Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Σπούδασε αθλητική δημοσιογραφία και παρά την αγάπη και την ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία, συνεχίζει να ασχολείται με το αθλητικό ρεπορτάζ. Έχει εργαστεί σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικούς σταθμούς, κάνοντας βιβλιοπαρουσιάσεις

“Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ”, του Χάινριχ Μπελ

Ο Χάινριχ Μπελ με μια αφήγηση που διέπεται από ειρωνεία και οικονομία δείχνει πεντακάθαρα το πραγματικό πρόσωπο της αστικής εξουσίας που διαχειρίζεται τον καπιταλισμό. Ψυχρά, χωρίς πάθος, μεθοδικά και με δομή παρουσίασης πρακτικών ανάκρισης.

«Η εξαφάνιση του Γιόζεφ Μένγκελε», του Olivier Guez

«Η εξαφάνιση του Γιόζεφ Μένγκελε» διαθέτει ζωηρό πνεύμα, αμεσότητα, διείσδυση στην πληγωμένη ψυχή κι έναν εξωφρενικό ρυθμό που σε ταξιδεύει. Η Ευγενία Γραμματικοπούλου υπογράφει τη μετάφραση και αποδίδει πολύ καλά το πυκνό και γεμάτο έργο του Guez.

“Το πνεύμα της επιστημονικής φαντασίας”, του Ρομπέρτο Μπολάνιο

Οι δυο νεαροί πρωταγωνιστές έχουν αποδράσει από τη στρατιωτική δικτατορία της πατρίδας τους, της Χιλής, και βρίσκονται στην Πόλη του Μεξικού τη δεκαετία του ’70. Και… αυτό είναι. Το ανέκδοτο, νεανικό μυθιστόρημα του Μπολάνιο, είναι σαν μια όαση στην έρημο, ή μια έρημος στην πολύβουη πόλη.

«Graffiti Palace» του A.G. Lombardo

Ο Lombardo στο πρώτο του βιβλίο μας καθηλώνει. Ο συνδυασμός λυρικού ύφους, κουλτούρας του δρόμου και ένας μοναχικός ήρωας, δίνει στο μυθιστόρημα λάμψη, δύναμη, καθαρότητα, ισορροπία.

“Graffiti Palace” του A.G. Lombardo | Ίχνη πολύχρωμου μελανιού

Ο Lombardo στο πρώτο του βιβλίο μας καθηλώνει. Ο συνδυασμός λυρικού ύφους, κουλτούρας του δρόμου και ένας μοναχικός ήρωας, δίνει στο μυθιστόρημα λάμψη, δύναμη, καθαρότητα, ισορροπία.

«Το ουράνιο τόξο της βαρύτητας» του Thomas Pynchon: εκτός ορίων

Ο Pynchon ξεπερνά το αποκαλυπτικό μυθιστόρημα και μεγαλουργεί στον χώρο του μεταποκαλυπτικού. Η νοσηρή πραγματικότητα γίνεται πύλη εισόδου για ένα σουρεαλιστικό, φουτουριστικό, κυνικό, απόλυτο μυθιστόρημα.

Η ανθολογία-βιογραφία της Κατερίνας Γώγου

Η Παναγιώτου μας έδωσε την κίνηση και την ομιλία της Γώγου, της Κατερίνας, χωρίς προετοιμασία, χωρίς δοκιμασία και χωρίς τη δική της δημιουργική συνθήκη.

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου μιλά για τον “Βόυτσεκ”

Κάναμε λοιπόν μια νέα δραματουργία, μια νέα κατάταξη σκηνών, βασισμένη στη μετάφραση που έκανε ο πατέρας μου το 1990 για την παράσταση του Αμφι-Θεάτρου, αλλά σε εντελώς διαφορετική λογική σύνθεσης των σκηνών.

“Βόυτσεκ”: Σοκ και δέος!

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου που υπογράφει τη σκηνοθεσία-δραματουργία κάνει αυτό ακριβώς και το αποτέλεσμα είναι καθηλωτικό. Μέσα στον κόσμο του Βόυτσεκ συμβαίνουν όλα και εκεί μας τα παρουσιάζει η Ευαγγελάτου. Σε ρυθμό αργό, σε ατμόσφαιρα που η σιωπή επικρατεί και ο θόρυβος δυναμώνει σταδιακά, ξεδιπλώνεται η δράση.