Σκέψεις

Πόσο κοστίζει η Νοσταλγία ;  

Η συνταγή: οτιδήποτε παλιό μπορεί να πουλήσει αρκεί να ερεθίσουμε το λεπτό συναισθηματικό νεύρο των ενηλίκων – την νοσταλγία τους φυσικά.

Το «γιατί» που στοιχειώνει

Διότι το «δεν ακούω, δεν βλέπω, δεν μιλάω, δεν ανακατεύομαι» είναι το παράφωνο κοινωνικό soundtrack της κλιμακούμενης οικονομικής εξαθλίωσης.

Η φαντασία στην εξουσία: εξεγέρσεις και κινήματα του 20ου αιώνα

«Αν θες να είσαι ευτυχισμένος, που να πάρει ο διάλος, κρέμασε τον ιδιοκτήτη σου, κάνε κομμάτια τους παπάδες, που να πάρει ο διάολος, γκρέμισε τις εκκλησίες και ρίξε τον Θεούλη στα σκατά.»

Ο Ginsberg ήταν χίπστερ, ανόητοι!

Ο Ginsberg τσακισμένος και αυτός και beat και χίπστερ, παίρνει φόρα με τις λέξεις και τα ποιήματα σκαπάνη και γιασεμί παράλληλα και το σώμα του και σταματάει το 1978 το ιμπεριαλιστικό πλουτώνιο και συλλαμβάνεται από τους μπάτσους διότι είναι ένα «όμορφο χρυσό ηλιοτρόπιο» και όχι ένας σαχλόμαγκας και «λέρα στο πετσί». Σκέψεις για τον ποιητή και αφορμή ώστε και οι λέξεις να επανορθώνονται στην πραγματική τους σημασία.

Σιγά μη κλάψω για τον Μίκη…

Είναι αλήθεια ότι η αριστερά απέφευγε να τον στολίσει όπως του άξιζε. Όχι μόνο επειδή εκτιμούσε πρωτίστως το καλλιτεχνικό του έργο ή για να μη χάσει ψήφους. Αλλά κυρίως επειδή ο Μίκης στην πραγματικότητα ήταν πάντα γέννημα και ιδιότυπη έκφραση των ταξικών και πολιτικών ορίων της ελληνικής αριστεράς.

«Ναι, αλλά για την Κατιούσα δεν λέτε τίποτα!»

Από το τι επιλέξεις να κρατήσεις εξαρτάται το πόσο μακριά θα φτάσεις. Δυο σκέψεις και ένας αποχαιρετισμός στον και με αφορμή την απώλεια του Τζίμη.

Απεργία; Ποια απεργία;

Όχι, το πολυνομοσχέδιο δεν καταργεί τις απεργίες. Απλώς καθιστά σχεδόν αδύνατη την κήρυξή τους.

Πολυτεχνείο – Η Γιορτή Μας.

Δεν υπάρχει αριστερόπαιδο που κάθε χρόνο τέτοιες μέρες να μην αισθάνεται κατακόκκινες πεταλούδες στην καρδιά του. Το Πολυτεχνείο, λέμε, δεν ήτανε γιορτή. Είναι όμως για όλους εμάς Η Γιορτή Μας, η μια και μοναδική