Λογοτεχνία + Ποίηση

ποε3

Edgar Allan Poe: Η πρόωρη ταφή και άλλες δύο μακάβριες ιστορίες

Το λογοτεχνικό σύμπαν του Πόε μπορεί να εκρήγνυται στο ημίφως και κάτω από τη λάμψη τρεμάμενων αστεριών, όμως εκπέμπει μοναδική ενέργεια που προέρχεται από τη ρίζα της ζωής: τον θάνατο.

γκαλεανο2

Εδουάρδο Γκαλεάνο: «Κυνηγός Ιστοριών» – Προδημοσίευση

Έχουμε την χαρά να προσφέρουμε στους αναγνώστες του «Περιοδικού», προδημοσιευμένα αποσπάσματα από το τελευταίο βιβλίο του Εδουάρδο Γκαλεάνο, «Κυνηγός Ιστοριών», βιβλίο που δεν πρόλαβε να το δει δημοσιευμένο, το οποίο κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες από τις εκδόσεις «Πάπυρος», σε μετάφραση Ισμήνης Κανσή.






Pierre Assouline3

Pierre Assouline: Ενας πύργος στη Γερμανία, Ζιγκμαρίνγκεν

Η πραγματικότητα είναι πάντα πιο σκληρή και κυνική. Ο συγγραφέας όμως έχει τη δυνατότητα να βρει ελεύθερο, ασφαλή χώρο και να τοποθετήσει εκεί τον αφηγητή του. Στο “Ενας πύργος στη Γερμανία, Ζιγκμαρίνγκεν” αυτός ο άτυπος κανόνας τηρείται, αλλά είναι η ιδιότητά του που δεν τον αφήνει να είναι άλλος ένα μεσολαβητής.






Σίνκλερ Λιούις3

Σίνκλερ Λιούις: Πράγματα που έγιναν και γίνονται στην πολιτισμένη Δύση

Το «Δεν Γίνονται Αυτά Εδώ» πούλησε πάνω από 320.000 αντίτυπα σε μια εποχή όπου στην Ευρώπη ο ναζισμός έριχνε γερά θεμέλια στην Γερμανία ενώ ο Μουσολίνι ήταν αρκετά χρόνια στην εξουσία. Με την σκέψη εκεί με πολλές και συνεχείς πληροφορίες για την κατάσταση στην Γερμανία, ο Λιούις έγραφε και ξανάγραφε το βιβλίο. Θέλησε έτσι να προειδοποιήσει τους συμπατριώτες του για την μεγάλη πιθανότητα να καταληφθεί «δημοκρατικά» η εξουσία στις ΗΠΑ, όπως έγινε στην Ευρώπη, από εγκληματίες τύπου Χίτλερ.






kavvadias4

Θύμηση Νίκου Καββαδία, ενδεκάτη του Γενάρη προς δεκάτη του Φλεβάρη

Ο Νίκος λυγίζει την ατομικότητα, εμπνέει την αφαίρεση και την κάθε διαφορετική και αμφίσημη ουσία που δεν είναι διόλου ναυτική ή λιμανίσια. Στέλνει τα SOS του κάθε κινδύνου με τα ωχρά φανάρια του στην οικουμένη. Τραβάει, έκτοτε μπρος, και εμείς χρόνια ξοπίσω του.






%ce%bf%cf%85%ce%af%ce%bb%ce%b9%ce%b1%ce%bc-%cf%86%cf%8e%ce%ba%ce%bd%ce%b5%cf%811

Πριν τη λευκή σελίδα: «Η βουή και η μανία» του Ουίλιαμ Φώκνερ

Ο Φώκνερ δεν ήταν ποτέ ικανοποιημένος και θεωρούσε ότι κανένα έργο του δεν ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις του. Γι’ αυτό έκρινε τα βιβλία του με βάση τη θλίψη και την αγωνία που του προκαλούσαν. “Η βουή και η μανία” λοιπόν ήταν ψηλότερα στη λίστα του. Το μέτρο αξιολόγησης παρομοιαζόταν, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, με τη μητέρα που αγαπά περισσότερο το παιδί που έγινε κλέφτης ή δολοφόνος απ’ αυτό που έγινε παπάς.






%ce%bc%ce%b9%ce%bd%cf%89%cf%84%ce%b1%ce%ba%ce%b7%cf%822

Άντζει Σαπκόφσκι: «Το σπαθί του πεπρωμένου»

Την τελευταία εικοσαετία γίνονται σοβαρές προσπάθειες αναγέννησης της λογοτεχνίας του φανταστικού και ξεπεράσματος των πιο μονοδιάστατων πλευρών της, προκειμένου να ανανεωθεί το κοινό της αλλά και να αναθερμανθούν οι σχέσεις με τους πιστούς φίλους της. Οι περιπέτειες του Γκέραλτ έχουν παίξει μεγάλο ρόλο σε αυτή την πορεία, καταφέρνοντας να συνδέσουν τη δράση σε ένα φανταστικό κόσμο με σύγχρονα ζητήματα, όπως ο ρατσισμός και οι διακρίσεις και η σχέση του ανθρώπου με τη φύση.






eikones-xristougena-5

Ανομήματα: Το τραγούδι της γέννησης

Τι λένε οι γυναίκες όταν μιλάνε; Και τι γράφουν από όλα όσα λένε; Και πώς ο λόγος αυτός μπορεί να ιδωθεί ως ένα χειραφετητικό ιδίωμα που θα διαταράσσει την επανάπαυση στα κυρίαρχα πρότυπα των φύλων;






leo-perutz2

Leo Perutz: «Ο μαιτρ της Δευτέρας Παρουσίας»

Ο Πέρουτς ενσωματώνει αισθητικά και ψυχολογικά το εξπρεσιονιστικό στιλ παίζοντας με σειρά μικρών αινιγμάτων στην πορεία της ιστορίας κλείνοντας το μάτι στον αναγνώστη, ότι όλο τούτο το – κλειστοφοβικό αλά Κάφκα – παιγνίδι δεν αφορά αποκλειστικά την ανεύρεση του ενόχου αλλά τις διαθέσεις μιας χώρας που ταλαντευότανε ανάμεσα στο ένδοξο παρελθόν της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας και το ζοφερό μέλλον της ολοκληρωτικής συντριβής της από νέες αδυσώπητες κοινωνικά δυνάμεις.






%ce%bd%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b9-%ce%bc%cf%80%ce%b1%ce%bb%ce%b5%cf%83%cf%84%cf%81%ce%af%ce%bd%ce%b92

Νάννι Μπαλεστρίνι: Σάντοκαν, η ιστορία μιας κοινωνίας που χρειάζεται την Καμόρα

Η Καμόρα είναι το αθέλητο αλλά προϋπολογισμένο προϊόν μιας διπλής αποτυχίας: της κρατικής ανεπάρκειας του προνοιακού κράτους και της οικονομικής ένδειας που υφίσταται εντός της κοινωνίας της αφθονίας. Η Καμόρα, επίσης, είναι το αποτέλεσμα μιας ταξικής αντιπαλότητας όπου η προλεταριακή συνθήκη μετασχηματισμένη σε ταξικό μίσος δεν μετατρέπεται σε συνείδηση και δημιουργικότητα, αλλά, όπως παντού όπου το μίσος κυριαρχεί, στο αντίθετό του