Φωτογραφία

Η σιωπηλή προπαγάνδα της αδιαφορίας

H απουσία πολιτικής θέσης σε ένα έργο τέχνης είναι τελικά και αυτή μια πολιτική πράξη, μια πράξη που προωθεί τον εφησυχασμό και στηρίζει τον ολοκληρωτισμό της απάθειας. Η τέχνη ήταν πάντα όπλο από όποιο στρατόπεδο και αν χρησιμοποιήθηκε. Είναι καιρός να διαλέξει ο καθένας το δικό του.

Roland Barthes, Camera Lucida, Σημεία και Τέρατα (Α’ μέρος)

Ο Barthes πρωταρχικά προσεγγίζει τη φωτογραφία ως μια υπέρτατη έκφραση του Πραγματικού, «μια ενδελεχή έκφρασή του». […] Στη συνέχεια, συμπληρώνει πως μια φωτογραφία δεν μπορεί να μεταμορφωθεί και να εκφραστεί φιλοσοφικά, αφού είναι ολόκληρη εμποτισμένη με τυχαιότητα.

Βλέποντας τις «Εικόνες μιας άλλης Ευρώπης» του Κ. Πίττα

Μια έκθεση που γεννά ερωτήματα σχετικά με τις πολιτικές θέσεις με τις οποίες επενδύθηκαν οι εικόνες (οι οποίες καταλήγουν να χρησιμοποιούνται προς υπεράσπιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης), καθώς και σχετικά με τις ιστορικές και θεωρητικές αστοχίες που την συνόδευσαν εκ μέρους της επιμέλειας και του ίδιου του φωτογράφου…

Οι λογοκριμένες φωτογραφίες της Dorothea Lange

Αναδημοσιεύουμε από τον ιστότοπο Aldebaran.photo ένα κείμενο σχετικά με τις λογοκριμένες φωτογραφίες της διάσημης Dorothea Lange. Ένα έργο σχετικά άγνωστο που αφορά στα στρατόπεδα συγκέντρωσης…

Έκθεση φωτογραφίας του Ηλία Μπουργιώτη «Το βλέμμα της αιωνιότητας»

Ο Δήμος Κερατσινίου-Δραπετσώνας και οι εκδόσεις Τόπος σας προσκαλούν στα εγκαίνια της έκθεσης φωτογραφίας του Ηλία Μπουργιώτη «Το βλέμμα της αιωνιότητας». Στην έκθεση παρουσιάζονται backstage φωτογραφίες των τελευταίων ταινιών του Θόδωρου Αγγελόπουλου, μεταξύ των οποίων και της τελευταίας, ημιτελούς ταινίας «Η άλλη θάλασσα».

Κατοχή και Αντίσταση, όταν (κι) ο φωτογραφικός φακός αποτελούσε όπλο

12 Οκτώβρη του 1944. Η Αθήνα απελευθερώνεται από τους ΕΛΑΣίτες. Υπάρχει φωτογραφία, υπάρχει ανάμνηση. Η εικόνα υπερβαίνει την σχολαστικότητα ενός μαθήματος ιστορίας γιατί κατέχει μερίδιο της ιστορίας. Δεν διδάσκεται. Βιώνεται.

‘Εκθεση Φωτογραφίας: Unique

«Η μοναδικότητα στη φωτογραφία θα πηγάζει πάντα μέσα από την εσωτερικότητα και ο φωτογράφος καλείται να επιδείξει αυτό που τον κάνει να σταθεί στο σύνολο: Τον εαυτό του!».

Τουρκία: Αυτούς τους ρώτησε ποτέ κανείς;

Η φιλοσοφία το εξηγεί, η πολιτική το εκμεταλλεύεται (και πρέπει να το κάνει), η Ιστορία το αποδεικνύει, η τέχνη το επιβεβαιώνει. Μια ματιά στον φακό και ο λαός ο ίδιος ουρλιάζει πολιτικά μέσα στα κάδρα του. Μπορεί να μην ρωτήθηκε ποτέ για το τί πρέπει να γίνει. Μα τα ερωτήματα τα δικά του, απλά, καφενετζίδικα, έμφυτα ή και ανόητα, είναι σίγουρα ερωτήματα.