Ταινίες της εβδομάδας

The Waiter- Σπουδή στην αλλοτρίωση και τις νευρώσεις που επαναπροσδιορίζει το greek weird wave cinema

Ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης Στιβ Κρικρής φέρνει στο προσκήνιο τη ρουτίνα, το καθημερινό και το ασήμαντο, στοιχεία που μας καθορίζουν μέρα με τη μέρα στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του.

Happy as Lazzaro- μια ονειρική παραβολή για την παντοτινή καταπίεση της εργατικής τάξης

Αν και δεν λείπει η κριτική στο εκάστοτε κοινωνικό σύστημα εκμετάλλευσης, από την ταινία λείπει το όραμα ενός συλλογικού, θετικού αντιπροτάγματος, οπότε το όποιο κοινωνικό σχόλιο εγκλωβίζεται σε μια μεσσιανική, τελικά ατομική λύση που ταιριάζει ωστόσο στην παραβολή.

Shadow-Ο Zhang Yimou υπογράφει μια αριστουργηματική ταινία πολεμικών τεχνών με επικές διαστάσεις

Η ταινία επανερμηνεύει την ιστορία των Τριών Βασιλείων της Κίνας στην επική περιπέτεια «Σκιά» που περιγράφει την ιστορία ενός ισχυρού Βασιλιά και του λαού του…

«Make the economy scream» του Άρη Χατζηστεφάνου | Η Βενεζουέλα και η ανάγκη της εποχής μας

«Το πρόβλημα είναι ότι ο σοσιαλισμός εφαρμόστηκε ευλαβικά στην Βενεζουέλα» δηλώνει στον Λευκό Οίκο ο Trump μπροστά στις τηλεοράσεις του με μια ηλίθια σιγουριά και σοβαροφάνεια. Καταρχήν με αυτή την δήλωση ένας υγιής νους σκέφτεται πως το κύριο πρόβλημα είναι που μιλάει. Και που μιλάει με θράσος ένας πρόεδρος των ΗΠΑ όχι για το ογκωδέστατο πρόβλημα της δικής του χώρας του αλλά για μια άλλη χώρα. Λες και είναι πρόεδρος της. Λες και του ανήκει. Το «Make the economy scream» είναι ακριβώς έκφραση της σύγχρονης γενικευμένης πολιτικής διαπάλης της εποχής μας: Από την μία οι ανάγκες και η τακτική των παγκόσμιων αφεντικών και από την άλλη των λαών που σκέφτονται πως δεν τους έχουν καμία απολύτως ανάγκη.

Η Δουλειά της- μια θαυμάσια κινηματογραφική αποτύπωση της «αόρατης» γυναίκας της κρίσης

Η Παναγιώτα Σιμιρτζή (Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου) ζει με την οικογένεια της και τον άνδρα της (Δημήτρης Ήμελλος) σε μια φτωχική μονοκατοικία κάπου στην Αθήνα. Στωικά αφοσιωμένη…

«Capernaum»: η κοινωνικά επιβαλλόμενη απεμπόληση της παιδικότητας

Είναι έγκλημα κατά της ανθρώπινης φύσης το να επιβάλλεται με κάθε τρόπο –εμμέσως ή μη- η απεμπόληση της παιδικότητας. Αυτό κρατώ από την ταινία –μιας και αφηγηματικά είναι άρτια και ίσως εκμεταλλεύεται την πραγματικότητα σε πρώτο επίπεδο για να συγκινήσει- και χαίρομαι που το επανέφερε στη συζήτηση. Είναι μιζέρια ένα παιδί να λέει: «Σκατά είναι η ζωή. Πιο βρώμικη και από τα παπούτσια μου».

«The Favourite» του Γιώργου Λάνθιμου: χλευασμός της θλιβερής γελοιότητας της κάθε εξουσιαστικής κοινωνίας

Ο Λάνθιμος δημιούργησε με την τελευταία του ταινία την πιο ώριμη κινηματογραφική δουλειά του πάνω στο κυρίαρχο θέμα που τον απασχολεί μονίμως: Οι έννοιες της δύναμης, της ιδιοκτησίας (υλικών και ανθρώπων), της ταξικότητας και της εξουσιαστικότητας, αυτή την φορά χλευάζονται μέσα από την θλιβερή τους υπόσταση που καταδιώκουν ως σήμερα τις δυτικές κοινωνίες.

Εγώ, η Όλγα -κατάδυση στον ψυχικό κόσμο της τελευταίας γυναίκας που καταδικάστηκε σε θανατική ποινή στην Τσεχοσλοβακία

H Όλγα υπήρξε ένα άτομο που δέχτηκε πολλές μορφές βίας και ζώντας αποξενωμένη στην μετέπειτα ζωή της, προέβη στην έσχατη πράξη της δολοφονίας, χωρίς όμως το περιεχόμενο της πράξης της να είναι αντικομμουνιστικό, αλλά κυρίαρχα πολιτικό: ενάντια στις υπάρχουσες κοινωνικές δομές και τον κρατικό έλεγχο.

Burning: ταινία που δεν μυρίζει τσιχλόφουσκα αλλά φλόγα

Είναι σκληρή στα νοήματα της. Είναι ξεκάθαρη. Δεν δικαιολογεί τίποτε. Κρίνει συμπεριφορές. Συμπεριφορές που είναι πασιφανείς σε κάθε μέρος του σύγχρονου κόσμου και της σύγχρονης κουλτούρας μας.