Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Σπούδασε αθλητική δημοσιογραφία και παρά την αγάπη και την ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία, συνεχίζει να ασχολείται με το αθλητικό ρεπορτάζ. Έχει εργαστεί σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικούς σταθμούς, κάνοντας βιβλιοπαρουσιάσεις

Το θαύμα του λόγου -Μια ευσύνοπτη μελέτη για το ελληνικό δημοτικό τραγούδι από τον Γιάννη Κορίδη

Ο Κορίδης γνωρίζει ότι το αντικείμενο της μελέτης τον ξεπερνά. Ολους μας ξεπερνά. Το δημοτικό τραγούδι δεν σταματά, δεν περιορίζεται, δεν χάνεται, δεν έχει όριο. Συνεπώς, αυτό που πρέπει να παρατηρηθεί και αναδειχθεί είναι τα θεμέλια του.

Ο Πιερό στην Αλφαβιλ!- O “Υπαρξιστής” της Δήμητρας Παπακωνσταντοπούλου

Ο “Υπαρξιστής” διαβάζεται κρατώντας κοφτερή λεπίδα και περπατώντας στην άκρη του γκρεμού. Η φωνή με κόπο βγαίνει από το στόμα και πέφτει αθόρυβα μπροστά σου. Βαθύ κόκκινο χαράζει την πορεία σου και σίγα σιγά απεκδύεσαι τα ρούχα σου, το δέρμα σου και κάθε φύλλο που έχεις προσθέσει για να αισθάνεσαι ασφαλής.

Στο κατώφλι της ζωής -Η Στέργια Κάββαλου στη δεύτερη ποιητική της συλλογή «Δρόμος από Γάλα»

Η Στέργια Κάββαλου μας συστήνει τη νέα ζωή και πώς στέκεται απέναντι της. Αθώα, αμήχανα, στοργικά, αγχωμένα, αποφασιστικά, με γλυκόπικρη διάθεση, νηφάλια και πάνω σε δρόμους που αποκαλύπτει ο Μπωντλέρ -μια όαση φρίκης εν μέσω μιας ερήμου ανίας- περπατά τον δρόμο από γάλα. Κι αν γράφει στο σήμερα, είναι το αύριο και το χθες που την κατευθύνουν και η μήτρα του σώματος συναντά αυτήν του μυαλού.

Οταν το κράτος δολοφόνησε τον Αλέξη

Όταν, λοιπόν, τα όνειρα και οι ελπίδες, η δίψα για γνώση και μόρφωση, συντρίβονται πάνω στην ανεργία, την εκμετάλλευση και το γκλομπ του μπάτσου, τότε το ποτήρι δεν μπορεί παρά να ξεχειλίσει και να δημιουργήσει έναν χείμαρρο που δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο στο πέρασμα του.

Κωμωδία δίχως παρεξήγηση σε κείμενο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

“Η κωμωδία των παρεξηγήσεων” παίζεται στο “Νέο θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου”. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου σκηνοθετεί και καταφέρνει να στήσει και να συντονίσει κάτι μεγάλο, εντυπωσιακό που δεν σταματά να κινείται. Όλα κινούνται σε αυτή την κωμωδία. Όλα!

“Το φως που καίει” του Κώστα Βάρναλη

Με “Το φως που καίει” τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα στους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής και προκάλεσε έντονες συζητήσεις. Ο Ξενόπουλος το χαρακτήρισε σταθμό στα Ελληνικά Γράμματα  και ο Μ.Μ. Παπαϊωάννου μιλάει για αρχή της “σοσιαλιστικής μας λογοτεχνίας” που “είναι μέρος της νεοελληνικής μας λογοτεχνίας”.

«Κουτσό». Το θηρίο του Κορτάσαρ

Το απόλυτο μυθιστόρημα του αργεντινού συγγραφέα. Δεν ζητάει τίποτε άλλο εκτός από την απόλυτη αφοσίωση του αναγνώστη. Με τη μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη.

Εφη Νιχωρίτη: «Πιστεύω στον αποκαλυπτικό ρόλο του θεάτρου»

«Για το θέατρο αρκεί μια φωνή, μια κίνηση, ένα νεύμα, ένα βλέμμα, ένας αναστεναγμός, ένα γέλιο, μια σκέψη, μια παύση. Αν η ματιά είναι αυτοαναφορική και αλαζονική, τότε το θέατρο χάνει την υπόστασή του»

Η άλλη πλευρά του καθρέφτη

Ο Χειμωνάς, μέρος του έργου του, οι τίτλοι του, οι φράσεις του, είναι ο υπότιτλος στο ποιητικό όλον της Τζατζιμάκη. Θράσος; Ναι, αλλά με αγνές και ειλικρινείς προθέσεις. Οι ιδιαίτεροι υπότιτλοι σε κάθε ποίημα γίνονται καταλύτης, lead in που προσφέρει θέαση και ακρόαση στα ποιήματα της.

Αθηνά Τσάκαλου, “Οι Λεηλάτες του Μεσημεριού”

Η Τσάκαλου βίωσε τη σκληρότητα του “καφκικού” κόσμου της αστικής εξουσίας. Μητέρα των αδελφών Τσάκαλου, καταδικασμένοι για συμμετοχή στην οργάνωση “Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς”, βρέθηκε στη φυλακή όπως και τα παιδιά της γιατί στήριξε την επιλογή τους.