Ηρακλής Οικονόμου

Σπουδές, καριέρα, επιθυμία: Με αφορμή τη μη-ίδρυση της νομικής σχολής στην Πάτρα

Η φιλολογία περί ανεργίας των δικηγόρων και έλλειψης ανάγκης ίδρυσης τέταρτης σχολής νομικής δεν είναι παρά άλλη μια έκφραση ενός ταξικού μίσους προς το δημόσιο πανεπιστήμιο και τη διάχυση στις μάζες της δυνατότητας κοινωνικής ανέλιξης.

«Το Ευρωπαϊκό Ταμείο για την Άμυνα συνιστά απειλή για την ειρήνη και την ασφάλεια»

Βλέπουμε πράγματι μια τάση στρατιωτικοποίησης της ΕΕ υπό την έννοια ότι ο τομέας των εξοπλισμών παρουσιάζεται πλέον ως ένας «κανονικός τομέας επιχειρηματικής δραστηριότητας» και ως προτεραιότητα σε ένα ευρύ φάσμα μη στρατιωτικών πολιτικών της ΕΕ, μέσω των οποίων θα επιχορηγείται η βιομηχανία όπλων.

Νίκος Ξυδάκης: «Η ποιητική γλώσσα πάντα λειτουργούσε σαν διεγερτικό μέσα μου»

«Επί χρόνια, δεν ξέρω γιατί, αλλά είχα επιλέξει τα ποιήματά αυτά να τα συμπεριλαμβάνω στις συναυλίες που γίνονταν πριν από το Πάσχα ή την άνοιξη, στις αρχές της άνοιξης, γιατί ακριβώς περιέχουν έναν «ηλεκτρισμό» που περιέχει και αυτή η εποχή, η πρώιμη άνοιξη»

Εφτά τραγούδια για τη Ρόζα Λούξεμπουργκ

Απ’ τον Μάνο Ελευθερίου μέχρι τον Μάνο Χατζιδάκι, από τον Θάνο Μικρούτσικο μέχρι την Ελένη Καραΐνδρου, κι από τη Μαρία Δημητριάδη μέχρι τον Δημήτρη Μητροπάνο, μια σειρά μεγάλων καλλιτεχνών συνετέλεσαν ώστε το όνομα και η κληρονομιά της «κόκκινης Ρόζας» να συνδεθούν με σημαντικές στιγμές του ελληνικού τραγουδιού.

Ο Τζιμάκος καθρέφτης

«Μες στα μπαρ δεν μπαίνει ούτι γιατί γίνεται μπαρούτι…» Τζιμάκο μάς άφησες χωρίς καθρέφτη

Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης: «Το αδιέξοδο είναι πολύ γοητευτικό στην τέχνη»

Ίσως να είναι μια αυτόματη αντίδραση της κοινωνίας που θέλει να στρέφει το κεφάλι απ’ την πληγή επειδή είναι ακόμα νωπή. Ίσως να έχει περάσει η εποχή των κινημάτων και να μην μπορεί να υπάρξει τραγούδι που να αφορά μεγάλο κομμάτι του κόσμου την ίδια στιγμή. Ίσως πάλι να έχει αλλάξει ο κώδικας του προβληματισμένου τραγουδιού και να μην χρειάζεται να μιλάει τόσο άμεσα για τον εργάτη ή τον υπάλληλο, αλλά να εμπεριέχει μια θλίψη, μια σκοτεινιά, έναν θυμό ή ένα ενορχηστρωτικό ξέσπασμα οργής.

Χρήστος Κεχαγιόγλου: «Με τα έργα μου επιδιώκω να αποτυπώσω τη δυνατότητα για ελευθερία»

«Το αεροπλάνο ή το ποδήλατο δεν είναι, αν θυμηθούμε και τον Magritte, ούτε ένα αεροπλάνο, ούτε ένα ποδήλατο. Είναι πράγματα ζωγραφικά, φτιαγμένα με χρώματα, φαντασία και νερό, σύμβολα του δικού μου, καθαρά εσωτερικού ταξιδιού, ταξιδιού που είναι καθαρά ζωγραφικό»