Γρηγόρης Τραγγανίδας

Γεννήθηκε – και αυτή είναι μία από τις ελάχιστες βεβαιότητες που έχει – το 1970. Πουλούσε την εργατική του δύναμη επί χρόνια στον έντυπο και τον ηλεκτρονικό Τύπο. Μέχρι που του έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι ήταν το μόνο πράγμα που φοβόταν. Τώρα «αναρρώνει» στο Περιοδικό. Ελπίζει, για πάντα.

Θανάσης Βέγγος: Ενας «μανικός» καλλιτέχνης

«(…) Ο Βέγγος δε χρειάζεται σκηνοθέτη, τον έχει καταργήσει και, σε ένα σημείο, έχει μισοκαταργήσει τον σεναριογράφο. Και επιβάλλει αυτό που είναι. (…)».

«Αυτοί που κάηκαν δεν ήταν άνθρωποι»: Οι αμετανόητοι της σφαγής στο Σπίτι των Συνδικάτων της Οδησσού και οι φίλοι τους

Οι αμετανόητοι σφαγείς των αντιφασιστών στο Σπίτι των Συνδικάτων της Οδησσού στις 2 Μάη του 2014 εξακολουθούν να χυδαιολογούν με τις πλάτες του καθεστώτος του Κιέβου και των δυτικών προστατών του.

Η Σαπφώ δάκρυσε στην Μυτιλήνη

Και κάπως έτσι η βαρβαρότητα, γίνεται η «κανονικότητα» της ανανεωμένης καπιταλιστικής επέλασης στην ανθρωπιά.

Ο ένοχος Λίμπερμαν, για το αθώο αίμα…

Με το αίμα των τουλάχιστον 30 Παλαιστινίων, ανάμεσά τους πολλών εφήβων, που ο ισραηλινός στρατός σκότωσε στην Γάζα τις τελευταίες μέρες να είναι ακόμη νωπό, ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας, Άβιγκντορ Λίμπερμαν, σε μια χαρακτηριστική εκδήλωση κυνισμού δήλωσε ότι «δεν υπάρχουν αθώοι στη λωρίδα της Γάζας, όλοι συνδέονται με τη Χαμάς».

Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο – Σούνιο: Ουφ! Η «ανάπτυξη» του ελληνικού κινηματογράφου και της πολιτιστικής κληρονομιάς «ανακουφίστηκε» – Και οι έμποροί τους επίσης…

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την «ανάπτυξη» του ελληνικού κινηματογράφου: Το φάντασμα του «όχι». Όλες οι δυνάμεις και οι εκδοχές της γερασμένης ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας – μαζί με την κλασική Δεξιά – οι κρατικοί φορείς και οι κάθε φορά «πρόθυμοι» του μηντιακού και κινηματογραφικού μικροσύμπαντος, ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να το κυνηγήσουν…

Ο καθόλου τυχαίος θάνατος ενός ναζί

Ας δούμε προσεκτικά την φωτογραφία του Κρίβιτς. Δεν είναι από το ναζιστικό Βερολίνο. Είναι από την σημερινή Ουκρανία. Με το καθεστώς της οποίας, ας μην το ξεχνάμε, η ελληνική κυβέρνηση έχει αγαστές σχέσεις. Κι ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις ότι αυτά συμβαίνουν αλλού. Συμβαίνουν δίπλα μας. Στο Κερατσίνι πριν λίγα χρόνια με την δολοφονία του Παύλου και στον Ωρωπό προχθές, με το παραλίγο λιντσάρισμα ενός Ινδού μετανάστη.

Ναζίμ Χικμέτ | Ο διαχρονικός, επαναστάτης διανοούμενος

Βρισκόμαστε στα 1919. Η Επανάσταση του Οχτώβρη ατσαλώνεται μέσα στη φωτιά και το σίδερο του εμφυλίου και της ιμπεριαλιστικής, ασφυκτικής περικύκλωσης. Οι ιδέες και το μήνυμά της απλώνεται στις καρδιές των καταπιεσμένων όλου του πλανήτη. Ο νεαρός Τούρκος δόκιμος θα έκανε πολύ σύντομα, τη δική του έφοδο προς την αιωνιότητα…

«Ναι, αλλά για την Κατιούσα δεν λέτε τίποτα!»

Από το τι επιλέξεις να κρατήσεις εξαρτάται το πόσο μακριά θα φτάσεις. Δυο σκέψεις και ένας αποχαιρετισμός στον και με αφορμή την απώλεια του Τζίμη.