Εικαστικά + Άλλα

K. Fukushima: Ο φωτογράφος που υποσχέθηκε σε έναν ψαρά να εκδικηθεί τον όλεθρο της Χιροσίμα

«Αν η κυβέρνηση και οι εταιρείες εν γνώσει τους εξαπατούν το λαό με το να παραβλέπουν ή να καταργούν τους νόμους, τότε και οι φωτογράφοι μπορούν να τους παραβαίνουν, προκειμένου να αποκαλύψουν την αλήθεια που κρύβεται»…

Dennis Stock | Όταν ο κόσμος έμοιαζε cool

Η Times Square της Νέας Υόρκης θα ήταν διαφορετική χωρίς την μυθοποιητική βαρύτητα που της χάρισε ο James Dean να περπατά με ένα τσιγάρο στο στόμα σκυφτός στη βροχή. Το Παρίσι θα ήταν μια μητρόπολη δίχως το συγκερασμό όλης του της μυθολογίας στο μποέμ Café De Flore όπου ο ιδιοκτήτης στην μια πλευρά κουρασμένος με την σκούπα στο χέρι αγναντεύει το παθιασμένο ζευγάρι που φιλιέται στην άλλη. Beat και hippies, rock εικονογράφηση και jazz αυτοσχεδιασμός.

Κινηματογραφικές γιγαντοαφίσες: Από διαφημίσεις… μνημεία!

Το γεγονός ότι κινηματογραφικές αυτές γιγάντιες αφίσες ζωγραφίζονταν στο χέρι από ταλαντούχους δημιουργούς, τις κατέστησε, με την πάροδο του χρόνου, ως ξεχωριστά καλλιτεχνικά δημιουργήματα, άξια προσοχής αλλά και προστασίας.

Gerda Taro: Η «μικρή ξανθιά»της Επανάστασης

Η Γκέρντα και ο Ρόμπερτ ήταν δύο φωτογράφοι που πίστευαν ότι η φωτογραφία μπορεί να αλλάξει τον κόσμο αλλά και τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονταν οι άνθρωποι.

Ισπανικός Εμφύλιος: «No pasarán!» ξανά και ξανά!

Ο φωτογράφος με «αμπέχωνο» δεν δέχεται τον όρο «αντικειμενικότητα». Παλεύει άνευ όρων. Εχθρός της αντίδρασης, εχθρός των ισορροπιών. Αγκιτάτορας της ανθρώπινης προσπάθειας.

Γιάννης Γίγας: Ατομική έκθεση στη gallery ΑΔ

Ο Γίγας δεν αναφέρεται αποκλειστικά στο παρελθόν αλλά στο παρόν και το μέλλον. Δεν επιδιώκει την απλή ανάπλαση της ιστορικής μνήμης, αλλά την αίσθηση της παρουσίας της σαν στοιχείο αέναης αντίστασης και εκφράζει την αγωνία του να επανέλθει στο προσκήνιο το εξορισμένο στο περιθώριο κοινωνικό υποκείμενο.

Γκόγια, ο «δαιμονικός»

Από τα φωτεινά και εορταστικά έργα στους βασιλικούς τοιχοτάπητες, με τοπία που έλαμπαν κάτω από τον ήλιο, στους «μαύρους πίνακες» της νομοτέλειας του επερχόμενου τέλους.

Ρουμπλιόφ… με «άρωμα» φυσικού αερίου!

Στον καπιταλισμό, τα πάντα, πολύ περισσότερο η έκθεση ενός καλλιτεχνικού αριστουργήματος, δεν αποτελούν παρά μια ακόμη επιχειρηματική «ευκαιρία».

Εικαστική έκθεση: «’Ανθρωποι,χρώμα + σίδερο 9»

«Οι καλλιτέχνες (…) βιώνουμε καθημερινά (…) τη στρέβλωση κάθε κοινωνικής ανάγκης για συμμετοχή και επικοινωνία με την τέχνη. Απλώνουμε το χέρι, σε κάθε συνείδηση που βλέπει τον άνθρωπο, ΑΝΘΡΩΠΟ και όχι εμπόρευμα (…)»