Χρήστος Σκυλλάκος

Γεννημένος το 1984 στην Λάρισα, εγκλωβισμένος για κάποια χρόνια στην Ιταλία, αντί να μάθει να ξυπνάει στις αίθουσες δικαστηρίων έμαθε να βρίσκεται στις αίθουσες κινηματογράφου καθώς και πίσω από φωτογραφικές μηχανές. Έκτοτε γράφει για ταινίες και για σινεμά (καθώς και για ό,τι άλλο σκέφτεται) και φωτογραφίζει για φωτορεπορτάζ και για ευχαρίστηση. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης (ΠΕΚΚ) και της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI).

Η Σφαγή του Kent: «Πώς γίνεται να το βάζεις στα πόδια όταν γνωρίζεις;»

«(…) οι καλλιτέχνες πήραν τον ρόλο τους στα σοβαρά. Βάλανε στην μπάντα αναφιλητά και συμφωνίες, ενοχικές συμπεριφορές, συμβιβασμούς, υποχωρήσεις και απολιτίκ ρητορικές. Αντιθέτως μάλιστα. Στείλανε τις ηχογραφήσεις του τραγουδιού στην Atlantic Records μαζί με ένα αντίγραφο του Συντάγματος των ΗΠΑ αλλά με μια μικρή παρέμβαση: το στείλανε τρυπημένο από τέσσερις σφαίρες. (…)».

Οι ναζί «παραβιάζουν την τάξη που διέπει το ανθρώπινο είδος»

Η 11 Απρίλη θυμίζει ναζισμό. Θυμίζει ωστόσο ταυτόχρονα πως κρατάει στην επικαιρότητα πιθανόν και ως συλλογικό ανθρώπινο καθήκον μια φράση της Χάννα Άρεντ πως οι ναζί «πρέπει να διωχθούν επειδή παραβιάζουν την τάξη που διέπει το ανθρώπινο είδος» και και στην συνέχεια ίσως πλέον να δούμε ποια είναι η τάξη που όντως θέλουμε να μας διέπει.

«Ένας ποιητής είναι ένας εργάτης στο πόστο του»*

Άντε λοιπόν, να θυμηθούμε την ποίηση, άντε να τρέξουμε στα βιβλιοπωλεία και να γεμίσουμε δώρα σε πλαστικές σακούλες, να της ψάλλουμε και τον επικήδειο, όπως σε κάθε τι εν δυνάμει παρερχόμενο. Βάλτε την ποίηση σε δομές δηλαδή.

Το όνομα της είναι Καρλότα

Συγκλονιστικό συναίσθημα να γνωρίζουμε την Καρλότα, την MPLA επαναστάτρια με το υπέροχο χαμόγελο από την Αγκόλα του 1975 σε μια φωτογραφία λίγο πριν εκτελεστεί από τους φασίστες δολοφόνους της αμερικανοκίνητης UNITA.

«Make the economy scream» του Άρη Χατζηστεφάνου | Η Βενεζουέλα και η ανάγκη της εποχής μας

«Το πρόβλημα είναι ότι ο σοσιαλισμός εφαρμόστηκε ευλαβικά στην Βενεζουέλα» δηλώνει στον Λευκό Οίκο ο Trump μπροστά στις τηλεοράσεις του με μια ηλίθια σιγουριά και σοβαροφάνεια. Καταρχήν με αυτή την δήλωση ένας υγιής νους σκέφτεται πως το κύριο πρόβλημα είναι που μιλάει. Και που μιλάει με θράσος ένας πρόεδρος των ΗΠΑ όχι για το ογκωδέστατο πρόβλημα της δικής του χώρας του αλλά για μια άλλη χώρα. Λες και είναι πρόεδρος της. Λες και του ανήκει. Το «Make the economy scream» είναι ακριβώς έκφραση της σύγχρονης γενικευμένης πολιτικής διαπάλης της εποχής μας: Από την μία οι ανάγκες και η τακτική των παγκόσμιων αφεντικών και από την άλλη των λαών που σκέφτονται πως δεν τους έχουν καμία απολύτως ανάγκη.

«Capernaum»: η κοινωνικά επιβαλλόμενη απεμπόληση της παιδικότητας

Είναι έγκλημα κατά της ανθρώπινης φύσης το να επιβάλλεται με κάθε τρόπο –εμμέσως ή μη- η απεμπόληση της παιδικότητας. Αυτό κρατώ από την ταινία –μιας και αφηγηματικά είναι άρτια και ίσως εκμεταλλεύεται την πραγματικότητα σε πρώτο επίπεδο για να συγκινήσει- και χαίρομαι που το επανέφερε στη συζήτηση. Είναι μιζέρια ένα παιδί να λέει: «Σκατά είναι η ζωή. Πιο βρώμικη και από τα παπούτσια μου».

«The Favourite» του Γιώργου Λάνθιμου: χλευασμός της θλιβερής γελοιότητας της κάθε εξουσιαστικής κοινωνίας

Ο Λάνθιμος δημιούργησε με την τελευταία του ταινία την πιο ώριμη κινηματογραφική δουλειά του πάνω στο κυρίαρχο θέμα που τον απασχολεί μονίμως: Οι έννοιες της δύναμης, της ιδιοκτησίας (υλικών και ανθρώπων), της ταξικότητας και της εξουσιαστικότητας, αυτή την φορά χλευάζονται μέσα από την θλιβερή τους υπόσταση που καταδιώκουν ως σήμερα τις δυτικές κοινωνίες.

Burning: ταινία που δεν μυρίζει τσιχλόφουσκα αλλά φλόγα

Είναι σκληρή στα νοήματα της. Είναι ξεκάθαρη. Δεν δικαιολογεί τίποτε. Κρίνει συμπεριφορές. Συμπεριφορές που είναι πασιφανείς σε κάθε μέρος του σύγχρονου κόσμου και της σύγχρονης κουλτούρας μας.

Οι δέκα σημαντικές ταινίες του 2018 (και ένα επιπλέον φιάσκο)

Ο θαυμασμός μπρος σε ένα κινηματογραφικό έργο είναι ένα συναίσθημα εξαιρετικά δύσκολο να υπάρξει. Έχουμε συνηθίσει στο σύγχρονο σινεμά όπως και στην ζωή από το φθηνό εντυπωσιασμό. Το ουσιαστικό όμως είναι να γοητευόμαστε. Και η γοητεία να κρατάει. Γοητεία από το γεγονός πως υπάρχουν καλλιτέχνες που μιλάνε ουσιαστικά στο μυαλό και στο συναίσθημα μας με τα πιο ενδιαφέροντα καλλιτεχνικά υλικά.