Πολιτισμός

Αφάντου Ρόδου: Ακόμη ένα «deal» κατά της πολιτιστικής κληρονομιάς και του περιβάλλοντος

Μπορεί το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο να έχει, ομόφωνα, ανακηρύξει την Αφάντου αρχαιολογική περιοχή, αλλά πάντα υπάρχει τρόπος για «ανάπτυξη» και «επενδύσεις»

Ο πρωθυπουργός στη χώρα των Λωτοφάγων

«(…) πώς είναι δυνατόν ο επιχειρηματίας που θέλει να χτίσει ένα mall, να έχει τα ίδια συμφέροντα με όσους έχουν μαγαζιά; » αναρωτήθηκε ο πρωθυπουργός «ξεχνώντας» ότι είχε συναινέσει στην ανέγερση mall δίπλα στην Ακαδημία Πλάτωνος

Όταν η Ελλάδα συμμετείχε στην Biennale επί Μουσολίνι

Μια ιστορική σύγκριση της ελληνικής συμμετοχής στην Biennale  της Βενετίας στον Μεσοπόλεμο μπορεί να παρουσιάζει περισσότερες διαφορές απ’ ότι ομοιότητες, ωστόσο  ο κίνδυνος της ιστορικής αναλογίας σε αυτήν την περίπτωση δεν έγκειται τόσο στις διαφορές όσο στην ομοιότητα

Ιδεες για το Bauhaus: για το όραμα και τις αντιφάσεις ενός σημείου αναφοράς στον 20ο αιωνα

Το κράμα της καλλιτεχνικής ιδιοφυίας και της άρτιας τεχνικής κατάρτισης ήταν ο καταρχήν σκοπός της σχολής. Δεύτερος στόχος ήταν η θεμελίωση της τυποποιημένης φόρμας, ικανής για μαζική παραγωγή, και κατάλληλης για χρήση από πλήθος καταναλωτών, την πλειοψηφία του λαού.

Τα ανερυθρίαστα κυβερνητικά ψέματα για την μεταβίβαση μνημείων στο Υπερταμείο και η αιτία τους

Όταν τον περασμένο Σεπτέμβριο οι αρχαιολόγοι έπιασαν στα πράσα την κυβέρνηση να βάζει χέρι σε μνημεία και αρχαιολογικούς χώρους για να στείλει προς αγοραία «αξιοποίηση» στο Υπερταμείο, το υπουργείο Πολιτισμού προσπάθησε να τους βγάλει «τρελούς». Τώρα απλώς δεν μιλάει…

21ο Φεστιβάλ Ολυμπίας για παιδιά και νέους: Ο κινηματογράφος δεν είναι ζήτημα ελευθερου χρόνου αλλά δημιουργικού

Η τέχνη και ο κινηματογράφος δεν είναι ζήτημα ελεύθερου χρόνου. Αλλά δημιουργικού χρόνου. Μέσω της εμπειρίας, μάθηση. Μέσω της μάθησης, γνώση. Μέσω της γνώσης, απελευθέρωση. Το Φεστιβάλ Ολυμπίας προσφέρει πολιτισμό στην χώρα.

Ο κόσμος μας και ο μικρόκοσμός μας

Οι ξεχασμένοι άνθρωποι στη γωνιά του πραγματικού κοινωνικού κάδρου μετατρέπονται και μεταπλάθονται. Στο φιλμικό κάδρο, οι περιθωριοποιημένοι παραμένουν περιθωριοποιημένοι μα πλέον πρωταγωνιστές. Οι αθέατοι της κοινωνίας αναγνωρίζονται. Αποκτούν ταυτότητα. Και την ενεργητική δράση που τους την αρνούνται στην πραγματική ζωή, την κατοχυρώνουν διαμέσου της τέχνης.

«Climax», η τελευταία ταινία του Gaspar Noe: η «ηθική» μας, μια εξαιρετική επίφαση

«Αγριότητα. Και ακριβώς με αυτό το βδελυρό απεριτίφ συνοδεύει ο πολιτισμένος άνθρωπος το πρωινό του γεύμα» έγραφε ο Μπωντλαίρ. Ο ανείπωτος πόνος και οδύνη, η ενοχική συμπεριφορά του 21ου αιώνα κρύβεται πίσω από φαινομενικά ανώδυνες, «προοδευτικές» όπως και λυτρωτικές ενέργειες. Μα που ίσως τελικά αυτές είναι η απολογία αυτής μας της επίγνωσης. Του πόσο πικροί, σκληροί και μόνοι έχουμε γίνει.