Χρήστος Σκυλλάκος

Γεννημένος το 1984 στην Λάρισα, εγκλωβισμένος για κάποια χρόνια στην Ιταλία, αντί να μάθει να ξυπνάει στις αίθουσες δικαστηρίων έμαθε να βρίσκεται στις αίθουσες κινηματογράφου καθώς και πίσω από φωτογραφικές μηχανές. Έκτοτε γράφει για ταινίες και για σινεμά (καθώς και για ό,τι άλλο σκέφτεται) και φωτογραφίζει για φωτορεπορτάζ και για ευχαρίστηση. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης (ΠΕΚΚ) και της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI).

Star Wars, The Force Awakens ή αλλιώς η νοσταλγία ικανοποιήθηκε

Πυκνή δράση και ψηφιακή λιτότητα, εσχατολογικού χαρακτήρα μάχες, ρυθμός που σε κρατά στο πάτωμα, χιούμορ, μουσική των άστρων, σεναριακές ανατροπές και κινηματογραφικό φινάλε που προκαλεί ρίγη.

Αναδρομική έκθεση Α. Τάσσου: Κάποιες σκέψεις για το μαύρο και το άσπρο

«Το μαύρο και το άσπρο συμβολίζουν την ελπίδα και την απόγνωση στην οποία για πάντα η ανθρωπότητα θα είναι υπόδουλη», λέει ο Robert Frank. Αυτή η αντίθεση που υπάρχει παντού γύρω μας και εκφράζεται με τούτα τα δύο «μη χρώματα». Φως και σκοτάδι. Μέρα και νύχτα. Ο θάνατος και η ζωή.

Marco Bellochio, «Αίμα από το αίμα μου», η αμαρτία, άγιο συναίσθημα και άγιος σκοπός

Τα ανθρώπινα, γήινα ένστικτα του έρωτα, της σεξουαλικής ελευθερίας, η αγιοσύνη της ζωής, η αγιοσύνη της γυναικείας ομορφιάς, η αγιοσύνη του ανθρώπινου σώματος γίνονται ένα συμβολικό μέσο αντίστασης στον κοινωνικό και πνευματικό καθωσπρεπισμό.

Son of Saul, Lazlo Nemes: Ένα τερατούργημα καθ’ ομοίωση του απόλυτου τρόμου που μελετά

Στην ταινία του, ο ούγγρος Lazlo Nemes δεν ξύνει επιδερμικά. Σκάβει και ξανασκάβει, ώσπου βρίσκει την νοσηρότητα του ναζισμού και στην αιτία όπως και στις συνέπειες. Σε ατομικό όπως και σε συλλογικό επίπεδο. Προσπαθεί και καταφέρνει να μην προβάλει μια ιστορία του Άουσβιτς, ενός Άουσβιτς που υπήρξε και τελείωσε όπως έχουμε μάθει, μα να μετατραπεί ως έργο τέχνης σε ένα μόνιμα ανοιχτό παράθυρο: να βλέπουμε, να ακούμε, να σκεφτόμαστε την ναζιστική κόλαση συλλαμβάνοντας συνειρμικά την έκταση της στο κάθε παρόν. Κατασκευάζοντας ευθύνες. Ταυτοποιώντας και εξισώνοντας το βλέμμα του κεντρικού χαρακτήρα με το δικό μας. 

El Club, του Pablo Larrain: Ο εκφυλισμός ως κυρίαρχη πλευρά της κοινωνικής υποδούλωσης της Χιλής

Βαθιά φιλοσοφημένο και στοχευμένο ιδεολογικά, μα δίχως να είναι δυσνόητο με περιττούς πλατειασμούς, η ταινία του Larrain βασίζεται στη περιεκτικότητα όλων των στοιχείων της κινηματογραφικής αφήγησης, αποτελώντας το πιο ώριμο έργο του.

Ο Αστακός, του Γιώργου Λάνθιμου: Ωριμάζοντας στη φόρμα, μα όχι και στο περιεχόμενο…

Με τον «Αστακό» ο Λάνθιμος αναπτύσσει τα στοιχεία που σε επίπεδο φόρμας ορίζουν το προσωπικό του ύφος. Ωστόσο, χρειάζεται στο μέλλον να απεμπλακεί από τις αβαθείς και σχηματικές προβληματικές, περικλείοντας στο κάδρο ένα σύνολο ιδεών που να μπορούν να ταράξουν τις νοητικές και συναισθηματικές ανάγκες του κοινού.

Συνέντευξη Fatih Akin. «Η απώλεια και η αναζήτηση στοιχεία της φιλμογραφίας μου»

Ο πολιτικοποιημένος δημιουργός ήρθε για λίγες ώρες στην Αθήνα και κατέθεσε τις απόψεις του πάνω στη νέα του ταινία, τον κινηματογράφο, την πολιτική, τον Καζάν και τους κριτικούς που δεν είδαν με καλό μάτι την τελευταία του δημιουργία.