ΑΝΘΡΩΠΟΙ

«Συρματένιοι, Ξεσυρματένιοι όλοι» | Συνέντευξη με την ηθοποιό Χριστίνα Λυκοτσέτα

Στην προκειμένη περίπτωση θέλουμε να αποτελέσουμε, τη φωνή της ιστορικής συνείδησης απέναντι σε όσους λένε ότι «ναι αλλά οι Έλληνες πρόσφυγες τότε ήταν κάτι διαφορετικό», κάτι που δεν ισχύει.

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου μιλά για τον “Βόυτσεκ”

Κάναμε λοιπόν μια νέα δραματουργία, μια νέα κατάταξη σκηνών, βασισμένη στη μετάφραση που έκανε ο πατέρας μου το 1990 για την παράσταση του Αμφι-Θεάτρου, αλλά σε εντελώς διαφορετική λογική σύνθεσης των σκηνών.

Γιούρι Γκαγκάριν: «Παγιέχαλι»! – 12 Απρίλη 1961

Μετά από 108 λεπτά, η ομάδα του διαστημικού προγράμματος που παρακολουθούσε με κομμένη ανάσα την πτήση, αλλά και όλος ο πλανήτης, θα ξεφυσούσε με ανακούφιση, αφού, η διαστημική κάψουλα θα προσγειωνόταν επιτυχώς στην περιοχή του Σαράτοφ, με έναν χαμογελαστό Γιούρι να βγαίνει από μέσα της σώος…

Πάντως, λοιπόν, γενική σχετικότητα

Άπειρες οι φιλοσοφικές προεκτάσεις. Πάντως, λοιπόν, γενική σχετικότητα. Ζωή με συστατικό της την αβεβαιότητα, τη σχετικοποίηση, τη μοναδικότητα και τη διαταραχή ως γενικό της χαρακτηριστικό, και την εντροπία. Το μέτρο της αταξίας.

Συνέντευξη για την έκθεση Democrisis – «Είμαστε γελοιογράφοι, όχι γελωτοποιοί»

Η Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια να διοργανώνει πολύ ενδιαφέρουσες εκθέσεις σκίτσων θέτοντας θεματικές σχετικές με την πολιτική επικαιρότητα. Σε αυτές τις εκθέσεις παίρνουν το λόγο δεκάδες σκιτσογράφοι, οι οποίοι μέσα απ’ τα έργα τους δίνουν τη δική τους οπτική για σημαντικά θέματα της ζωής μας και της εποχής μας.

Νίκος Ξυδάκης: «Η ποιητική γλώσσα πάντα λειτουργούσε σαν διεγερτικό μέσα μου»

«Επί χρόνια, δεν ξέρω γιατί, αλλά είχα επιλέξει τα ποιήματά αυτά να τα συμπεριλαμβάνω στις συναυλίες που γίνονταν πριν από το Πάσχα ή την άνοιξη, στις αρχές της άνοιξης, γιατί ακριβώς περιέχουν έναν «ηλεκτρισμό» που περιέχει και αυτή η εποχή, η πρώιμη άνοιξη»

Δεν γεννιέσαι ναζί εγκληματίας, φασίστας, ρατσιστής – Γίνεσαι

Προφανώς ο αποξενωμένος αδιάφορος «παρτάκιας»,  δεν είναι ο Μπρέιβικ ούτε ο Τάραντ. Δεν σήκωσε το χέρι του να πάρει ανθρώπινες ζωές εν ψυχρώ. Σιώπησε, όμως, και γύρισε αλλού τα μάτια, όταν οι Μπρέιβικ και Τάραντ γαλουχούνταν στο μίσος, όταν γίνονταν τα καλύτερα εργαλεία τούτου του συστήματος που λέγεται καπιταλισμός.