Κινηματογράφος

It’s (not) just a doc: Τι τρέχει με το σινεμά των ημερών μας;

Πολλοί γνωρίζουμε τον Vertov, τον Flaherty, τον Marker ή τον πιο σύγχρονο Guzman. Αυτοί και τα έργα τους ήταν ένα οπλοστάσιο αισθητικής προσφοράς με στόχο να απεικονίσουν και να «καθαρίσουν» την πραγματικότητα από την σαβούρα που δεν μας αφήνει να δούμε τι κρύβεται από κάτω. Ποιες είναι όμως οι παγκόσμιες και εγχώριες τάσεις του ντοκιμαντέρ; Τι εξιστορείται; Τι είναι στο στόχαστρο; Το 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, δίνει κάποιες απαντήσεις.

It’s (not) just a movie: Δέκα ταινίες για να (ξανα)ερωτευτούμε τον κινηματογράφο

Ο κινηματογράφος εκτός των άλλων, είναι βίωμα. Τον αγαπάμε σαν κάτι το οικείο, σαν κάτι το πραγματικό που βρέθηκε και πορεύτηκε δίπλα μας. Όλοι έχουμε αγαπημένες ταινίες. Αυτή είναι μια πρόχειρη λίστα, δίχως σειρά προτίμησης και εκτός ιστορικών και αντικειμενικών δεσμεύσεων. Αν η τέχνη για κάποιον ακατανόητο λόγο απονεκρωνόταν, τούτες οι φιλμικές παρεμβάσεις θα την αναστήνανε.

Ξεπουλούν το νερό κι εμείς θυμόμαστε τι γίνεται όταν κλέβεται «Ακόμα κι η βροχή»

Για μας που δεν ζήσαμε αυτόν τον «πόλεμο» αυτή η ταινία τι σημαίνει; Σε αυτή την ταινία είναι πολλοί αυτοί που διεκδικούν τη ζωή τους αλλά κι αυτοί που λογοδοτούν. Όλοι πρέπει να διαλέξουν πλευρά. Κι ο ίδιος ο θεατής. Πόσο εύκολο είναι να πάρουμε θέση απέναντι σ’ αυτά που συμβαίνουν και πόσο συνειδητοποιούμε και εμείς οι ίδιοι αυτή τη θέση μας; Τι θα κάνουμε εμείς για το νερό;

19ο TDF: Machines ★★★★☆

Μια εικαστικά συναρπαστική ματιά στο εσωτερικό ενός γιγαντιαίου εργοστασίου κλωστοϋφαντουργίας στην Ινδία, που διερευνεί το νόημα της σύγχρονης εργασίας, της εκμετάλλευσης, και του ανθρώπινου κόστους της μαζικής παραγωγής στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο μας. Βραβείο FIPRESCI στο 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Μικρή Άρκτος: Μια δύσκολη ταινία (και) για τον βιασμό από απρόσμενη σκοπιά

Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος από την κυκλοφορίας μίας από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Μια βαθιά, πολύ προσωπική ταινία που μιλάει για όλα όσα έχει ανάγκη η εποχή μας μέσα από ένα πρίσμα καλλιτεχνικά φιλόδοξο, πρωτότυπο και ταυτόχρονα οικείο.

«Βερολίνο, αντίο» του Fatih Akin, μια όμορφη απόδραση

Η νέα ταινία του Fatih Akin είναι μια φωτεινή – και όχι καλογυαλισμένη – ταινία δρόμου που απεικονίζει την πραγματικότητα ως ανοιχτό και απελευθερωτικό πεδίο δράσης, ως στόχο προς κατάκτηση. Είναι απλός, καθαρός, μυθοπλαστικός κινηματογράφος. Μια ιστορία, ένα παραμύθι που καλλιεργεί χαρακτήρα, καλλιεργεί αληθινά ασυμβίβαστα χαμόγελα. Η νέα ταινία του είναι μια όμορφη και αναγκαία απόδραση.

Εσθήρ Σουμπ: Η «μάγισσα» του κινηματογράφου

Αν θέλουμε να δούμε πώς θα μπορούσε να μοιάζει, αν είχε πρόσωπο, η Ρωσική Πρωτοπορία, τότε, αρκεί να κοιτάξουμε προς την Εσθήρ Ιλίνιτσνα Σουμπ.

19ο TDF: Mapplethorpe, Look at the Pictures ★★★☆☆

Το πρώτο μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ που έγινε για τον αμφιλεγόμενο Αμερικανό καλλιτέχνη Ρόμπερτ Μέιπλθορπ από τότε που πέθανε από AIDS το 1989. Με απεριόριστη πρόσβαση στα αρχεία του, οι σκηνοθέτες φέρνουν στο φως άγνωστες ώς τώρα συνεντεύξεις του και συνθέτουν το πορτρέτο ενός καλλιτέχνη μ’ ένα τολμηρό όραμα.

Η φρικιαστική δολοφονία του ΕΑΜίτη παπά Νικολή

Ήταν Αύγουστος του 1947 κοντά στα Χανιά όπου παρακρατικοί φασίστες του Παύλου Γύπαρη δολοφόνησαν με τον πιο φρικιαστικό τρόπο ως μάθημα «πατριωτισμού» τον ιερέα Νικόλα Αποστολάκη. Τον διαμέλισαν και τον πέταξαν στον γκρεμό. Λόγος; Ήταν μέλος του ΕΑΜ. Τα χώματα της Κρήτης, μοιάζουν να μην βρίσκουν ησυχία. Ο ντοκιμαντερίστας Κώστας Νταντινάκης, μιλάει για το χθες, το σήμερα, την λήθη και την Ιστορία, για τους «κακοποιούς οι οποίοι πολεμούσαν κατά διαταγήν του αρχηγού τους εναντίον όσων οραματίζονταν μια κοινωνία πολιτισμένη, για τους οπαδούς του συμφέροντος, της ιδιοτέλειας και της υποταγής» με αφορμή την ταινία του «Ο ελκόμενος επι κρημνού» που προβάλλεται στο 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.