συνθέτρια και ερμηνεύτρια Laila Biali στο έκτο της ομώνυμο άλμπουμ, ανακεφαλαιώνει δημιουργικά την μέχρι τώρα πορεία της με έναν υψηλών τόνων και ρυθμών δίσκο στα πλαίσια της παραδοσιακής, θα λέγαμε, τζαζ, όπου το σουίνγκ, η μπαλάντα και η ποπ μελωδία αποτυπώνονται γλαφυρά στις μουσικές γραφές της, συνεπικουρούμενη από ικανούς μουσικούς – μαζί της ο μαύρος τρομπετίστας  Ambrose Akinmusire. Η Biali ακολουθεί τα μονοπάτια της Joni Mitchell και της Diana Krall αλλά κάπου μας θυμίζει και την παλιά Carole King καθότι δεν διστάζει να λειτουργεί και με ροκ προδιαγραφές σε κομμάτια των Coldplay και του David Bowie.

Για τον Ουρουγουανό ντράμερ και συνθέτη Diego Pinera, το «Despertando» ήταν μια ευκαιρία να επιστρέψει στους ήχους που τον ενέπνευσαν και τον διαμόρφωσαν ως μουσική προσωπικότητα. Είναι, π.χ. το περίφημο «Caravan» των Ellington- Tizol, το θέμα του «Last Tango In Paris» του Αργεντινού Gato Barbieri, oι Κουβανέζοι συνθέτες Ernesto Lecuona και Emiliano Salvador, ο πατέρας του Ramon Pinera και γενικώς το φολκ ιδίωμα candombe στην σύγχρονη εκδοχή του. Βεβαίως, ο Pinera μεταφέρει όλον αυτόν τον υφολογικό πλούτο υπό την σκέπη της φιούζιον χωρίς, ευτυχώς, να αναλώνεται σε βιρτουόζικες επιδείξεις. Στα συν του έργου και η παρουσία του Γερμανού Julian Wasserfuhr στην τρομπέτα και το φλούγκελχόρν.

Τέταρτος δίσκος, για την δισκογραφική ACT, των Klaus Paier – ακορντεόν, μπαντονεόν- και Asja Valcic – τσέλο- με την συνοδεία μπάσου και ντραμς, το «Cinema Scenes» είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος: μουσικά θέματα ταινιών αλλά, κυρίως, δικές τους εντυπώσεις από διάφορα φιλμ που εδρεύουν στην φαντασία των δημιουργών. Έτσι, πέρα από τις «Γέφυρες του Μάντισον» και το «Κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι», τα υπόλοιπα μοτίβα επενδύουν σκηνές εσωτερικής έμπνευσης καθώς μεταφέρουν πλήθος συναισθημάτων και αισθητικών που έχουμε ακούσει στις κινηματογραφικές αίθουσες. Υπάρχει σουίνγκ διάθεση, υπάρχει σασπένς, μυστήριο, χαρά, άγχος και χαλαρές μουσικές γέφυρες και ενίοτε έξοδος και κάθαρση. Ο Paier είναι εξαιρετικός στο να προχωρά με νεύρο τον ρυθμό αλλά και η Valcic συμπληρώνει μαεστρικά τις συνθέσεις.

Ηχογραφημένο ζωντανά στην Γερμανία το «Live Salvation» συλλαμβάνει την άνεση του κουαρτέτου Tonbruket να μεταλλάσσεται στιλιστικά από την φολκ στο σκληρό ροκ και από εκεί στον τζαζίστικο τρόπο παιξίματος. Το συγκρότημα του μπασίστα των θρυλικών e.s.t., Dan Berglund, δεν γνωρίζει υφολογικά σύνολα καθώς η συναυλία δίνει την ευκαιρία να αφήσουν τις συνθέσεις να τρέξουν μεγάλα χρονικά διαστήματα φθάνοντας, καμιά φορά, στον θόρυβο! Υπάρχουν πιάνο, κρουστά, συνθεσάϊζερς, ηλεκτρική κιθάρα τα οποία οι Σουηδοί μουσικοί – μαζί από το 2009- δείχνουν να έχουν πειραματιστεί επί μακρόν έτσι ώστε τα κομμάτια έχουν πολλές εναλλαγές ρυθμού και στιλ ως ένα είδος σύγχρονου προγκρέσιβ. Αποκορύφωμα η τελευταία 14λεπτη σύνθεση «Vinegar Heart» με το dub, τον θόρυβο, το γκαράζ και την ψυχεδελική επέκταση αλλά και την κάντρι συνέχεια μέχρι το τελικό κιθαριστικό της κρεσέντο.

 

Με αφορμή τα δέκα χρόνια από τον τραγικό θάνατο του Σουηδού πιανίστα και συνθέτη Esbjorn Svensson (τιμής ένεκεν η κεντρική φωτογραφία του σημερινού Auditorium), κυκλοφορεί το διπλό άλμπουμ, «e.s.t live in london», ηχογραφημένο στο υπερπλήρες Barbican Centre του Λονδίνου. Ήταν το 2005 και οι e.s.t. είχαν μόλις εκδώσει το εξαιρετικά επιτυχημένο «Viaticum» το οποίο τους καθέρωσε ως ένα από τα πιο σημαντικά σύγχρονα σύνολα της τζαζ. Και είναι, ακριβώς, τα χρόνια μετά την θανή που ο Svensson και το τρίο του (Dan Berglund-μπάσο, Magnus Öström– ντραμς) μνημονεύεται συνεχώς καθώς έχει ξεχωρίσει στην ευρωπαϊκή σκηνή· σχήμα που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα απ’ την αμερικάνικη τζαζ έχοντας αποκαλύψει μια εντελώς δική του ταυτότητα. Που βασίζεται, βεβαίως, στον αυτοσχεδιασμό αλλά εμπεριέχει, επίσης, στοιχεία κλασικής, ροκ, προγκρέσιβ και ελεκτρόνικα.  Απτή ή, αν θέλετε, ακουστική απόδειξη τούτο εδώ το ζωντανό μουσικό πρότζεκτ.

Από τους Lounge Lizards μέχρι τους Ceramic Dog, ο Αμερικανός κιθαρίστας και συνθέτης Marc Ribot έχει διατρέξει μια απόσταση που χωρίζει τα δυο σχήματα με σινικό τείχος! Στο σημερινό του τρίο (μπάσο, κρουστά, φαρφίζα, ηλεκτρονικά κτλ), λειτουργεί με ακτιβίστικο τρόπο και το «YRU Still Here?» καθόλου δεν διαφέρει από έναν δίσκο πολιτικής διαμαρτυρίας. Όλα μέσα – φανκ, φλαμένκο, σάλσα, πανκ, surf, ροκ εν ρολ- συνοδευόμενα από σκληρούς στίχους. Ήδη απ’ το πρώτο κιόλας κομμάτι ουρλιάζει διάφορα μέσω vocoder αλλά και στο «F..k La Migra» περιλαμβάνει την υπηρεσία που κυνηγά μετανάστες και άλλα πολλά. Δείχνει οργισμένος για την κρατική πολιτική, την καταστολή και την διαφθορά και με το δίκιο του. Την μουσική του Ribot υποστηρίζουν επιπλέον κρουστά και πνευστά και ας μην ξεχάσουμε τον απίστευτο σαρκασμό με τον οποίο διανθίζει τα στιχάκια του.

Για περισσότερες  πληροφορίες εδώ: https://www.facebook.com/AN-MUSIC-194639600602630