Σκέψεις

Οταν το κράτος δολοφόνησε τον Αλέξη

Όταν, λοιπόν, τα όνειρα και οι ελπίδες, η δίψα για γνώση και μόρφωση, συντρίβονται πάνω στην ανεργία, την εκμετάλλευση και το γκλομπ του μπάτσου, τότε το ποτήρι δεν μπορεί παρά να ξεχειλίσει και να δημιουργήσει έναν χείμαρρο που δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο στο πέρασμα του.

Εις το επανιδείν Μπερνάρντο…

«Δεν υπάρχουν πια αφεντικά» δηλώνει ένας Ιταλός πιτσιρικάς στοχεύοντας το όπλο του προς τον τσιφλικά. Σημάδευε γιατί ο Μπερτολούτσι ήταν πραγματικά καλός στο σημάδι.

Γι αυτόν δεν είχε ενός λεπτού σιγή

Σαν να τον αποχαιρετάμε ξανά είναι σήμερα. Αυτόν που τον σκοτώνανε ξανά και ξανά τόσες μέρες με αυτή τη νοσηρή προσπάθεια ενοχοποίησής του και συγκάλυψης του πραγματικού εγκλήματος, των πραγματικών κακοποιών. Κι αν το κράτος δεν του επιφύλαξε τιμές, φουλ ταιριαστό είναι στη φυσιογνωμία του κράτους αλλά και στην φυσιογνωμία και την ποιότητα του ανθρώπου που υπήρξε ο Ζακ Κωστόπουλος.

Πόσο κοστίζει η Νοσταλγία ;  

Η συνταγή: οτιδήποτε παλιό μπορεί να πουλήσει αρκεί να ερεθίσουμε το λεπτό συναισθηματικό νεύρο των ενηλίκων – την νοσταλγία τους φυσικά.

Το «γιατί» που στοιχειώνει

Διότι το «δεν ακούω, δεν βλέπω, δεν μιλάω, δεν ανακατεύομαι» είναι το παράφωνο κοινωνικό soundtrack της κλιμακούμενης οικονομικής εξαθλίωσης.

Η φαντασία στην εξουσία: εξεγέρσεις και κινήματα του 20ου αιώνα

«Αν θες να είσαι ευτυχισμένος, που να πάρει ο διάλος, κρέμασε τον ιδιοκτήτη σου, κάνε κομμάτια τους παπάδες, που να πάρει ο διάολος, γκρέμισε τις εκκλησίες και ρίξε τον Θεούλη στα σκατά.»

Ο Ginsberg ήταν χίπστερ, ανόητοι!

Ο Ginsberg τσακισμένος και αυτός και beat και χίπστερ, παίρνει φόρα με τις λέξεις και τα ποιήματα σκαπάνη και γιασεμί παράλληλα και το σώμα του και σταματάει το 1978 το ιμπεριαλιστικό πλουτώνιο και συλλαμβάνεται από τους μπάτσους διότι είναι ένα «όμορφο χρυσό ηλιοτρόπιο» και όχι ένας σαχλόμαγκας και «λέρα στο πετσί». Σκέψεις για τον ποιητή και αφορμή ώστε και οι λέξεις να επανορθώνονται στην πραγματική τους σημασία.