Κινηματογράφος

Lady bird – Μια indie ιστορία ενηλικίωσης για όσα αγνοούσαμε τότε

Η σκηνοθέτης Greta Gerwig προσαρμόζει προσωπικά της βιώματα και μας δίνει μια συγκινητική και κωμική αναδρομή σε γνώριμες συμπεριφορές, που μπορεί πια η ενήλικη σοβαροφανή και επιφανειακή πραγματικότητα να μας τις απαγορεύει.

«Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Κιούμπρικ» στα Εξάρχεια | Από και για τους νέους δημιουργούς του σινεμά

«Ένα φεστιβάλ μικρού μήκους με δωρεάν είσοδο δεν αποφέρει το ελάχιστο από άποψη εσόδων. Ο λόγος που το πραγματοποιούμε είναι η βασική φιλοσοφία που διέπει το χώρο από την πρώτη στιγμή που άνοιξε. Να δώσουμε βήμα σε ανθρώπους που θέλουν να μοιραστούν την τέχνη τους και να επικοινωνήσουν. Το Φεστιβάλ είναι απλά μία τέτοια προσπάθεια.»

«Μαζί ή Τίποτα» | Ο Φατίχ Ακίν «οπλίζει» και στοχεύει το νεοναζισμό (και της χώρας μας)

Ο Φατίχ Ακίν είναι αγαπητός στην χώρα μας. Και θα παραμείνει. Με την νέα του ταινία «In the Fade», ο λόγος μοιάζει οριστικός: Βάζει πρώτος -και πριν από όλους τους Έλληνες σκηνοθέτες-, στο στόχαστρο και στο εδώλιο την Χρυσή Αυγή, τον ναζισμό της, την εγκληματική φύση και ιδεολογία της και τις διασυνδέσεις της σε μια Ευρώπη που εξαθλιώνεται. O Fatih Akin (κατά)δικάζει τους Χρυσαυγίτες όπως (κατά)δικάζει και τους Γερμανούς νεοναζιστές. Δεν υπαινίσσεται. Παίρνει σαφή θέση. Ο Fatih Akin υποδεικνύει δράση εναντίον τους.

Buñuel, μας λείπεις ρε φίλε!

Όταν ακούμε για τον Bunuel, δεν πρέπει να σκεφτόμαστε (άλλον) έναν κινηματογραφικό σκηνοθέτη αλλά για το βαρύ οπλοπολυβόλο της παγκόσμιας τέχνης και διανόησης που σούταρε εξ επαφής ό,τι ήταν και έπρεπε να ήταν στόχος: την αστική νοοτροπία, πιο συγκεκριμένα. Και σε κάθε της έκφανση, σε κάθε της έκφραση.

Οι παρτιζάνοι των Αθηνών | Ένα ντοκιμαντέρ για το αντάρτικο στην πρωτεύουσα (revisited)

Μετά τις δυο sold out προβολές στο 20ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, «Οι παρτιζάνοι των Αθηνών» επιστρέφουν στον φυσικό τους χώρο, στην Αθήνα, ρίχνοντας όντως φως σε γνωστές και άγνωστες ιστορίες του αγώνα των ανταρτών όπως αυτές διαδραματίστηκαν μέσα στις συνοικίες της πρωτεύουσας. Μέσα από την κοφτερή, κριτική και δυναμική ματιά τους οι νέοι δημιουργοί στοχάζονται το ιστορικό παρελθόν με βάση και ανάφορο τις προσδοκίες της γενιάς του σήμερα (πράξη εν γένει πολιτική).

«Human Flow» του Ai Weiwei | Η συνεχιζόμενη αισθητικοποίηση της τραγωδίας των προσφύγων

Βλέπουμε τέντες, βλέπουμε και πάλι σωσίβια. Εντυπωσιακά πλάνα. Πιο εντυπωσιακά από όσο η ίδια η επαφή με τα αντικείμενα μελέτης προφανώς. Πόσοι από εμάς έχουμε ακουμπήσει ένα τέτοιο σωσίβιο; Πόσοι από εμάς έχουμε δει από απόσταση δυο μέτρων ένα πνιγμένο βρέφος; Δεν ξέρω κατά πόσο θα μας έκανε αυτή η επαφή εντύπωση ή θα μας προκαλούσε στην τελική ναυτία –μια υγιής αντίδραση μπρος στην βία του θανάτου-… Η τέχνη συχνά έχει μια εμμονή: θέτει το στυλ και την φόρμα πάνω από την ουσία. Κοινωνική, πολιτική, ψυχολογική, ηθική.

Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι είναι ένα ειλικρινές ψυχογράφημα του αμερικάνικου νότου

Η χρήση τριών πινακίδων σε ένα ξεχασμένο δρόμο στο Μιζούρι γίνεται η αρχή μιας απροσδόκητης αλυσιδωτής αντίδρασης, όπου οι ενοχές και τα απωθημένα βγαίνουν στην επιφάνεια.

Στον θλιμμένο και όμορφο κόσμο του Jim Jarmusch

Επιστρέφουμε στον πιο αγαπητό και οικείο άνθρωπο του κινηματογράφου. Στην σπάνια ειλικρίνεια, ευγένεια και χιούμορ του για όλα τα όμορφα πράγματα που αμελούμε να δούμε και να συγκρατήσουμε, μέσα στο φλύαρο και παραφουσκωμένο μας νευρωτικό μικρόκοσμο.

Darkest Hour | η τρομαχτική αγιογραφία του Τσόρτσιλ

Όταν ο αντικομμουνιστής, ρατσιστής, «αποικιολάγνος» ιμπεριαλιστής Τσόρτσιλ μετατρέπεται σε ηρωικό εικόνισμα στην πιο κυνική, για μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας, κινηματογραφική τοποθέτηση που στήνει προσκυνητάρι για αποδοχή και λατρεία του: η πιο λαθραία αγιογραφία του που ούτε ίσως το ίδιο το υποκείμενο δεν θα επιδίωκε… Μια προσέγγιση χυδαία, εκνευριστική και ταυτόχρονα γελοία. Κάθε σοβαρότητα άλλωστε θα ακύρωνε de facto τον σκοπό των δημιουργών της.