Αλλότρια

Με την κάμερα στο ένα χέρι και την… σύγχυση στο άλλο

Το σινεμά δεν είναι πλέον πεδίο εκμετάλλευσης μονάχα των στούντιο και του βιομηχανικού συμπλέγματος αλλά έχει γίνει αρκετά πιο προσιτό, σε μεγαλύτερο από το παρελθόν εύρος, του πληθυσμού, έχει γίνει πιο δημοκρατικό, από άποψη πρόσβασης στα μέσα για την πραγματοποίηση και την προβολή του. Η πλήθυνση των ανεξάρτητων δημιουργών επιβεβαιώνει, και βοηθάει επίσης, στην απόλυτη πλέον απομάκρυνση από τον κινηματογράφο του παρελθόντος, από την κλασική κινηματογραφική αφήγηση. Οι αισθητικές θεωρίες της μεταπολεμικής εποχής, μοιάζουν να έχουν νικήσει ανεπιστρεπτί.

Η χρονιά που φεύγει, το σινεμά που μένει

Όλοι είμαστε θεατές και όλοι αγαπάμε τις ιστορίες του φωτός που δημιουργούν συναισθήματα, νοήματα, συμβολισμούς, ρεαλισμούς, εν τέλει μια ζωή έτοιμη να την υποδεχτούμε για να την αγαπήσουμε ή να την αποβάλλουμε. Το 2016, μέσα από τα καρέ του σινεμά.

«Ξενία» ‘Αρτας: Οι «άσφαιρες» «μπαταριές»

Οσο – και αυτή – η κυβέρνηση συνεχίζει να εφαρμόζει την ίδια αντιδραστική και επικίνδυνη πολιτική στον πολιτισμό, τόσο θα ανοίγει η «όρεξη» των κάθε είδους «παραγόντων» και τόσο θα είναι «άσφαιρες» οι «μπαταριές» των πολιτικών ηγεσιών του υπουργείου Πολιτισμού.

«Allied», μια γελοία ιστορική λαθροχειρία…

Τα στούντιο κάνουν σχεδιασμένη δουλειά χρόνια τώρα – και φυσικά και σήμερα – και το «Allied» είναι εδώ να το επιβεβαιώσει. Η Ιστορία, οφείλει να τεθεί με το κεφάλι κάτω, ανάστροφα, και όποιος αντέξει. Βολική πολιτική πρακτική, σαφώς.

Η «Μήδεια» revisited

Ο Νίκος Γραμματικός, εκμοντερνίζει την «Μήδεια» δίχως να παραποιεί. Την επαναφέρει ως κάτι το αυθεντικό, πρωτότυπο, κατανοητό και άξαφνα αναγκαίο. Δίνει στο αρχαίο τραγικό δράμα επίκαιρη λαϊκότητα, όπως προτάσσει ίσως και το πρωτότυπο κείμενο του Ευριπίδη. Η Μήδεια ξεπερνά τον μύθο και την διδασκαλία και αποτελεί, εκ νέου, πολιτική πράξη.

Leonard Cohen: Ο ηδονισμός του εφήμερου

Ένας μπίτνικ που έφερε στην ποπ μουσική το συναίσθημα του δρόμου και τον ηδονισμό του εφήμερου – την αβάσταχτη αίσθηση της αμαρτίας – λάτρης των γυναικών και παντελώς μοναχικός.

Christine Delphy-Φύλο και φυλή στη μετααποικιακή Γαλλία

Αναδημοσιεύουμε ορισμένες απόψεις της Christine Delphy σχετικά με τη μαντίλα στη Γαλλία και τα ευρύτερα ζητήματα που ανοίγονται, θεωρώντας ότι, παρόλο που τα παρακάτω γράφτηκαν πριν αρκετά χρόνια, σήμερα αποτελούν μια εξαιρετικά γόνιμη βάση συζήτησης αναφορικά με τια γεγονότα και τις εξελίξεις των τελευταίων μηνών.

Η κα Πιπιλή είναι επικίνδυνη και εμείς φταίμε γι’ αυτό

Η κα Πιπιλή καλά θα κάνει να κλώθει αυγά όταν θέλει να αντιπολιτευτεί, γιατί και αυτή θα φέρει ΕΝΦΙΑ και 5μηνα προγράμματα ΕΣΠΑ και απελευθερωμένη εργασία και μη δικαίωμα στην απεργία και φόρους και σκόρους και ότι κουλό βρουν για να μας φάνε όλη μας την εργατική δύναμη.

Πρόσφυγες μαθητές ή αλλιώς «εσύ τι σημαίνεις…;»

Οι εκπαιδευτικοί, λοιπόν, με τη βοήθεια ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών και άλλων αρμόδιων φορέων βρίσκονται ενώπιον πολλών «ερωτημάτων» που χρήζουν ουσιαστικής απάντησης, με πρώτο και κυρίαρχο εκείνο το «εσύ τι σημαίνεις;» που θα εκφράσουν τα παιδικά προσφυγικά μάτια.