Auditorium: επιστροφή των κλασικών, μουσικός φεμινισμός και σοφιστικέ τζαζ

share-img
Γράφει: Αντώνης Ν. Φράγκος - Auditorium, Μουσική - 01/06/2017

Δεν είναι καθόλου καινούρια τούτη η στήλη. Έκανε την πορεία της για αρκετό καιρό, στο παρελθόν («Δίφωνο», «Jazz& Τζαζ») πέρασε στην διαθεσιμότητα και έρχεται και πάλι στο προσκήνιο του φιλόξενου «Περιοδικού». Κυρίως νέες μουσικές θα παρουσιάζει αλλά δεν θα παραλείπει να μεταφέρει δημιουργικές προτάσεις από το κυρίως ρεύμα της δισκογραφίας. Το βασικό χαρακτηριστικό της είναι η συνοπτική αλλά ουσιαστική παρουσίαση των καλλιτεχνικών προϊόντων.

18813362_633257560197251_2061297707832490660_n

Είναι πολύ ενδιαφέρον πως ένα ποπ γκρουπ του στάτους των Depeche Mode κυκλοφορεί έναν δίσκο με σημαίες και διαδηλωτές στο εξώφυλλο –του γνωστού φωτογράφου Anton Corbijn- και σαν πρώτο σινγκλ το Wheres The Revolution. To άλμπουμ Spirit (φρόνημα, ενεργητικότητα), περιέχει επιθετικές δηλώσεις για την κατάσταση της κοινωνίας – για την οργή που επικρατεί, την απογοήτευση του κόσμου, τον διάχυτο φόβο- και μαζί με τις μουσικές που τα επενδύουν αναδεικνύουν τη δουλειά αυτή των Βρετανών ως την καλύτερη εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία. Αλλά και ο ήχος των DM αποκτά εδώ ιδιαίτερο σφρίγος με αυτό το εναλλακτικό ηλεκτρονικό ντανσάδικο ύφος  που βασίζεται στην μελωδία και, βεβαίως, στην φωνή του David Gahan και στις συνθέσεις του Martin Gore. To 14ο πόνημα του τρίο ακούγεται πιο σκοτεινό από προηγούμενα – αλλά και πιο επινοητικό μουσικά- και πως όχι καθώς πολλά από τα κομμάτια του έχουν σκληρή γλώσσα και για τους ίδιους- «είμαστε κενοί μέσα μας» όπως και για τους οπαδούς τους, «εσείς, τζάνκια του πατριωτισμού».

18740803_633257443530596_7492144168434484575_n

Μια εξαίρετη συνεργασία του Jarvis Cocker (πρώην ηγέτη και τραγουδιστή των Pulp) και του ελέκτρο- ποπ μουσικού Chilly Gonzalez, το «Room 29», εξιστορεί το θρυλικό ξενοδοχείο Chateau Marmont στο Λος Άντζελες- το άλλο γνωστό είναι το Chelsea Hotel των μποέμ καλλιτεχνών, στην Νέα Υόρκη που τραγούδησε ο Leonard Cohen. Πιάνο και φωνή σε χαμηλούς τόνους, ένα μετα-καμπαρέ ύφος για τις μικρές ώρες- συλλογή από τραγούδια, ποίηση και τυχαίους ήχους μέσα από τον χώρο- τη συνοδεία ενίοτε του Kaiser Quartet-  για τις παλιές, ενίοτε τραγικές, δόξες του Χόλιγουντ που κατοίκισαν εκεί. Εδώ και εκεί μια κουρασμένη φωνή αφηγείται χωρίς νοσταλγία διάφορα περιστατικά διασήμων με τους μουσικούς να  την συνοδεύουν,  όταν δεν κινούνται αυτόνομα, σε μιούζικαλ ατμόσφαιρα.

18767647_633258153530525_3362994378612603741_n

Με το έκτο της άλμπουμ, «Semper Femina»- φράση δανεισμένη απ’ τον Βιργίλιο- η Laura Marling συνεχίζει την ξεχωριστή πορεία που εγκαινίασε με  το «Once I Was an Eagle», το ’13. Εδώ, η Βρετανίδα που ζει μόνιμα στην Δυτική Ακτή των ΗΠΑ, γράφει ως γυναίκα που απευθύνεται στο φύλο της. Ο τρόπος έκφρασης, τα θηλυκά λεγόμενά της, καθιστούν το «Πάντοτε Γυναίκα» ακόμη ένα βήμα προς την κατάκτηση της γυναικείας χειραφέτησης  και μέσω της τραγουδοποιίας. Ούτως, τα ενδοστρεφή ακουστικά μπλουζ της 27χρονης μουσικού  επηρεάζονται εν μέρει από την δουλειά της μεγάλης Joni Mitchell χωρίς αυτό να αποτελεί μειονέκτημα καθώς η καλλιτεχνία της ωριμάζει από δίσκο σε δίσκο με χαρακτηριστικό δείγμα το φινάλε, «Nothing Not Nearly» με την ανεπαίσθητη ενσωμάτωση στιγμών από μια σουίτα για τσέλο, του Μπαχ.

