ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

photo

Street art στην Αθήνα. Who needs a gallery when you can paint here for free

Τa stencil βγάζουν τη γλώσσα σε μια εξωραϊσμένη, πλήρως εμπορευματοποιημένη (και στρατιωτικοποιημένη) εικόνα της πόλης, όπου η διαφήμιση μονοπωλεί τεράστιες επιφάνειες και αιχμαλωτίζει το βλέμμα.

skyllakos_berlin_2016 (27)

Typical Berlin, στερεότυπες εικόνες μιας μητρόπολης

Ο χώρος εκκρίνει μονίμως αισθητική. Βερολίνο, δίχως την παρουσία των ανθρώπων, σε κοντινά πλάνα, αποκομμένα, ακίνητα, στάσιμα, εικαστικότητα νέτη, σκέτη, επιφάνεια, μακριά από νοηματοδότηση και συνειρμούς. Μια φωτογραφική πρόταση.






%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b7%cf%826

Γιώργος Νικολαΐδης: Εικόνες της δεκαετίας του ’80 σε άσπρο – μαύρο

Ένα φωτογραφικό σεργιάνι στους δρόμους της Αθήνας. Εικοσιένα ασπρόμαυρα κλικ που φυλακίζουν για πάντα εικόνες της μακρινής πλέον, μα τόσο οικείας, δεκαετίας του ’80.






%ce%b7%cf%80%ce%b1-%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%ce%b3%ce%bf%ce%b91

Σαν Φρανσίσκο: «’Αστεγοι, εξαφανιστείτε»!

Στο Σαν Φρανσίσκο οι πλούσιοι ενοχλούνται από την παρουσία άστεγων στα πεζοδρόμια. Γι’ αυτό και θέλουν να τους διώξουν. Η ομορφιά και η ευταξία πάνω απ’ όλα.






%ce%bc%ce%bf%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bf10

Στοά Μοδιάνο: Πώς η ιστορία γίνεται…mall

Η Στοά Μοδιάνο και κάθε Στοά Μοδιάνο δεν είναι τελικά υπόθεση όλων μας. Είναι υπόθεση πολλών. Και συγκρουόμενων. Είναι υπόθεση των μεγαλοεπιχειρηματιών και είναι και υπόθεση των ανθρώπων της εργασίας, είναι υπόθεση αυτών που βλέπουν τα κέρδη τους και υπόθεση αυτών που βλέπουν την ιστορία τους, είναι υπόθεση αυτών που επιδιώκουν το κενόδοξο συμφέρον τους και υπόθεση αυτών που επιδιώκουν το δημόσιο συμφέρον.






προσφυγες

Πρόσφυγες – ΕΕ: Πόσες Δαναΐδες χωράει αυτός ο τόπος;

Ο στροβιλισμός της διστακτικής υπεράσπισης της συμφωνίας ΕΕ – Τουρκίας γύρω από μια μισοειπωμένη εκτίμηση υπερβάλλοντος πληθυσμού φανερώνει ένα από τα θεμέλια της πολιτικής της κυβέρνησης: Το «προσφυγικό» θεωρείται πρόβλημα ενός ανθρώπινου πληθυσμού σε κρίση που για να βοηθήσουμε πρέπει πρωτίστως να (…) ρυθμίσουμε.






71945090

Ζάχα Χαντίντ: Η ηρωίδα μιας αρχιτεκτονικής εποχής και το (μη) καθήκον της.

Η Ζάχα δε φταίει για τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, ούτε για την κρίση. Όμως η αρχιτεκτονική δεν είναι, δυστυχώς, όμορφα σχέδια σε ριζόχαρτα ή φωτορεαλιστικές εικόνες. Είναι – κι αυτή – πεδίο αναμέτρησης, ένας ταξικός πόλεμος με άλλα μέσα.