Ταινίες της εβδομάδας

Brawl in cell block 99 | Φασίζουσα κατρακύλα… στο κινηματογράφο

Αυτή η ταινία είναι φασισμός: όπως ο ήρωας που ηρωοποιείται έτσι και ο σκηνοθέτης που τον δημιουργεί. Ο κινηματογράφος στην χειρότερη κατρακύλα του. Άψογο αφηγηματικό στυλ για ένα απαράδεκτο (με κάθε κυριολεξία) ιδεολογικό περιεχόμενο.

«Το τελευταίο σημείωμα» του Παντελή Βούλγαρη | Οι 200 της Καισαριανής ολόρθοι παραμένουν

Είναι 1η Μάη του 1944. Τα μεγάφωνα του στρατοπέδου αρχίζουν να ανακοινώνουν τα ονόματα, και τα διακόσια το ένα μετά το άλλο και ο λαός χάνει το ένα μετά το άλλο του παιδί, το έναν μετά τον άλλο φορέα ανθρωπιάς… «Από τον γιο μου θα την φάτε, κουφάλες!» θα ακούσουμε. Μια δήλωση αξιοπρέπειας. Λαϊκή. Λεβέντικη. Αυθεντική. 200 εκτελεσμένοι κομμουνιστές. Αυτή είναι η υπογραφή.

Μνήμες | ντοκουμέντο της σύγχρονης ιστορίας

Η κρατική πολιτική της υποχρεωτικής αλλοίωσης – αν όχι της υποχρεωτικής λήθης – είχε πάντα άλλα σχέδια. Η διδάσκουσα ιστορία εξάλλου μόνο για τέτοιου τύπου δολιοφθορές είναι ικανή. Μέχρι που η συλλογική «μνήμη» επιστρέφει εκδικήτρα. Αυτή την μνήμη που ο Νίκος Καβουκίδης ξαναοπλίζει.

Ο Kaurismaki και «η άλλη όψη της ελπίδας» του

Ο Kaurismaki είναι με τους «λάθος». Έχει το θάρρος να τα χώνει και στους κινηματογραφικούς κανόνες και στους εθιμοτυπικούς κανόνες και στα γούστα του εκάστοτε κοινού και στα γούστα της εκάστοτε εποχής. Και η τελευταία του ταινία είναι άλλο ένα θαυμάσιο πολιτικό και πάντα επίκαιρο παράδειγμα.

Loving Vincent | Η ιστορία που γέννησε μια πρωτοπορία και σκότωσε έναν άνθρωπο

Το Loving Vincent είναι πριν από όλα ένας φόρος τιμής και ταυτόχρονα ένα συγκινητικό φιλμ εικαστικού πειραματισμού και αστυνομικού σασπένς μιας σκληρής και θλιμμένης ιστορίας που γέννησε μια πρωτοπορία και σκότωσε έναν άνθρωπο.

Blade Runner 2049… είναι ή όχι ρέπλικα;

Το Blade Runner 2049 κατάφερε να δομήσει ένα εναλλακτικό μέλλον (ένα εμβαθυντικό δηλαδή παρόν) που να μοιάζει εφιαλτικότερο, ποιοτικά και ποσοτικά πιο δυσοίωνο; Μια πρώτη και προς αναθεώρηση σκέψη, εν είδει της αυθεντικής ιστορίας.

«Το Αυτό»: Είναι τους κλόουν που όντως πρέπει να φοβόμαστε;

Ο κλόουν ως κοινωνική φοβία και ως μέσο συνειδητοποίησης. Παρά την μέτρια κινηματογραφική απόδοση, η ιστορία του Stephen King έχει ένα βαθύτατο ιστορικό, πολιτικό και φιλοσοφικό υπόβαθρο, που η ταινία όπως και η πραγματικότητα επιβεβαιώνει. Κοινωνική τρομοκρατία σε μορφή… τσίρκου.

Το σινεμά σε flashback | Κόκκινη έρημος | Michelangelo Antonioni

Η ταινία εκφράζει την πιο ακραία θέση του ανθρώπου στον κόσμο: Το άτομο απομονωμένο και περιορισμένο σε ένα κόσμο κατά πολύ μεγαλύτερο του, εχθρικό και μη προσβάσιμο. Είναι μέσα και ταυτόχρονα στο περιθώριο της εποχής του. Ο Antonioni παραδίδει, με την «Κόκκινη έρημο» του 1964, μια από τις πιο ακραίες μελέτες πάνω στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση.

1965: Η Ινδονησία ένας σιωπηρός μαζικός τάφος 1.000.000 κομμουνιστών και το σινεμά μάρτυρας και δικαστής

«Κάποιος να σκοτώνει είναι απαγορευμένο. Επομένως, όλοι οι δολοφόνοι τιμωρούνται εκτός και αν δολοφονούν μαζικά και με τον ήχο των σαλπίγγων» είχε σημειώσει ο Βολταίρος στις μπροστά σελίδες της Ιστορίας και αυτή έρχεται κάθε φορά να επιβεβαιώσει αυτό το κοινωνικό συμπέρασμα, που παραμένει αμετάβλητο. Η μαζική εξόντωση είναι μια πολιτικώς ορθή εξουσιαστική πρακτική όσων κοινωνιών βασίζονται στον ανταγωνισμό και την προάσπιση της ατομικής ιδιοκτησίας. Στην Ινδονησία δολοφονήθηκαν εν μια νυκτί 1.000.000 κομμουνιστές και δυο από τα σπουδαιότερα ντοκιμαντέρ στην ιστορία του κινηματογράφου παίζουν τον ρόλο του λαϊκού δικαστηρίου και της εκδίκησης της Ιστορίας. Το «The Act Of Killing» και το «The Look of Silence», δεν κάνουν διόλου μια ιστορική καταγραφή, αλλά μια μελέτη – που αποτελεί πλέον αναφορά – της μαζικής εξόντωσης ως act και όπλο του κράτους και ως πειθάρχηση, αλλοτρίωση και μετάλλαξη του αξιακού και ηθικού κώδικα ενός λαού.