18767553_633257940197213_446482541638789871_n

«Hot Thoughts», ένατο στούντιο άλμπουμ για το κουαρτέτο των Spoon, με παραγωγό τον πολύ David Fridmann των Flaming Lips. Με αυτό το δεδομένο ο ήχος  τους, μπορεί να μην εμφορείται από τους πειραματισμούς των πρώτων δίσκων δεν παύει, όμως, να κρατά το σκληρό παίξιμο στο μπάσο και τα κρουστά και επιπλέον να χρωματίζει ακόμη περισσότερο μελωδικά τα κομμάτια. Ένα είδος post-rock με έμφαση στην σοφιστικέ πλευρά του και λιγότερο στην όποια, ας πούμε, αντισυμβατικότητά του. Είναι, επίσης, και τα ροκ-ποπ φωνητικά παράλληλα με τα ατμοσφαιρικά σύνθι που δημιουργούν ρέουσα αίσθηση. Αν σε αυτό προσθέσουμε και μερικά dance περάσματα, έχουμε την νέα crossover φάση των τεξανών μουσικών.

18882229_633257750197232_8619502747553057990_n

Ξεκίνησε ως ένας από τους πολλά υποσχόμενους συντελεστές της φανκ-άσιντ τζαζ σκηνής του Λονδίνου, στις αρχές του ’90,  για εξελιχθεί σε ελέκτρο  ποπ  τραγουδοποιό. Ο λόγος για τον Jamiroquai και το  «Automaton» -όγδοο κατά σειρά δίσκο του- άλμπουμ, στο οποίο, ο κατά κόσμο, Jay Kay, προχωρά ένα βήμα ακόμα προς το κλασικό dancefloor με οδηγό τον ιδρυτή του, Giorgio Moroder και την αποθέωση των συνθετητών και των ντραμ-μασίν στις παραγωγές του ’70 και του ‘80. Αλλά και στις δουλειές του Rick James που πρωτολειτούργησε το είδος εκείνες τις δεκαετίες. Ο Jamiroquai αρέσκεται περισσότερο στην euro-ντίσκο με σόουλ ύφος – με χορωδιακές φωνές, πολλά πνευστά και ρυθμούς  που βασίζονται στο μπάσο.

18813164_633257506863923_2369479371595325156_n

Το εικοστό στούντιο άλμπουμ των Deep Purple είναι γεγονός καθώς το απρόσμενο γεγονός της μεγάλης επιτυχίας του προηγούμενου, «Now What?!» τούς φέρνει ξανά στο προσκήνιο. «InFinite» ο τίτλος και τα τραγούδια επικαλούνται τα παλαιά κλέη τους για να εκφραστούν σήμερα. Ο Jon Lord (απεβίωσε) και ο Richie Blackmore δεν ακούγονται πλέον αλλά ως ροκ σύνολο οι DP μετράνε- κατά την ταπεινή μας άποψη- ακόμη. Τόσο ο Ian Gillan στα φωνητικά, ο ρυθμικός τομέας (Paice – Glover) και τα κίμπορντς του Don Airey- ακούστε το «On The Top Of the World»- απαιτούν την προσοχή μας.

18740336_633257373530603_8943807493942844036_n

Αυτό που φέρνουν οι τρεις, πλέον, Victim Of Society στο δεύτερο τους έργο, «FREAKTOWN», αυτός ο συνεχής, καταιγιστικός ρυθμός, οι άγριες ψυχεδελίζουσες κιθάρες και τα συνεχή χτυπήματα στα ντραμς, αυτό που επιβάλλουν με τον ήχο τους επαναφέρει τα προτάγματα του ροκ εν ρολ- αδρεναλίνη στα ύψη, ένταση ρυθμού, απεγνωσμένα λόγια και πάνω από όλα αυτό που λέμε «attitude», στάση ζωής. Δείχνει, επίσης, πως οι μουσικοί μας έχουν βιώσει μέχρι το μεδούλι τα τραγούδια τους και το στούντιο δεν αποτελεί εμπόδιο στο να τα παίξουν ζωντανά και να βγάλουν όλο το σθένος τους πάνω στο βινύλιο.