Λογοτεχνία + Ποίηση

kavvadias4

Θύμηση Νίκου Καββαδία, ενδεκάτη του Γενάρη προς δεκάτη του Φλεβάρη

Ο Νίκος λυγίζει την ατομικότητα, εμπνέει την αφαίρεση και την κάθε διαφορετική και αμφίσημη ουσία που δεν είναι διόλου ναυτική ή λιμανίσια. Στέλνει τα SOS του κάθε κινδύνου με τα ωχρά φανάρια του στην οικουμένη. Τραβάει, έκτοτε μπρος, και εμείς χρόνια ξοπίσω του.

%ce%bf%cf%85%ce%af%ce%bb%ce%b9%ce%b1%ce%bc-%cf%86%cf%8e%ce%ba%ce%bd%ce%b5%cf%811

Πριν τη λευκή σελίδα: «Η βουή και η μανία» του Ουίλιαμ Φώκνερ

Ο Φώκνερ δεν ήταν ποτέ ικανοποιημένος και θεωρούσε ότι κανένα έργο του δεν ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις του. Γι’ αυτό έκρινε τα βιβλία του με βάση τη θλίψη και την αγωνία που του προκαλούσαν. “Η βουή και η μανία” λοιπόν ήταν ψηλότερα στη λίστα του. Το μέτρο αξιολόγησης παρομοιαζόταν, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, με τη μητέρα που αγαπά περισσότερο το παιδί που έγινε κλέφτης ή δολοφόνος απ’ αυτό που έγινε παπάς.






%ce%bc%ce%b9%ce%bd%cf%89%cf%84%ce%b1%ce%ba%ce%b7%cf%822

Άντζει Σαπκόφσκι: «Το σπαθί του πεπρωμένου»

Την τελευταία εικοσαετία γίνονται σοβαρές προσπάθειες αναγέννησης της λογοτεχνίας του φανταστικού και ξεπεράσματος των πιο μονοδιάστατων πλευρών της, προκειμένου να ανανεωθεί το κοινό της αλλά και να αναθερμανθούν οι σχέσεις με τους πιστούς φίλους της. Οι περιπέτειες του Γκέραλτ έχουν παίξει μεγάλο ρόλο σε αυτή την πορεία, καταφέρνοντας να συνδέσουν τη δράση σε ένα φανταστικό κόσμο με σύγχρονα ζητήματα, όπως ο ρατσισμός και οι διακρίσεις και η σχέση του ανθρώπου με τη φύση.






eikones-xristougena-5

Ανομήματα: Το τραγούδι της γέννησης

Τι λένε οι γυναίκες όταν μιλάνε; Και τι γράφουν από όλα όσα λένε; Και πώς ο λόγος αυτός μπορεί να ιδωθεί ως ένα χειραφετητικό ιδίωμα που θα διαταράσσει την επανάπαυση στα κυρίαρχα πρότυπα των φύλων;






leo-perutz2

Leo Perutz: «Ο μαιτρ της Δευτέρας Παρουσίας»

Ο Πέρουτς ενσωματώνει αισθητικά και ψυχολογικά το εξπρεσιονιστικό στιλ παίζοντας με σειρά μικρών αινιγμάτων στην πορεία της ιστορίας κλείνοντας το μάτι στον αναγνώστη, ότι όλο τούτο το – κλειστοφοβικό αλά Κάφκα – παιγνίδι δεν αφορά αποκλειστικά την ανεύρεση του ενόχου αλλά τις διαθέσεις μιας χώρας που ταλαντευότανε ανάμεσα στο ένδοξο παρελθόν της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας και το ζοφερό μέλλον της ολοκληρωτικής συντριβής της από νέες αδυσώπητες κοινωνικά δυνάμεις.






%ce%bd%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b9-%ce%bc%cf%80%ce%b1%ce%bb%ce%b5%cf%83%cf%84%cf%81%ce%af%ce%bd%ce%b92

Νάννι Μπαλεστρίνι: Σάντοκαν, η ιστορία μιας κοινωνίας που χρειάζεται την Καμόρα

Η Καμόρα είναι το αθέλητο αλλά προϋπολογισμένο προϊόν μιας διπλής αποτυχίας: της κρατικής ανεπάρκειας του προνοιακού κράτους και της οικονομικής ένδειας που υφίσταται εντός της κοινωνίας της αφθονίας. Η Καμόρα, επίσης, είναι το αποτέλεσμα μιας ταξικής αντιπαλότητας όπου η προλεταριακή συνθήκη μετασχηματισμένη σε ταξικό μίσος δεν μετατρέπεται σε συνείδηση και δημιουργικότητα, αλλά, όπως παντού όπου το μίσος κυριαρχεί, στο αντίθετό του






%ce%ba%ce%b1%ce%b2%ce%b2%ce%b1%ce%bb%ce%bf%cf%852

Στέργια Κάββαλου: “Αντίστροφα. Love will tear us apart”

Η αγάπη και τα υποκείμενά της, τα παράγωγά της, οι τρόποι έκφρασής της, υπάρχουν σε αυτό το μυθιστόρημα(;) παντού. Στην αρχή και στο φινάλε. Η αμφιβολία για την ένταξή του στον μύθο, έγκειται στην ικανότητα και πρόθεση της συγγραφέως να αφηγηθεί μια ιστορία που έχει αληθινά στοιχεία έρωτα, αγάπης.






fabntasy-2

Τάξεις και λογοτεχνία- Γιατί οι φτωχοί στον καπιταλισμό δεν δικαιούνται να εκφράζονται

Δε σπουδάζει κανείς τη συγγραφή και αποφοιτεί με τις ίδιες ευκαιρίες όπως όλοι. Όταν έρχεται η στιγμή για αναζήτηση δουλειάς ή για χρόνο συγγραφής, η κοινωνική στρωμάτωση καθορίζει ποιος θα πάρει τις υποτροφίες και κατ’ επέκταση ποιος θα έχει τις διασυνδέσεις, ώστε να βρεθεί ένας ατζέντης, ή ποιος θα πάρει μια δουλειά σε έναν εκδοτικό οίκο.






%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%be%ce%b1%ce%ba%ce%b7%cf%824

Βασίλης Αλεξάκης: Η γραφή είναι ένας διάλογος με τη μνήμη

«Η μνήμη σε έναν συγγραφέα μαζεύει πράγματα που είναι περιττά για τους άλλους. Εγώ, επειδή πάντα θα έχω το θέμα της γραφής, χρειάζομαι άπειρα υλικά για να φτιάξω το μυθιστόρημα. Η μνήμη είναι ένα απ’ αυτά. Συγκρατώ γεγονότα, επεισόδια, συμπεριφορές που κάποιος άλλος δεν θα συγκρατούσε διότι δεν έχουν ενδιαφέρον γι’ αυτόν. Για μένα όμως όλα έχουν ενδιαφέρον.».






%cf%87%ce%ac%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%ba%ce%b9%cf%87%ce%ac%cf%81%ce%b13

Χάνια Γιαναγκιχάρα: «Λίγη Ζωή»

Η συγγραφέας συνέλαβε κάτι μεγάλο και το απέδωσε στις διαστάσεις του. Κολοσσιαίο. Για αυτό και αριθμεί 890 σελίδες. Πώς αλλιώς θα περιέγραφε τέσσερις ζωές να προχωράνε, να αγγίζουν το θάνατο, να τον βρίσκουν, να επιβιώνουν, να προχωράνε, να λούζονται στο φως και να βυθίζονται στο σκοτάδι;