Νίκος Γιακουμέλος

Βαλκύρια- Νεκρικό Ψύχος: Μια προσπάθεια για μια νέα φωνή στην μυθολογική περιπέτεια

Το Βαλκύρια είναι ένα σύγχρονο κόμικ φαντασίας, το οποίο παρόλο που βουτά στην ευρωπαϊκή μυθολογική παράδοση, δεν εφησυχάζει, ούτε αρκείται στην οικειότητα της θεματικής του. Προσπαθεί να πάει παραπέρα ένα θέμα και ύφος που έχουμε δει πολλές φορές, με τρόπο που θέλει να ξαφνιάσει. Ας του δώσουμε μια τέτοια ευκαιρία.

Στην τροχιά του Μπλε Κομήτη- Oι στιγμές που ξεχώρισαν

Ο Μπλε Κομήτης δεν αποτελεί μόνο μια συλλογή νέων ιστοριών από μια ομάδα (πολύ ταλαντούχων) δημιουργών. Πολύ περισσότερο από αυτά, ο Κομήτης αποτελεί μια δουλειά περισυλλογής, ανάλυσης και αγάπης για την 9η Τέχνη που έλειπε.

O Άγνωστος, του Magnus- Μια γνήσια λαϊκή και παρεξηγημένη Τέχνη

Μετά από μια μεγάλη θητεία σε σενάρια άλλων, αλλά και μια σταθερή θέση στον χώρο της πορνογραφίας ως σχεδιαστής, ο Μagnus καταφέρνει να συνδυάσει αρμονικά όλα τα είδη στα οποία θήτευσε και να δημιουργήσει τον Unknow, τον Άγνωστο του. Στις σύντομες περιπέτειες αυτού του ανώνυμου μισθοφόρου βλέπουμε την εξέλιξη ενός δημιουργού αλλά και μιας ολόκληρης σκηνής.

Alan Moore – «Killing Joke»- Κάτι περισσότερο από «μια κακή μέρα»…

Ο ακραίος μηδενισμός του Joker είναι ταυτόχρονα κριτική και απόρριψη, σαν να κοιτά στα μάτια τον θεατή και να του λέει: Δεν διαφέρουμε (…) Αρνούμενος την λογική του νόμου, αρνείται το παρελθόν, το κοινό και το δικό του. Για πάντα.».

House of Cards- Το δίκοπο μαχαίρι του ρεαλισμού

Στο House of Cards πλέον βλέπουμε έναν κόσμο που αλλάζει και όπου δεν χωρά τα παλιά συστήματα. Ταυτόχρονα κοιτάμε και μια άλλοτε σπουδαία σειρά που δεν μπορει να καταλάβει πως τα καλύτερα χρόνια της είναι πίσω.

Emerald City- Η αστική δυστοπία σε ένα fantasy σκηνικό

Bλέποντας το ολοκληρωμένο, το Emerald City ήταν μια παραγωγή που δεν άντεξε τα προβλήματα που είχε, τεχνικά και σεναριακά. Οι καλές του ιδέες θάφτηκαν στο παρασκήνιο, ωστόσο υπάρχουν πράγματα που ίσως άξιζαν μια επιλεκτική θέαση για κάποιον με μεγαλύτερη υπομονή.

To Aμόνι που τραγουδά- Τα παραμύθια… αλλιώς!

Τα παραμύθια, με την κλασσική τους χροιά και ταυτόχρονα την μοντέρνα τους ανάγνωση, μπορεί να μην λένε πάντα την αλήθεια, ποτέ όμως δεν λένε ψέμματα.

Το παράταιρο των εταιρικών ηπερηρώων- Η περίπτωση του Iron Fist

Σε αντίθεση με τις αμφιβολίες για το πνεύμα και το γράμμα του αστικού νόμου που εξέφρασε ο Daredevil, την απεικόνιση της κουλτούρας του βιασμού που μας έδειξε εξαιρετικά η Jessica Jones ή ακόμα και το πνεύμα της κοινότητας που έθεσε ο Luke Cage, ο Iron Fist αρκέστηκε στο να παίζει για λίγο τον καλό επιχειρηματία χωρίς κανένα άλλο ενδιαφέρον για να βοηθήσει ή να καταλάβει τον άνθρωπο γύρω του.