Κινηματογράφος

cik3

«Βερολίνο, αντίο» του Fatih Akin, μια όμορφη απόδραση

Η νέα ταινία του Fatih Akin είναι μια φωτεινή – και όχι καλογυαλισμένη – ταινία δρόμου που απεικονίζει την πραγματικότητα ως ανοιχτό και απελευθερωτικό πεδίο δράσης, ως στόχο προς κατάκτηση. Είναι απλός, καθαρός, μυθοπλαστικός κινηματογράφος. Μια ιστορία, ένα παραμύθι που καλλιεργεί χαρακτήρα, καλλιεργεί αληθινά ασυμβίβαστα χαμόγελα. Η νέα ταινία του είναι μια όμορφη και αναγκαία απόδραση.

εσθηρ11

Εσθήρ Σουμπ: Η «μάγισσα» του κινηματογράφου

Αν θέλουμε να δούμε πώς θα μπορούσε να μοιάζει, αν είχε πρόσωπο, η Ρωσική Πρωτοπορία, τότε, αρκεί να κοιτάξουμε προς την Εσθήρ Ιλίνιτσνα Σουμπ.






17264983_1187905037992995_357473812034743731_n

19ο TDF: Mapplethorpe, Look at the Pictures ★★★☆☆

Το πρώτο μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ που έγινε για τον αμφιλεγόμενο Αμερικανό καλλιτέχνη Ρόμπερτ Μέιπλθορπ από τότε που πέθανε από AIDS το 1989. Με απεριόριστη πρόσβαση στα αρχεία του, οι σκηνοθέτες φέρνουν στο φως άγνωστες ώς τώρα συνεντεύξεις του και συνθέτουν το πορτρέτο ενός καλλιτέχνη μ’ ένα τολμηρό όραμα.






Elkomenos_epi_krimnou_dragged_off_cliff_2

Η φρικιαστική δολοφονία του ΕΑΜίτη παπά Νικολή

Ήταν Αύγουστος του 1947 κοντά στα Χανιά όπου παρακρατικοί φασίστες του Παύλου Γύπαρη δολοφόνησαν με τον πιο φρικιαστικό τρόπο ως μάθημα «πατριωτισμού» τον ιερέα Νικόλα Αποστολάκη. Τον διαμέλισαν και τον πέταξαν στον γκρεμό. Λόγος; Ήταν μέλος του ΕΑΜ. Τα χώματα της Κρήτης, μοιάζουν να μην βρίσκουν ησυχία. Ο ντοκιμαντερίστας Κώστας Νταντινάκης, μιλάει για το χθες, το σήμερα, την λήθη και την Ιστορία, για τους «κακοποιούς οι οποίοι πολεμούσαν κατά διαταγήν του αρχηγού τους εναντίον όσων οραματίζονταν μια κοινωνία πολιτισμένη, για τους οπαδούς του συμφέροντος, της ιδιοτέλειας και της υποταγής» με αφορμή την ταινία του «Ο ελκόμενος επι κρημνού» που προβάλλεται στο 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.






ΠΑΛΑΙΣΤΕς

Ομάδα «Λοκομοτίβα»: «Οι παλαιστές» στο διαδίκτυο

«Ηταν η πρώτη φορά που καταγράφηκε ιστορικά στην ελληνική πραγματικότητα, Εργατικό Κέντρο να είναι συμπαραγωγός σε κινηματογραφικό έργο μυθοπλασίας κι αυτό το γεγονός μας κάνει εξαιρετικά υπερήφανους, αφού σκοπός ίδρυσης της “Λοκομοτίβα” ήταν και παραμένει αυτός: Η παράγωγη ταινιών που καταπιάνονται με την Εργατική Τάξη, το Κίνημα και την Ιστορία του, με κοινή αντίληψη ότι η τέχνη μας πρέπει να υπηρετεί την ιστορικά χρήσιμη αλήθεια.(…)»






17201355_1189214541195378_8563518665675616238_n

19ο TDF: Venus ★★☆☆☆

Μια αισθαντική χαρτογράφηση της γυναικείας σεξουαλικότητας, μέσα από ένα παγνιώδες κινηματογραφικό πείραμα. Δύο σκηνοθέτιδες και δεκαπέντε γυναίκες εξομολογούνται μπροστά στο φακό καθώς μοιράζονται τις πιο μύχιες σκέψεις τους.






17190842_1186394234810742_7031286933984847567_n

19ο TDF: I Am Not Your Negro ★★★☆☆

Με μια αφήγηση που αποτελείται εξ ολοκλήρου από τα λόγια του συγγραφέα Τζέιμς Μπόλντουϊν, το ντοκιμαντέρ μιλάει για τους τραγικούς θανάτους των ηγετών του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα Μάλκομ Εξ, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και Μέντγκαρ Έβερς, καταδεικνύει το πώς η εικόνα (και η πραγματικότητα) των μαύρων στη σημερινή Αμερική είναι κατασκευασμένη και επιβεβλημένη.






17098573_1185953184854847_3933229704861767070_n

19ο TDF: I called him Morgan ★★★☆☆

Μια χιονισμένη βραδιά του Φεβρουαρίου του 1972, ο διάσημος μουσικός της τζαζ Λι Μόργκαν έπεσε νεκρός από το όπλο της συζύγου του, Έλεν, την ώρα που έπαιζε σ’ ένα κλαμπ της Νέας Υόρκης. Αυτό είναι το ντοκιμαντέρ του.






SAFARI_1

19ο TDF: Safari ★★★★★

Κάπου στην Αφρική. Στις απέραντες, άγριες εκτάσεις όπου βόσκουν χιλιάδες αντιλόπες, ζέβρες, γκνου και άλλα πλάσματα, άλλοι πάνε διακοπές. Γερμανοί και Αυστριακοί τουρίστες-κυνηγοί διασχίζουν τη σαβάνα, στήνουν καραούλι, παραμονεύουν τη λεία τους. Πυροβολούν, αφήνουν ένα λυγμό ενθουσιασμού και ποζάρουν μπροστά στα ζώα που σκότωσαν.






trainspotting-2-tracklist-leaked-body-image-1484073402

Trainspotting 2, η αναπόφευκτη κοινωνική «πρέζα»

«Lust for Li…» CUT! Όχι, δεν πάει μάλλον, έτσι. Τα nineties πέρασαν, είμαστε σε άλλον αιώνα και όποιος περιμένει μια επανάληψη για ικανοποίηση της φιλμικής του νοσταλγίας, απλά να το ξεχάσει. Ο Danny Boyle δεν πέφτει στην μεθοδευμένη λούμπα της εμπορικής εκμετάλλευσης, μα δομεί εκ νέου μια ιστορία χωρίς να απομακρύνεται διόλου από την αρχική βάση. Είτε έτσι (1996), είτε αλλιώς (2017), οι ταινίες προβάλλουν την ευρωπαϊκή πραγματικότητα σε πλάνα realpolitic. Γιατί είτε με ηρωίνες… είτε όχι, η μόλυνση από τον κοινωνικό βόθρο συνεχίζεται. Choose life ακούμε, αλλά τελικά τι ακριβώς δικαιούμαστε να διαλέξουμε;