Λογοτεχνία + Ποίηση

“Το τούνελ” του Ερνέστο Σάμπατο σε καθηλώνει…

Ο Σάμπατο καταπιάνεται με την “εν βρασμώ” ψυχική κατάσταση. Και τι λέει; Πως σε αυτήν φτάνουμε όταν αργά, μεθοδικά και ασυναίσθητα “προετοιμάζουμε” το έγκλημα!

Αντάρτικο2-μια ποιητική συλλογή για τον ανεκπλήρωτο έρωτα και το παντοτινό θέλγητρο της εξέγερσης

Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα έχει καταφέρει με ποικίλους τρόπους να επιδράσει στο συλλογικό ασυνείδητο. Μετά το πέρας δέκα ετών συσσωρευμένων ηττών σε πολιτικό και…

Δημήτρης Γράψας, Η γυναίκα του πρωινού τρένου

Στο μυθιστόρημα «Η γυναίκα του πρωινού τρένου» το παρόν γίνεται μνήμη και η κατάσταση της μνήμης προκαλεί και εξεγείρει το μέλλον. Και αν όλο αυτό φαίνεται να προκαλεί μια σύγχυση, είναι η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού που ξεπροβάλλει από πίσω.

Ο “Δράκουλας” του Μπραμ Στόκερ: Ο μύθος του απέθαντου δεν θα σβήσει ποτέ!

Το βιβλίο του Στόκερ μας έδωσε το απόλυτο κακό, την ατμόσφαιρα του τρόμου, την εικόνα του ανήμπορου ανθρώπου απέναντι σε υπερφυσικές, μη ανθρώπινες δυνάμεις. Η αέναη σύγκρουση “καλού-κακού” πήρε τη μορφή που έπρεπε, που της άξιζε.

Μικρά και μεγάλα μυστικά για τον “Μαραμπού”: “Νίκος Καββαδίας, ο αρμενιστής ποιητής” του Μιχάλη Γελασάκη γεμίζει την εικόνα του ποιητή

Ο Γελασάκης το έργο και τον άνθρωπο θέλει να μας γνωρίσει. Απλό και όχι πρωτόγνωρο. Υπάρχει όμως μια διαφορά. Δεν “βρίσκει” ο Καββαδίας τον Γελασάκη, αλλά ο Γελασάκης τον Καββαδία. Ο συγγραφέας-ερευνητής δεν μένει σε αυτό που υπάρχει, αλλά ψάχνει αυτό που δεν έχουμε δει, διαβάσει, δεν υπάρχει δηλαδή για μας.

Grunge στο ελάχιστο κενό – Η Στέργια Κάββαλου στη νέα της συλλογή διηγημάτων

Η Στέργια αναγνωρίζει τα αποτυπώματα στο σώμα της πόλης και τα μεταφέρει σε μας σχεδόν όπως είναι. Η προσωπικότητα της περνάει στο κείμενο και τη βοηθάει να αφηγηθεί καλύτερα και πιο αποτελεσματικά τις ιστορίες της. Αν θέλετε να βάλετε μουσική, γιατί η Στέργια γουστάρει τη μουσική, βάλτε το “MTV Uplugged in New York” των Nirvana. Γιατί αν “Κάτι κλαίει ακόμα” θέλει τη φωνή του Cobain που σε παγιδεύει και σε ταξιδεύει…