Χρήστος Σκυλλάκος

Γεννημένος το 1984 στην Λάρισα, εγκλωβισμένος για κάποια χρόνια στην Ιταλία, αντί να μάθει να ξυπνάει στις αίθουσες δικαστηρίων έμαθε να βρίσκεται στις αίθουσες κινηματογράφου καθώς και πίσω από φωτογραφικές μηχανές. Έκτοτε γράφει για ταινίες και για σινεμά (καθώς και για ό,τι άλλο σκέφτεται) και φωτογραφίζει για φωτορεπορτάζ και για ευχαρίστηση. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης (ΠΕΚΚ) και της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI).

Εις το επανιδείν Μπερνάρντο…

«Δεν υπάρχουν πια αφεντικά» δηλώνει ένας Ιταλός πιτσιρικάς στοχεύοντας το όπλο του προς τον τσιφλικά. Σημάδευε γιατί ο Μπερτολούτσι ήταν πραγματικά καλός στο σημάδι.

«Dogman»: Κοινωνία – κλοιός, εκφασισμός, ανθρωπότητα του τώρα

Το «Dogman» του Matteo Garrone είναι μια γνήσια ιταλική ταινία, μια γνήσια ευρωπαϊκή ταινία. Μια αυθεντική και σύγχρονη (αισθητικά και από άποψη ουσίας μιλώντας) απεικόνιση της αληθινής Ιταλίας, της αληθινής Ευρώπης που μοιάζει όχι απλά να ακροβατεί μα να προοικονομεί το μέλλον της. Μιας Ευρώπης γκέτο. Μιας Ευρώπης της υποκουλτούρας. Μιας Ευρώπης στο πολιτισμικό της μεταίχμιο που θα αφήσει στις γενιές μας μονάχα σκοτεινά απόνερα. Αργά ή γρήγορα, αυτός θα είναι ο νέος μας πολιτισμός. Αυτή θα γίνει η παράδοση του μέλλοντος μας.

Ο κόσμος μας και ο μικρόκοσμός μας

Οι ξεχασμένοι άνθρωποι στη γωνιά του πραγματικού κοινωνικού κάδρου μετατρέπονται και μεταπλάθονται. Στο φιλμικό κάδρο, οι περιθωριοποιημένοι παραμένουν περιθωριοποιημένοι μα πλέον πρωταγωνιστές. Οι αθέατοι της κοινωνίας αναγνωρίζονται. Αποκτούν ταυτότητα. Και την ενεργητική δράση που τους την αρνούνται στην πραγματική ζωή, την κατοχυρώνουν διαμέσου της τέχνης.

«Climax», η τελευταία ταινία του Gaspar Noe: η «ηθική» μας, μια εξαιρετική επίφαση

«Αγριότητα. Και ακριβώς με αυτό το βδελυρό απεριτίφ συνοδεύει ο πολιτισμένος άνθρωπος το πρωινό του γεύμα» έγραφε ο Μπωντλαίρ. Ο ανείπωτος πόνος και οδύνη, η ενοχική συμπεριφορά του 21ου αιώνα κρύβεται πίσω από φαινομενικά ανώδυνες, «προοδευτικές» όπως και λυτρωτικές ενέργειες. Μα που ίσως τελικά αυτές είναι η απολογία αυτής μας της επίγνωσης. Του πόσο πικροί, σκληροί και μόνοι έχουμε γίνει.

«Che» οι ταινίες του Steven Soderbergh | Καθώς η επανάσταση αποτελεί σοβαρό στόχο, αξίωμα και απειλή

Οι ταινίες «Che: The Argentine» & «Che: Guerilla» του Steven Soderbergh και του Benicio Del Toro αποτελούν μια υψηλής κινηματογραφικής αξίας αφιέρωση για τις φλεγόμενες μέρες που ο μπερές και το βλέμμα του Che, έγιναν συνώνυμο της λαϊκής απείθειας και της ενεργητικής συμμετοχής στις, όπου γης, εξεγέρσεις ενώ ταυτόχρονα υπονομεύτηκαν και πολεμήθηκαν από το κινηματογραφικό καρτέλ, τους κριτικούς και το κουβανοαμερικάνικο μαφιόζικο lobby του Miami. Διότι όταν μιλάς για τον Che δεν μιλάς για αυτόν τον ίδιο μα για μια εν ενεργεία επανάσταση, για έναν εν ενεργεία λαό, για ένα εν ενεργεία παγκόσμιο όραμα, για ένα εν ενεργεία ηθικό κώδικα, για ένα εν ενεργεία όπλο.

16 Ιούλη 1945: Η πρώτη εικόνα του εφιάλτη

«Είμαι βέβαιος ότι πριν από το τέλος του κόσμου, στο τελευταίο χιλιοστό του δευτερολέπτου ύπαρξης της Γης, ο τελευταίος άνθρωπος θα δει αυτό που είδαμε κι εμείς σήμερα». Ήταν 16 Ιούλη 1945. Πολιτεία Νιου Μέξικο, Κοιλάδα του Θανάτου. Η πρώτη ατομική δοκιμή στην ιστορία. Η σφραγίδα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

ΑΠΕΡΓΙΑ FIAT: «Για τον Ρονάλντο 400 εκ. και για τους εργάτες μονάχα κλωτσιές στα αρχ…»!

«Είναι απαράδεκτο το γεγονός ότι ενώ οι εργαζόμενοι εξακολουθούν για χρόνια να κάνουν τεράστιες οικονομικές θυσίες η ίδια η εταιρεία αποφασίζει να δαπανήσει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για την αγορά ενός ποδοσφαιριστή» δηλώνουν οι εργαζόμενοι της FIAT και απεργούν. Μιας απόφασης που δίνει μάθημα συνδικαλιστικής ευρύτητας, πολιτικής οξύτητας και ηθικής σοβαρότητας.

In pictures: Το ποδόσφαιρο στον κόσμο

Το ποδόσφαιρο άλλωστε μπορεί να είναι ένα τεράστιας αξίας εμπόρευμα αλλά επίσης πριν «βιομηχανοποιηθεί» είναι κάτι άλλο: μια μπάλα που κλοτσιέται από φίλους. Αυτό το «πριν» που πάντα υπάρχει και το βρήκαμε να απεικονίζεται από τους φωτογράφους του Magnum.

«Καμιά συμφιλίωση»: Οι Godspeed You! Black Emperor σε μόνιμη ηθική, πολιτική και αισθητική επίθεση

Αυτοί οι καλλιτέχνες έχουν ήδη δημιουργήσει το «δεδικασμένο» για να δικάζουμε το παρελθόν και να τους ευγνωμονούμε για την σταθερότητα σε όλες τις πλευρές της ύπαρξης τους. Με λίγα λόγια: Οι Godspeed you Back Emperor είναι εδώ –και στην Αθήνα σε 24 ώρες από τώρα- γιατί υπάρχει όντως ηθική, κοινωνική, αισθητική και κυρίως πολιτική ανάγκη.   

Οι δημιουργοί των «Παρτιζάνων των Αθηνών» μιλούν για την ταινία τους

«Η ιστορία, όσο και αν έγινε απόπειρα αλλοίωσης της, όσο και αν επιχειρήθηκε η πλήρης απουσία και απαξίωσή της, δεν χάθηκε από τις συνειδήσεις και από τα βιώματα των ανθρώπων».