Αλλότρια

Δημοψήφισμα, 2 χρόνια μετά [Postcards from Greece ν.4]

Λίγο μετά τις ταραγμένες, προδομένες μέρες του Ιουλίου 2015, μου είπες ότι φεύγεις από την Ελλάδα. Βρήκες ευκαιρία (;) στη Γερμανία. Να σου πω την αλήθεια σκόπιμα δεν σε έψαξα. Είχα θυμώσει μαζί σου γιατί ένιωθα ότι εγκατέλειψες την προσπάθεια, παραιτήθηκες

Καθημερινή μουσική μαζική κουλτούρα, τώρα!

Δίχως μουσική θα ήμασταν αισθητικά, συναισθηματικά, νοητικά και κοινωνικά ανολοκλήρωτοι και ως εκ τούτου δεκτικοί σε κάθε ταπείνωση και εξευτελισμό. Η μουσική απελευθερώνει.

Βγάλτε τις κλειδαριές από τις πόρτες! Βγάλτε τις πόρτες από τους μεντεσέδες!

Η ποίηση δεν χωράει σε «παγκόσμιες μέρες». Τον στόχο της, τον έχει θέσει ο Walt Whitman 150 χρόνια πριν. «Βγάλτε τις κλειδαριές από τις πόρτες! Βγάλτε τις πόρτες απ’ τους μεντεσέδες!» και σε αυτή την γραμμή οι ποιητές (πρέπει να) ανταποκρίνονται. Γιατί αν πεθάνει η ποίηση, θα έχει ήδη πεθάνει ο άνθρωπος.

Η «χαμένη τιμή» του «συνταγματικού τόξου»

Ουδέποτε υπήρξε αμφιβολία, πως όταν πρόκειται για την επίθεση ενάντια στο λαϊκό, κομμουνιστικό, εργατικό κίνημα, ενάντια στην ιστορική αλήθεια, τότε, το «συνταγματικό τόξο» πετάει την «μάσκα» του αντιδραστικού ιδεολογήματος των «δύο άκρων» και συντονίζεται απόλυτα με τα φασιστικά μαντρόσκυλα των αφεντικών.

Επίσκεψη Α. Τσίπρα στο Κίεβο: Η ελληνική «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική» σε νέες «ατραξιόν»…

Το πώς υπηρετείται η ασφάλεια στην ευρύτερη «γειτονιά» μας με επίσημη επίσκεψη σε μια χώρα η οποία σπαράσσεται από εμφύλιο πόλεμο και «νομιμοποιώντας» ηθικά ένα καθεστώς το οποίο εδραιώθηκε στην πολιτική εξουσία με συμμάχους φασιστικά, εθνικιστικά και νεοναζιστικά μορφώματα, είναι κάτι το οποίο θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον να το εξηγήσει το Μαξίμου.

Υπόθεση Τούρκων αξιωματικών: η αβάσταχτη υποκρισία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Για τους πρόσφυγες και μετανάστες που επιστρέφουν στην Τουρκία, η γείτονας είναι «ασφαλής τρίτη χώρα». Όπως και για την τουρκική αριστερά, τους Κούρδους, και όποιον τολμήσει να διαφωνήσει..

Ο πόνος των ανθρώπων που πρωταγωνιστούν στην ίδια τους την οδύνη, δεν βραβεύεται

Το «4.1 miles», το προτεινόμενο για Όσκαρ μικρού μήκους ελληνικό ντοκιμαντέρ, με θέμα τους πρόσφυγες όφειλε να δομήσει μια άποψη, με περισσότερο σεβασμό, με περισσότερη ευθύνη, περισσότερη ειλικρίνεια. Ωστόσο, επέλεξε να προτάξει έναν ανώδυνο συμβιβασμό, έναν κούφιο «ανθρωπισμό» και δυστυχώς μια βραβευτική λογική τύπου «εφόσον πουλάει ο θάνατος, θάνατο θα δώσω». Η «χρήση” και «χρησιμοποίηση” του όλου προσφυγικού ζητήματος μεταφράζει την ανθρωπιά μας εν τέλει σε στατιστική, λόγω της δράσης της συνήθειας να βλέπουμε πτώματα, να βλέπουμε θάνατο, να βλέπουμε και να παρατηρούμε τον πόνο του άλλου, αποστασιοποιημένοι, μη κοινωνοί, παρατηρητές και όχι δρώντες.

Με την κάμερα στο ένα χέρι και την… σύγχυση στο άλλο

Το σινεμά δεν είναι πλέον πεδίο εκμετάλλευσης μονάχα των στούντιο και του βιομηχανικού συμπλέγματος αλλά έχει γίνει αρκετά πιο προσιτό, σε μεγαλύτερο από το παρελθόν εύρος, του πληθυσμού, έχει γίνει πιο δημοκρατικό, από άποψη πρόσβασης στα μέσα για την πραγματοποίηση και την προβολή του. Η πλήθυνση των ανεξάρτητων δημιουργών επιβεβαιώνει, και βοηθάει επίσης, στην απόλυτη πλέον απομάκρυνση από τον κινηματογράφο του παρελθόντος, από την κλασική κινηματογραφική αφήγηση. Οι αισθητικές θεωρίες της μεταπολεμικής εποχής, μοιάζουν να έχουν νικήσει ανεπιστρεπτί.

Η χρονιά που φεύγει, το σινεμά που μένει

Όλοι είμαστε θεατές και όλοι αγαπάμε τις ιστορίες του φωτός που δημιουργούν συναισθήματα, νοήματα, συμβολισμούς, ρεαλισμούς, εν τέλει μια ζωή έτοιμη να την υποδεχτούμε για να την αγαπήσουμε ή να την αποβάλλουμε. Το 2016, μέσα από τα καρέ του σινεμά.