Βιβλία του μήνα

«Το ουράνιο τόξο της βαρύτητας» του Thomas Pynchon: εκτός ορίων

Ο Pynchon ξεπερνά το αποκαλυπτικό μυθιστόρημα και μεγαλουργεί στον χώρο του μεταποκαλυπτικού. Η νοσηρή πραγματικότητα γίνεται πύλη εισόδου για ένα σουρεαλιστικό, φουτουριστικό, κυνικό, απόλυτο μυθιστόρημα.

Ψυχολογίες Συμμόρφωσης-Τα κέντρα «φιλοξενίας» μεταναστών ως χώροι άσκησης βιοπολιτικής εξουσίας

Μετανάστες και εργαζόμενοι υφίστανται μια άνευ όρων και σε διαφορετικό επίπεδο προσπάθεια πειθάρχησης στην «εσωτερική ζωή» του ΚΥΤ, αυτή των στρατικοποιημένων συνθηκών κράτησης πίσω από συρματοπλέγματα.

Η ανθολογία-βιογραφία της Κατερίνας Γώγου

Η Παναγιώτου μας έδωσε την κίνηση και την ομιλία της Γώγου, της Κατερίνας, χωρίς προετοιμασία, χωρίς δοκιμασία και χωρίς τη δική της δημιουργική συνθήκη.

“Φιρντάους” της Ναουάλ Αλ Σααντάουι: Απέναντι στην τυραννία της πατριαρχίας

Η Φιρντάους γεννιέται για να υπηρετεί, για να δέχεται εντολές, για να μάθει τον ρόλο της μάνας, της αδελφής, της ανιψιάς, της ερωμένης, της εργάτριας. Να μάθει όμως όπως ορίζουν οι άντρες τη μάνα, την αδελφή, την ερωμένη, την εργάτρια. Να είναι δηλαδή παθητική, σιωπηλή, πλάσμα άψυχο και πρόθυμο στις ορέξεις των ανδρών.

“Θέναρ” της Αγγελικής Δημουλή | Με ένα χάδι ξεκινάνε όλα

Στην αριστερή σελίδα σύντομα, άμεσα ποιήματα και στη δεξιά σκέψεις, λέξεις, εικόνες δίχως σαφή σύνδεση, παράδειγμα αυτόματης γραφής. Εκ δεξιών η προσφορά, το δώρο, εξ ευωνύμων το αντίδωρο. Αυτό έχει να κάνει με την ανεκτίμητη αξία της γέννησης, του παιδιού.

Ο “Δράκουλας” του Μπραμ Στόκερ: Ο μύθος του απέθαντου δεν θα σβήσει ποτέ!

Το βιβλίο του Στόκερ μας έδωσε το απόλυτο κακό, την ατμόσφαιρα του τρόμου, την εικόνα του ανήμπορου ανθρώπου απέναντι σε υπερφυσικές, μη ανθρώπινες δυνάμεις. Η αέναη σύγκρουση “καλού-κακού” πήρε τη μορφή που έπρεπε, που της άξιζε.

Μικρά και μεγάλα μυστικά για τον “Μαραμπού”: “Νίκος Καββαδίας, ο αρμενιστής ποιητής” του Μιχάλη Γελασάκη γεμίζει την εικόνα του ποιητή

Ο Γελασάκης το έργο και τον άνθρωπο θέλει να μας γνωρίσει. Απλό και όχι πρωτόγνωρο. Υπάρχει όμως μια διαφορά. Δεν “βρίσκει” ο Καββαδίας τον Γελασάκη, αλλά ο Γελασάκης τον Καββαδία. Ο συγγραφέας-ερευνητής δεν μένει σε αυτό που υπάρχει, αλλά ψάχνει αυτό που δεν έχουμε δει, διαβάσει, δεν υπάρχει δηλαδή για μας.

Grunge στο ελάχιστο κενό – Η Στέργια Κάββαλου στη νέα της συλλογή διηγημάτων

Η Στέργια αναγνωρίζει τα αποτυπώματα στο σώμα της πόλης και τα μεταφέρει σε μας σχεδόν όπως είναι. Η προσωπικότητα της περνάει στο κείμενο και τη βοηθάει να αφηγηθεί καλύτερα και πιο αποτελεσματικά τις ιστορίες της. Αν θέλετε να βάλετε μουσική, γιατί η Στέργια γουστάρει τη μουσική, βάλτε το “MTV Uplugged in New York” των Nirvana. Γιατί αν “Κάτι κλαίει ακόμα” θέλει τη φωνή του Cobain που σε παγιδεύει και σε ταξιδεύει…