ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Συζητήσεις με Γάλλους συγγραφείς νουάρ (μέρος Α’): Ζαν-Μπερνάρ Πουί

«Μου είχε ζητήσει ένας τοπικός εκδότης να γράψω για αυτήν την πολύ ιδιόμορφη περιοχή που είναι η γέφυρα Ποντ Ντι Γκαρ- εντελώς διαφορετική από την διπλανή Αβινιόν. Είχαν ένα σπίτι εκεί οι γονείς μου- την ήξερα και αντιπαθούσα τους κατοίκους της. Ήδη τότε οι ντόπιοι άλλαζαν νοοτροπία ψηφίζοντας Λεπέν και άκρα δεξιά. Αυτό εκφράζεται και στο βιβλίο μου.» 

Ο Michel Paul Foucault και η θεώρηση της εξουσίας

Υπήρξε από τους μεγαλύτερους κοινωνικούς φιλοσόφους του 20ου αιώνα. Γεννήθηκε στο Πουατιέ στις 15 Οκτωβρίου του 1926 και πέθανε στις 25 Ιουνίου του 1984, σαν σήμερα. Με αφορμή αυτήν την ημερομηνία επιμελούμαστε το παρόν αφιέρωμα με κέντρο την θεώρησή του για την εξουσία.

Αράμ Χατσατουριάν: «Αυτός ο ίδιος… που ως γνωστόν, στάλθηκε στη Σιβηρία»..!

Η ζωή, το έργο και η κοινωνική δράση αυτού του εκπληκτικού δημιουργού δεν αντανακλούν μόνο μια μουσική μαεστρία, αλλά αποτελούν και ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της σοσιαλιστικής αντίληψης για την καλλιτεχνική παιδεία.

Aντρέα Καμιλλέρι: «Ναι, κυρία μου, είμαι ακόμα κομμουνιστής»

«Ναι, ο φασισμός εξαπλώνεται και νομιμοποιείται και είναι ο χειρότερος εφιάλτης μου» δηλώνει ο Αντρέα Καμιλλέρι που έχει ζήσει και τον φασισμό της χώρας του της Ιταλίας. Με αυτή την φράση στην συνέντευξη του στην El Mundo να μας κινεί το ενδιαφέρον αναδημοσιεύουμε τα λόγια ενός από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους συγγραφείς της αστυνομικής και γενικότερης λογοτεχνίας. 

Φίλιπ Ροθ: Τιτάνας της παγκόσμιας λογοτεχνίας

“Το κοινό για το οποίο γράφω είμαι εγώ. Και είμαι τόσο απασχολημένος να το καταλάβω, που το τελευταίο που αναρωτιέμαι είναι τι θα σκεφτεί ο τάδε ή ο δείνα”

«Αυτό το τάγμα το λένε “Φάντασμα”. Είναι λίγοι, αλλά αποφασισμένοι να πάνε μέχρι το τέλος»…

Για μια δολοφονία «εκδίκηση εναντίον ενός από τους δημιουργούς της αντιφασιστικής αντίστασης στην ανατολική Ουκρανία», όπως λέει και ιδεολογικός του αντίπαλος

Το «γιατί» που στοιχειώνει

Διότι το «δεν ακούω, δεν βλέπω, δεν μιλάω, δεν ανακατεύομαι» είναι το παράφωνο κοινωνικό soundtrack της κλιμακούμενης οικονομικής εξαθλίωσης.

Αντίο βρε Χάρρυ…

Όπως κάθε σπουδαίος καλλιτέχνης, επηρεάστηκε και εμπνεύστηκε από τα καλύτερα «ζυμώματα» του καιρού του και τα «έπλασε» με τα «υλικά» ενός συγκλονιστικού ταλέντου

Η φαντασία στην εξουσία: εξεγέρσεις και κινήματα του 20ου αιώνα

«Αν θες να είσαι ευτυχισμένος, που να πάρει ο διάλος, κρέμασε τον ιδιοκτήτη σου, κάνε κομμάτια τους παπάδες, που να πάρει ο διάολος, γκρέμισε τις εκκλησίες και ρίξε τον Θεούλη στα σκατά.»