Λογοτεχνία + Ποίηση

Οι μαγικές Εκλάμψεις του Ρεμπώ

Ο Ρεμπώ αναμφίβολα προσπάθησε να μας δώσει ένα ανατρεπτικό όραμα της πραγματικότητας. Προσπάθησε να μας κάνει να δούμε διαφορετικά τον κόσμο τον οποίο συνηθίσαμε. Θέλησε να γίνει ο μεσάζοντας της γνωριμίας μας με το μαγικό.

Πριν τη λευκή σελίδα | Πώς “γεννήθηκε” “Το τενεκεδένιο ταμπούρλο” του Γκύντερ Γκρας

«Με την πρώτη φράση “Είμαι τρόφιμος σε ψυχιατρικό ίδρυμα…” οι φραγμοί έφυγαν, η γλώσσα ξεχύθηκε, η μνήμη, η φαντασία, η χαρά της εφεύρεσης και η εμμονή στη λεπτομέρεια, έρρεαν ελεύθερα.»

Κώστας Βάρναλης: «Το ΟΧΙ του λαού»

Ενα ποίημα του Βάρναλη από το αρχείο του, με το οποίο αποδομεί, έτσι όπως μόνο η τέχνη μπορεί να κάνει, ποιος είπε το «Οχι» στον φασισμό…

Roberto Bolaño, «2666», εκδ. Άγρα. Σύνοψη ενός κόσμου που μας άφησε

Το “2666” είναι σημάδι του μέλλοντος, έτος ενός απροσδιόριστου αιώνα. Ανήκει στη βαρετή, αέναη, κυνική επανάληψη του χρόνου, όμως η σάρκα και το αίμα του αναζητούνται στον άνθρωπο που θα κάνει το ταξίδι της Γης…

Πριν τη λευκή σελίδα | Τα απομεινάρια μιας μέρας του Καζούο Ισιγκούρο

Για τέσσερις εβδομάδες θα αφοσιωνόμουν στο εγχείρημα “Crash” όπως το αποκαλούσαμε. Σε αυτή την περίοδο θα έγραφα από τις 9 π.μ. έως τις 10:30μ.μ. Δευτέρα με Σάββατο. Με αυτόν τον τρόπο, πιστεύαμε, δεν θα έβγαζα περισσότερη δουλειά ποσοτικά, αλλά θα έφτανα σε μια πνευματική κατάσταση στην οποία ο φανταστικός κόσμος μου θα ήταν πιο αληθινός για μένα από τον πραγματικό.

Πριν τη λευκή σελίδα | Πώς “γεννήθηκε” “Το μοναστήρι της Πάρμας” του Σταντάλ

Πώς “γεννήθηκε” “Το μοναστήρι της Πάρμας” του Σταντάλ που με τον γρήγορο αφηγηματικό ρυθμό και τη ζωντάνια των χαρακτήρων και που ισορροπούνται από μια ψυχρή, σαρδόνια εξομολόγηση της ανθρώπινης φύσης και ιδιαίτερα της πολιτικής;

“Τα κοκάλινα ρολόγια”, του Ντέιβιντ Μίτσελ

Ο Ντέιβιντ Μίτσελ στα “Κοκάλινα ρολόγια” με βασικό στοιχείο πλοκής, πρόζας και περιγραφής το μεταφυσικό, φτιάχνει μια ιστορία που θυμίζει κάτι από την “Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων”.

“Ετεροτοπίες”, της Ματίνας Τσιμοπούλου | Αγγίζοντας την ευτοπία

Η πρώτη της συλλογή αποπνέει φρεσκάδα, λόγο που λογχίζει κοιμισμένες, ήσυχες συνειδήσεις, γεμάτο σεβασμό για τους προπάτορες της. Οι “Ετεροτοπίες” του Ματίνας Τσιμοπούλου μοιάζουν να αποσπάστηκαν από πίνακα του Εντβαρ Μουνκ.

«Οι φωνές της ποίησης», του Τ. Σ. Ελιοτ

Ο βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας (1948) ποιητής, προσφέρει την εμπειρία και τις γνώσεις του αφειδώλευτα, δίχως φιοριτούρες, δίχως εκζήτηση και επίδειξη. Με ύφος αυτού που συμβουλεύει -και όχι του αυστηρού δασκάλου- αποκαλύπτει το μυστικό του καλού λογοτέχνη και του σοβαρού κριτικού.