Κινηματογράφος

SAFARI_1

19ο TDF: Safari ★★★★★

Κάπου στην Αφρική. Στις απέραντες, άγριες εκτάσεις όπου βόσκουν χιλιάδες αντιλόπες, ζέβρες, γκνου και άλλα πλάσματα, άλλοι πάνε διακοπές. Γερμανοί και Αυστριακοί τουρίστες-κυνηγοί διασχίζουν τη σαβάνα, στήνουν καραούλι, παραμονεύουν τη λεία τους. Πυροβολούν, αφήνουν ένα λυγμό ενθουσιασμού και ποζάρουν μπροστά στα ζώα που σκότωσαν.

trainspotting-2-tracklist-leaked-body-image-1484073402

Trainspotting 2, η αναπόφευκτη κοινωνική «πρέζα»

«Lust for Li…» CUT! Όχι, δεν πάει μάλλον, έτσι. Τα nineties πέρασαν, είμαστε σε άλλον αιώνα και όποιος περιμένει μια επανάληψη για ικανοποίηση της φιλμικής του νοσταλγίας, απλά να το ξεχάσει. Ο Danny Boyle δεν πέφτει στην μεθοδευμένη λούμπα της εμπορικής εκμετάλλευσης, μα δομεί εκ νέου μια ιστορία χωρίς να απομακρύνεται διόλου από την αρχική βάση. Είτε έτσι (1996), είτε αλλιώς (2017), οι ταινίες προβάλλουν την ευρωπαϊκή πραγματικότητα σε πλάνα realpolitic. Γιατί είτε με ηρωίνες… είτε όχι, η μόλυνση από τον κοινωνικό βόθρο συνεχίζεται. Choose life ακούμε, αλλά τελικά τι ακριβώς δικαιούμαστε να διαλέξουμε;






[Mai_1968]_Le_Cinιma_s'insurge_[...]_btv1b90180781

Οι 5 υποψήφιοι για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, ενωμένοι ενάντια σε Trump

Σε συνέχεια της δήλωσης του πολυβραβευμένου σκηνοθέτη Asghar Farhadi, οι 5 υποψήφιοι για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, μια μέρα πριν το πανηγύρι «βραβείων» των Όσκαρ, ενώθηκαν και βγάλανε κοινή ανακοίνωση, εκφράζοντας «την ομόφωνη και κατηγορηματική τους αποδοκιμασία για το κλίμα φανατισμού και εθνικισμού που βλέπουν σήμερα στις ΗΠΑ».






suntan

Suntan- Ένα σπουδαίο, αλλά άνισο καλοκαίρι

Το Suntan, του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου δεν εστιάζει στους νέους. Πολύ περισσότερο στέκει στους μεγαλύτερους, σε αυτούς που δεν έχουν ούτε χρόνο, ούτε την σωματική και, σημαντικότερο, την ψυχολογική δύναμη να αντέξουν αυτήν την βραδυφλεγή βόμβα που αποτελεί το καλοκαίρι, δίνοντας μας μια εκρηκτική και πολύ δύσκολη ταινία.






κουνδουρος

Νίκος Κούνδουρος: Χαιρετίζοντας την άρνηση των στρατευμένων να συμμετάσχουν στο ΝΑΤΟϊκό μακελειό

«Αν η Ελλάδα κρατά αυτή τη στιγμή ένα ποσοστό από την περηφάνια που δικαιούται να έχει ένας λαός που κέρδισε τη δικιά του ελευθερία με πολύ αίμα και πολύ κόπο (…) αυτό οφείλεται σε ένα μεγάλο ποσοστό σ’ αυτό το μεγαλειώδες κίνημα αντίστασης που εκφράστηκε από την πρώτη στιγμή, με κάθε λογής μέσο που διαθέτει το άοπλο μέρος του λαού μας.».






COVER_KOUNDOUROS_FINAL150

Ο Κούνδουρος του Δράκου

Έφυγε σήμερα από τη ζωή ο σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος. Παιδί αστικής οικογένειας παλιών κρητικών πολιτικών, εντάχθηκε στο ΕΑΜ στην Κατοχή και αργότερα εξορίστηκε στη Μακρόνησο. Ήρθε σε σύγκρουση με τον αισθητικό συντηρητισμό της επίσημης μεταπολεμικής τέχνης. Ακολουθώντας τον ιταλικό νεορεαλισμό, προσπάθησε να βρει μια νέα γλώσσα για τον εγχώριο κινηματογράφο.






μπουνιουελ4

Buñuel, μας λείπεις ρε φίλε!

Όταν μιλάμε για τον Bunuel, δεν πρέπει να μιλάμε για έναν κινηματογραφικό σκηνοθέτη αλλά για ένα βαρύ οπλοπολυβόλο της παγκόσμιας τέχνης και διανόησης που σούταρε εξ επαφής ό,τι ήταν και έπρεπε να ήταν στόχος.






neruda-luis-gnecco

«Neruda», ο κινηματογράφος υποκλίνεται στην ποίηση

Aν περιμένετε βιογραφία ή ντοκιμαντερίστικη ακρίβεια, ξεχάστε το. Η ταινία δεν είναι κινηματογραφική απόδοση της Wikipedia, ούτε μελέτη στην προσωπικότητα του. Δείτε το, καλύτερα, σαν τον χορό των στίχων του ποιητή μέσα στην Ιστορία. Και με τα νερά και με τα απόνερα της. Και μέσα από αυτό ο Neruda θα απολέσει, επιτέλους, την ιδιότητα του ανέγγιχτου και άρα πρόσκαιρου μνημείου και θα μετατραπεί σε μια αγαπητή ανθρώπινη ιδιοφυία, που γκρεμίζει ήθη και εξουσίες.






cover

Einstürzende Neubauten, κυβέρνηση Μιτεράν και H. Müller σε… εταιρεία λαϊκής βάσης

Δεκέμβρης του 1989. «Σε αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί», συμ-βαίνει μια παράξενη συνάντηση. Ή μάλλον μερικές παράξενες συναντήσεις. Οι αινιγματικοί Einstürzende Neubauten, φρικιά για τον δυτικό κόσμο και ακατανόητος θόρυβος για τους πράκτορες της Στάζι, περνούν στο ανατολικό Βερολίνο για να δώσουν εκεί την πρώτη τους συναυλία.






opdoc-4-point-1-miles-facebookJumbo

Ο πόνος των ανθρώπων που πρωταγωνιστούν στην ίδια τους την οδύνη, δεν βραβεύεται

Το «4.1 miles», το προτεινόμενο για Όσκαρ μικρού μήκους ελληνικό ντοκιμαντέρ, με θέμα τους πρόσφυγες όφειλε να δομήσει μια άποψη, με περισσότερο σεβασμό, με περισσότερη ευθύνη, περισσότερη ειλικρίνεια. Ωστόσο, επέλεξε να προτάξει έναν ανώδυνο συμβιβασμό, έναν κούφιο «ανθρωπισμό» και δυστυχώς μια βραβευτική λογική τύπου «εφόσον πουλάει ο θάνατος, θάνατο θα δώσω». Η «χρήση» και «χρησιμοποίηση» του όλου προσφυγικού ζητήματος μεταφράζει την ανθρωπιά μας εν τέλει σε στατιστική, λόγω της δράσης της συνήθειας να βλέπουμε πτώματα, να βλέπουμε θάνατο, να βλέπουμε και να παρατηρούμε τον πόνο του άλλου, αποστασιοποιημένοι, μη κοινωνοί, παρατηρητές και όχι δρώντες.