Λογοτεχνία + Ποίηση

%cf%80%ce%b1%ce%bf%cf%85%ce%bd%cf%841

Έζρα Πάουντ, «Ποιητική Τέχνη»: Tα μυστικά της ποιητικής τέχνης από έναν μεγάλο του μοντερνισμού

Ο Πάουντ γράφει για τη γλώσσα και τις γλώσσες, για την έκφραση και τους τρόπους νοηματοδότησης των λέξεων, για τη δύναμη εικονοποιίας της κινέζικης γλώσσας και – αγαπημένο του θέμα – για το ρυθμό και τη μελοποιητική διάσταση της ποίησης. Κι όσο και αν μπορεί να διαφωνήσει κανείς με αρκετούς από τους αφορισμούς ή τις αξιολογικές κρίσεις του, δεν μπορεί παρά να του αναγνωρίσει την ευγενή φιλοδοξία να (επανα)φέρει την ποιητική τέχνη στη θέση που της αξίζει.

%ce%b4%ce%bf%cf%85%ce%ba%ce%b11

Μάρω Δούκα: Οι μέντορες μιας σπουδαίας και σε κοινωνική εγρήγορση, λογοτεχνικής φωνής

«(…) Γράφω για να μπορώ να ρίχνω μπρος πίσω τις ματιές μου. Να αυξομειώνω την ένταση. Να συνομιλώ με τα επίμονα, τα αόρατα, τα άπιαστα. Να περιθάλπω τα πεταμένα, τα άχρηστα, τα πονεμένα. Να ανυψώνω τα εφήμερα, τα αδιόρθωτα, τα άρρωστα. Να περιποιούμαι τα αδέσποτα, τα άστεγα, τα αδιάλυτα!(…)».






%ce%b5%ce%bb%cf%85%cf%84%ce%b7%cf%823

Οδυσσέας Ελύτης: «Τρία ποιήματα με σημαία ευκαιρίας»

Ο Ελύτης σε αυτή τη συλλογή στρέφεται στον εαυτό του, στον πυρήνα της ύπαρξής του για να ατενίσει το άπειρο. Το σκοτάδι του χάους που κρύβει μέσα του τον κόσμο μας. Διαβάζοντας «Τα τρία ποιήματα με σημαία ευκαιρίας» αισθάνεσαι ότι είναι το πρελούδιο του «Άξιον Εστί» ή το μετείκασμά του. Σαν να «μεταφράζεται» ο στίχος: Νυν Νυν το μηδέν και Αιέν ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας!






%cf%87%ce%b1%ce%b9%ce%bd%cf%843

Πριν τη λευκή σελίδα: «Δρ. Τζέκιλ και κύριος Χάιντ»

Ο Στίβενσον συλλαμβάνει την ιδέα του σώματος που περιέχει δύο. Ητοι, τον πολυμαθή Δρ. Τζέκιλ και τον αχρείο κύριο Χάιντ. Το βιβλίο του αντικατοπτρίζει τον άλυτο δεσμό μεταξύ πολιτισμού και αγριότητας, καλού και κακού.






black-and-white-statue

Ανομήματα: Κική Δημουλά

Τι λένε οι γυναίκες όταν μιλάνε; Και τι γράφουν από όλα όσα λένε; Και πώς ο λόγος αυτός μπορεί να ιδωθεί ως ένα χειραφετητικό ιδίωμα που θα διαταράσσει την επανάπαυση στα κυρίαρχα πρότυπα των φύλων;






%ce%b2%ce%b1%cf%81%ce%bd%ce%b1%ce%bb%ce%b7%cf%833

Κώστας Βάρναλης: «Το ΟΧΙ του λαού»

Ενα ποίημα του Βάρναλη από το αρχείο του, με το οποίο αποδομεί, έτσι όπως μόνο η τέχνη μπορεί να κάνει, ποιος είπε το «Οχι» στον φασισμό…






%cf%84%ce%b1%ce%b2%ce%b1%cf%81%ce%b5%cf%821

Η ουτοπική «Γειτονιά» του Γκονσάλο Μ. Ταβάρες

Με την «Γειτονιά», ο Γκονσάλο Μ. Ταβάρες αναδεικνύεται σε δεινό μάστορα των λέξεων αλλά και ικανότατο γνώστη της παγκόσμιας λογοτεχνίας – αυτής που αφήνει ίχνη, με τα οποία ο συγγραφέας θεμελιώνει τα κείμενα του – με τους «φανταστικούς κυρίους» του να συνδιαλέγονται μεταξύ τους και μάλιστα να εμφανίζεται ο ένας στην ιστορία του άλλου.






logotexnia

Διονύσης Ν. Μουσμούτης: “Ανα-γνώσεις”

Η διάκριση μεταξύ απλού αναγνώστη – επαγγελματία κριτικού είναι ανούσια, μια και αμφότεροι ψάχνουν, ζητούν, το ίδιο πράγμα: Την απόλαυση, την ψυχαγωγία. Στον χώρο της λογοτεχνίας, τα καλά βιβλία, τα καλά κείμενα, “φτιάχνουν” και καλούς κριτικούς, οι οποίοι ξεχωρίζουν μόνο όταν είναι υπεύθυνοι.






%ce%bc%ce%b1%cf%81%cf%83%ce%b51

Χουάν Μαρσέ: «Σεργιάνι στο Γκινάρντο»

Διαβάζοντας το «Σεργιάνι στο Γκινάρντο» ασυναίσθητα σου έρχονται οι «Λος Ολβιδάδος» του Μπουνιουέλ. Βέβαια, ο Μαρσέ δεν γράφει «κινηματογραφικά», αλλά δημιουργεί, εν προκειμένω, κινηματογραφικά. Ο λυρισμός διάχυτος και η εναλλαγή φανταστικού-πραγματικού σεμνή αλλά ξεκάθαρη. Η πορεία των δύο προσώπων ακολουθεί το περιβάλλον και αυτό τα πρόσωπα. Μαζί προσπαθούν να αντισταθούν στη φρίκη που τους πληγώνει και τους θρέφει την ίδια στιγμή. Η σωτηρία βρίσκεται στην ανεξαρτησία και την ανωνυμία.






akhmatova

Ανομήματα: Άννα Αχμάτοβα

Τι λένε οι γυναίκες όταν μιλάνε; Και τι γράφουν από όλα όσα λένε; Και πώς ο λόγος αυτός μπορεί να ιδωθεί ως ένα χειραφετητικό ιδίωμα που θα διαταράσσει την επανάπαυση στα κυρίαρχα πρότυπα των φύλων;