Λογοτεχνία + Ποίηση

Χίτλερ, από την αρχή ως το τέλος

Τον Αδόλφο Χίτλερ όσο κι αν νομίζεις πως τον γνωρίζεις, δεν τον γνωρίζεις παρά ελάχιστα. Το μνημειώδες και κλασικό, πια, έργο του Ian Kershaw, “Χίτλερ”, έρχεται για να αποκαταστήσει τη μεγάλη εικόνα.

Το Αυτό – Μια κλασική εγκυκλοπαίδεια τρόμου

Δεν είναι δυνατόν να είσαι fan του Stephen Kingκαι να μην έχεις διαβάσει το Αυτό. Κι όμως εγώ ανήκω σε αυτή την κατηγορία, που ενώ γενικά διάβαζα πάντα Stephen…

Ανομήματα | Βικτωρία Θεοδώρου

Η Βικτωρία Θεοδώρου συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση, με αποτέλεσμα να εξοριστεί το 1948 διαδοχικά στη Χίο, το Τρίκερι και την Μακρόνησο. Το 1952 αφέθηκε ελεύθερη και εμφανίστηκε στα γράμματα το 1957 με ποιήματά της στην «Επιθεώρηση Τέχνης”.

Το παρελθόν μας προκαλεί (ό,τι χρώμα κι αν έχει) | Καρλ Αντερόλντ, «Κόκκινοι”

Είναι ο 20ος αιώνας, είναι η δικτατορία του προλεταριάτου, είναι η παλιννόστηση του καπιταλισμού, η κυριαρχία του ρεφορμισμού, οπορτουνισμού, η άνοδος του φασισμού, η πτώση του Τείχους, η επίθεση του συστήματος  στα λίγα κεκτημένα που έμειναν στην εργατική τάξη. Είναι το παρασκήνιο και προσκήνιο ενός βιβλίου. Είναι “επίθεση” αναμνήσεων”. Είναι οι “Κόκκινοι” του Καρλ Αντερόλντ.

Πριν τη λευκή σελίδα | Ιθάκη

Ο ποιητής μοιάζει με την «Ιθάκη» ν’ αντιλαμβάνεται ότι οι στόχοι που είχε θέσει στη ζωή του δεν ήταν το ίδιο σημαντικοί με τη φθορά και τη θλίψη που του είχαν φέρει.

Ασλί Ερντογάν: Μήτε κι η σιωπή είναι πια δική σου

Η Τουρκία διέπραξε ένα φοβερό έγκλημα. Δεν δολοφόνησε μονάχα αμάχους, δολοφόνησε αμάχους που κρατούσαν λευκές σημαίες· δεν δολοφόνησε μόνο παιδιά, δολοφόνησε και παιδιά τραυματισμένα που τα ασθενοφόρα προσπαθούσαν να τα μεταφέρουν στα νοσοκομεία· δεν έκαψε απλώς όσους τραυματίες στρίμωξε στα υπόγεια, αλλά και το καυχήθηκε… Απαγόρευσε, λιντσάρισε, φυλάκισε, πολιόρκησε με μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις και με τανκς, γάζωσε με τα τανκς και τα κανόνια της τη λέξη «Ειρήνη”.

Τρία εμβληματικά βιβλία για το μπουντουάρ, την τεμπελιά και το… θέαμα

Τα έργα των Μαρκήσιου ντε Σαντ, «Η φιλοσοφία στο μπουντουάρ», του Πολ Λαφάργκ, «Το δικαίωμα στην τεμπελιά» και του Γκυ Ντεμπόρ, «Η κοινωνία του θεάματος» «μιλούν» στο σήμερα με το βαθύ πολιτικό και φιλοσοφικό τους στοχασμό

Κομμάτια ζωντανού ιστού

Η αλήθεια είναι ότι ο Τζάκσον “απαιτεί” πολλά από τον αναγνώστη. Και καλά κάνει. Δεν αρκεί η ανάγνωση των ιστοριών και η ψυχαγωγία που αυτές προσφέρουν. Ο αναγνώστης πρέπει να γίνει μέλος της πλοκής σε καθεμία, να νιώσει όσο πιο έντονα γίνεται τους ήρωες και να καταφέρει να μπει στη θέση τους για να καταλάβει το νόημα και το ταξίδι της αναζήτησης. Δύσκολη και επίπονη διαδικασία που θέλει ιδιαίτερο χρόνο για να αναδείξει την ποιότητα της πένα τους Τζάκσον.