Πριν τη λευκή σελίδα

19260701_10156350049153345_3930733038164176111_n

Πριν τη λευκή σελίδα | Πώς “γεννήθηκε” ο “Οδυσσέας” του Τζέιμς Τζόις

Ο “Οδυσσέας” είναι σύμβολο του λογοτεχνικού μοντερνισμού… Ο Τζόις ενώ “περιορίζει” την επική αφήγηση του Ομήρου στην καθημερινότητα του Δουβλίνου, την ίδια στιγμή με την ευστροφία στον χειρισμό της γλώσσας την επεκτείνει ξανά.

17523334_10156031782398345_498436770103082870_n

Πώς γεννήθηκε το «Σημειώσεις από το υπόγειο» του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι

Η κριτική υποδοχή του έργου δεν ήξερε πώς να φερθεί. Το αντιμετώπισε σαν “ιδεολογικό κείμενο” και όχι σαν μυθιστόρημα. Έτσι, υπήρξε διχασμός. Από τη μία έπαινοι γι’ αυτόν από αδελφά πνεύματα και θαυμαστές για την άποψή του πάνω στην προσωπικότητα και την ιδεολογία και από την άλλη καταγγελίες από το φιλελεύθερο, ορθολογιστικό στρατόπεδο.






davidcopperfield

Πριν τη λευκή σελίδα: Πώς “γεννήθηκε” ο “Κόπερφιλντ” του Ντίκενς

Το έργο δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο διάστημα Μάιος 1849-Νοέμβριος 1850. Ο “Ντέιβιντ Κόπερφιλντ” είναι το πρώτο βιβλίο του Ντίκενς γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο. Με το να μετατρέψει το αυτοβιογραφικό υλικό σε μυθιστόρημα μπόρεσε να εξερευνήσει άβολες αλήθειες για τη ζωή του.






16406630_10155844375178345_2304689595547703414_n

Πριν τη λευκή σελίδα: “Μπάρτλεμπυ, ο γραφιάς” του Χέρμαν Μέλβιλλ

Ο “Μπάρτλεμπυ, ο γραφιάς” είναι από τα πιο διάσημα διηγήματα του 19ου αιώνα και αν και δεν είχε καλή υποδοχή την εποχή που κυκλοφόρησε ανήκει πλέον στις κορυφαίες στιγμές της αμερικάνικης λογοτεχνίας. Έναυσμα; Η απογοήτευση του συγγραφέα από τις κακές κριτικές του προηγούμενου έργου του.






%ce%bf%cf%85%ce%af%ce%bb%ce%b9%ce%b1%ce%bc-%cf%86%cf%8e%ce%ba%ce%bd%ce%b5%cf%811

Πριν τη λευκή σελίδα: «Η βουή και η μανία» του Ουίλιαμ Φώκνερ

Ο Φώκνερ δεν ήταν ποτέ ικανοποιημένος και θεωρούσε ότι κανένα έργο του δεν ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις του. Γι’ αυτό έκρινε τα βιβλία του με βάση τη θλίψη και την αγωνία που του προκαλούσαν. “Η βουή και η μανία” λοιπόν ήταν ψηλότερα στη λίστα του. Το μέτρο αξιολόγησης παρομοιαζόταν, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, με τη μητέρα που αγαπά περισσότερο το παιδί που έγινε κλέφτης ή δολοφόνος απ’ αυτό που έγινε παπάς.






%cf%87%cf%81%cf%85%cf%83%ce%b7-%ce%bd%ce%b5%ce%bf%ce%bb%ce%b1%ce%b9%ce%b14

Η «Χρυσή Νεολαία» («Jeunesse dorée»): Η δύναμη κρούσης της θερμιδοριανής αντίδρασης Α΄ μέρος

Τους πρώτους μήνες μετά από το πραξικόπημα της 9ης Θερμιδόρ και την πτώση του Ροβεσπιέρου (27 Ιουλίου 1794) η μετριοπαθής αστική τάξη και οι Θερμιδοριανοί θα εξαπολύσουν σειρά επιθέσεων και διώξεων εναντίων των οπαδών της Τρομοκρατίας και των ριζοσπαστών, η οποία θα κορυφωθεί με την έναρξη της Λευκής Τρομοκρατίας, ενώ παράλληλα επιχειρούν να ανακαλέσουν όλα τα φιλολαϊκά κοινωνικά μέτρα που είχε θεσπίσει η Τρομοκρατία. Στα πλαίσια αυτής της αντίδρασης, γεννήθηκε και έδρασε και η «Χρυσή Νεολαία».






rimbaud

Πριν τη λευκή σελίδα. «Μια εποχή στην κόλαση», Αρθούρος Ρεμπώ

«Άλλοτε, αν θυμάμαι καλά, η ζωή μου ήταν μια γιορτή όπου άνθιζαν όλα τα αισθήματα κι έρεε κάθε λογής κρασί./Μια βραδιά κάθισα στα γόνατά μου την Ομορφιά. – και τη βρήκα πικρή. – Και την βλαστήμησα./Ξεσηκώθηκα ενάντια στην εξουσία.» (μτφ. Χριστόφορος Λιοντάκης)






%ce%b1%ce%bd2

Πριν τη λευκή σελίδα: “Αν” του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ

Το πασίγνωστο ποίημα του Κίπλινγκ, το οποίο μάλιστα θεωρείται το αγαπημένο των Βρετανών, συμπεριλήφθηκε στην έκδοση “Rewards and Fairies” το 1910. Πρόκειται για συλλογή μικρών ιστοριών και ποιημάτων. Το “Αν” παραμένει η πολιτιστική λυδία λίθος για τους Βρετανούς και πάντα θα διαβάζεται.






%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%bb2

Πριν τη λευκή σελίδα: “Το κόκκινο και το μαύρο” του Σταντάλ

“Το κόκκινο και το μαύρο” ξάφνιασε το κοινό με τη διεισδυτική του ματιά στην περίοδο της παλινόρθωσης των Βουρβόνων στη Γαλλία. Ο Σταντάλ του θύμιζε ότι “το μυθιστόρημα είναι σαν το δοξάρι και το βιολί που παράγει τον ήχο η ψυχή του αναγνώστη”.






%cf%87%ce%b1%ce%b9%ce%bd%cf%843

Πριν τη λευκή σελίδα: «Δρ. Τζέκιλ και κύριος Χάιντ»

Ο Στίβενσον συλλαμβάνει την ιδέα του σώματος που περιέχει δύο. Ητοι, τον πολυμαθή Δρ. Τζέκιλ και τον αχρείο κύριο Χάιντ. Το βιβλίο του αντικατοπτρίζει τον άλυτο δεσμό μεταξύ πολιτισμού και αγριότητας, καλού και κακού.