Πορτρέτα

Gerda Taro: Η «μικρή ξανθιά»της Επανάστασης

Η Γκέρντα και ο Ρόμπερτ ήταν δύο φωτογράφοι που πίστευαν ότι η φωτογραφία μπορεί να αλλάξει τον κόσμο αλλά και τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονταν οι άνθρωποι.

Τι αναζητάς κύριε Wenders;

Το επίκεντρο όλου του κινηματογραφικού έργου του κυρίου Wenders είναι μια υπαρξιακή αγωνία που όμως δεν καταστέλλει, δεν θλίβει, μα υπονοεί λιακάδες και ανοιχτές πεδιάδες, έγχρωμα φτερά σε ασπρόμαυρες διαδρομές.

Γκόγια, ο «δαιμονικός»

Από τα φωτεινά και εορταστικά έργα στους βασιλικούς τοιχοτάπητες, με τοπία που έλαμπαν κάτω από τον ήλιο, στους «μαύρους πίνακες» της νομοτέλειας του επερχόμενου τέλους.

Αράμ Χατσατουριάν: «Αυτός ο ίδιος… που ως γνωστόν, στάλθηκε στη Σιβηρία»..!

Η ζωή, το έργο και η κοινωνική δράση αυτού του εκπληκτικού δημιουργού δεν αντανακλούν μόνο μια μουσική μαεστρία, αλλά αποτελούν και ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της σοσιαλιστικής αντίληψης για την καλλιτεχνική παιδεία.

Ζάχα Χαντίντ: Η ηρωίδα μιας αρχιτεκτονικής εποχής και το (μη) καθήκον της.

Η Ζάχα δε φταίει για τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, ούτε για την κρίση. Όμως η αρχιτεκτονική δεν είναι, δυστυχώς, όμορφα σχέδια σε ριζόχαρτα ή φωτορεαλιστικές εικόνες. Είναι – κι αυτή – πεδίο αναμέτρησης, ένας ταξικός πόλεμος με άλλα μέσα.

Γιόχαν Κρόιφ: Ο τέλειος πίνακας

Ο “Ιπτάμενος Ολλανδός” δικαίωσε τα Μαθηματικά, τη Φιλοσοφία, τη Ζωγραφική και πάνω απ’ όλα τη βεβαιότητα ότι η ομορφιά πάντα θα μας σώζει..

Καλλιτέχνης θα πει Κρόιφ. (RIP Johan)

Ο κόσμος του ποδοσφαίρου και της τέχνης έχασε το σώμα του αρτίστα που ήξερε να φτιάχνει όμορφες, αξέχαστες εικόνες. Το “Ζήτω της ποδοσφαιρικής ανθρωπότητας”

David Bowie: Η γενιά που προκάλεσε την ζωή αγκαλιάζεται πλέον με τον θάνατο

Το κύκνειο άσμα του συνδιαλέγεται ποιητικά με το μυστήριο του Θανάτου με τέτοια λαμπρότητα ώστε αποτελεί μια, συνειδητά, τελική δήλωσή του. Αποτελεί τελικό κεφάλαιο σε μια απίστευτη μουσική ιστορία δεκαετιών που βρίθει από καινοτομίες και ιδιοφυές πνεύμα.

Μαρία Δημητριάδη. Η φωνή που έκανε τη γη να δείχνει κόκκινη…

«Ας λέει ο χρόνος / πως γερνάει η ζωή / Σφυρίζει ο άνεμος / ακόμα αυτές τις νότες / τις τραγουδάνε / μες στις πόλεις / Δον Κιχώτες…» Πριν από 6 χρόνια, 7 Ιανουαρίου 2009, σε ηλικία 58 ετών, έφυγε από τη ζωή η Μαρία Δημητριάδη, «ανήμερο κορίτσι» και Δον Κιχώτης μέχρι το τέλος.