Κατερίνα Κοφφινά

Η Κατερίνα Κοφφινά είναι πολιτισμολόγος. Σπούδασε «Ευρωπαϊκό Πολιτισμό» με μεταπτυχιακή εξειδίκευση στη Διοίκηση Πολιτισμικών Μονάδων στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και Εφαρμοσμένες Εικαστικές Τέχνες στις σχολές Βακαλό και Αrtes (πρώην Δοξιάδη). Έχει εργαστεί πολλά χρόνια στον αρχιτεκτονικό χώρο. Έχει συνεργαστεί με ιδρύματα και συλλόγους στην παραγωγή καλλιτεχνικών και ιστορικών προγραμμάτων, καθώς και με τα περιοδικά «Ιστορία - Πάπυρος», «Science Illustrated», «Ιστορικά Θέματα», "Πολίτες" «Το Περιοδικό». Είναι ιδρυτικό μέλος της Ομάδας Παραγωγής Δημόσιας Ιστορίας "hιστορισταί". Επίσης είναι μέλος και γραμματέας του Δ.Σ του Συλλόγου Πτυχιούχων Ευρωπαϊκού Πολιτισμού.

Η πρώτη έκθεση των ιμπρεσιονιστών 1874 – η ρήξη με το κατεστημένο

Ιδρυτικά μέλη της ήταν οι Μονέ, Σισλέ, Πισαρό κ.ά οι οποίοι θέλησαν με αυτόν τον τρόπο να συγκεντρώσουν τις δυνάμεις τους και να οργανώσουν ένα κίνημα που θα ήταν αντίβαρο στην απαίσια δικτατορία της επιτροπής του Σαλονιού.

Γκυστάβ Κουρμπέ, ο ζωγράφος της παρισινής κομμούνας

Ριζοσπαστικός απέναντι στην ακαδημαϊκή τέχνη, την οποία είχε βάλει στο στόχαστρο, όπως και κάθε τι που αποτελούσε εμπόδιο στην πρόοδο. Επαναστατικό πνεύμα και προσωπικότητα που ενοχλούσε, πρωταγωνιστής των γεγονότων της Κομμούνας το 1871, μετουσίωσε σε ζωγραφική τη δίψα του για αλλαγή, την ιδεολογία του και τις πολιτικές του θέσεις.

Πωλ Σεζάν, μοναχικός και πρωτοπόρος

Το έργο του Σεζάν συνδύαζε παραδοσιακά και επαναστατικά στοιχεία και έγινε η γέφυρα ανάμεσα σε δύο αντίθετες καλλιτεχνικές αντιλήψεις.

Μαρκ Σαγκάλ. Μυστικισμός, φαντασία και συναίσθημα.

  Ο Σαγκάλ γεννήθηκε στο Βιτέμπσκ της Ρωσίας (σημερινή Λευκορωσία) το 1887 από εβραίους γονείς και πέρασε τα περισσότερα χρόνια του στη Γαλλία. Σπούδασε αρχικά…

Ο ονειρικός και αντισυμβατικός κόσμος του Πάουλ Κλέε

Η σημαντικότερη συνεισφορά του Κλέε στη ζωγραφική έγκειται στην ίδια την επαναστατική  δημιουργική του μέθοδο. Οι Ναζί τον συμπεριέλαβαν στους εκφυλισμένους καλλιτέχνες. Για τον Κλέε η τέχνη ήταν μια διαδικασία όπως η δημιουργία του κόσμου.

Η μυθολογία του Εγγονόπουλου

Ο Εγγονόπουλος δεν επιχειρεί την επιστροφή στις ρίζες με νοσταλγικό ή αρχαιολαγνικό τρόπο αλλά καταγράφει τους μύθους στην εποχή του μέσα από τις ανατρεπτικές, ονειρικές και ερωτικές διαστάσεις τους.

Μιχαήλ Άγγελος, η «Πιετά» του θανάτου του

Η τελευταία «Πιετά» φιλοτεχνήθηκε όταν έφτανε η ώρα του θανάτου του. Το δούλευε μέχρι τις τελευταίες του ώρες, τις νύχτες του Φεβρουαρίου 1564.