Βιβλία του μήνα

“Τα κοκάλινα ρολόγια”, του Ντέιβιντ Μίτσελ

Ο Ντέιβιντ Μίτσελ στα “Κοκάλινα ρολόγια” με βασικό στοιχείο πλοκής, πρόζας και περιγραφής το μεταφυσικό, φτιάχνει μια ιστορία που θυμίζει κάτι από την “Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων”.

“Ετεροτοπίες”, της Ματίνας Τσιμοπούλου | Αγγίζοντας την ευτοπία

Η πρώτη της συλλογή αποπνέει φρεσκάδα, λόγο που λογχίζει κοιμισμένες, ήσυχες συνειδήσεις, γεμάτο σεβασμό για τους προπάτορες της. Οι “Ετεροτοπίες” του Ματίνας Τσιμοπούλου μοιάζουν να αποσπάστηκαν από πίνακα του Εντβαρ Μουνκ.

«Οι φωνές της ποίησης», του Τ. Σ. Ελιοτ

Ο βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας (1948) ποιητής, προσφέρει την εμπειρία και τις γνώσεις του αφειδώλευτα, δίχως φιοριτούρες, δίχως εκζήτηση και επίδειξη. Με ύφος αυτού που συμβουλεύει -και όχι του αυστηρού δασκάλου- αποκαλύπτει το μυστικό του καλού λογοτέχνη και του σοβαρού κριτικού.

Το αριστούργημα του Χανς Φάλαντα | “Και τώρα, ανθρωπάκο;”

Πόσα μπορεί να θυσιάσει ο άνθρωπος για να αλλάξει τον εαυτό του και να εξασφαλίσει μια θεσούλα κι ένα εύθραυστο μέλλον; Να το ερώτημα που θέτει ο Χανς Φάλαντα στο συγκλονιστικό βιβλίο “Και τώρα, ανθρωπάκο;” φέρνοντας μας αντιμέτωπους με το νόημα της ύπαρξης μας.

Κλαρίσε Λισπέκτορ: απολαυστική γνωριμία με την καινοτόμα Βραζιλιάνα συγγραφέα

H Κλαρίσε Λισπέκτορ κατέχει δεσπόζουσα θέση στην Βραζιλιάνικη αλλά και την ευρύτερη λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία και είναι από τις κύριες εκφραστές του μοντερνισμού. «Η ώρα του αστεριού» είναι το τελευταίο της βιβλίο.

Ο Ίαν Ράνκιν… στα ίχνη του εγκλήματος

Στο “Αγιος ή αμαρτωλός” δεν μετρά το έγκλημα, αλλά τα ίχνη που αφήνει. Η γραφή του Ράνκιν δεν έχει τη βαναυσότητα του Νέσμπο, είναι πιο ευγενική αλλά και περισσότερο διεισδυτική με μια πρόζα εξαιρετική που αποτελεί και τη ραχοκοκαλιά του βιβλίου.

“Ευτυχισμένες οικογένειες”, του Δημήτρη Στεφανάκη, εκδ. Μεταίχμιο

Από τη στωική και ειρωνική αντιμετώπιση της προκλητικής συμπεριφοράς της ασχήμιας. Ο τίτλος “Ευτυχισμένες οικογένειες” είναι σχεδόν θρασύς, μιας και όλοι ξέρουν ότι απόλυτα ευτυχισμένες οικογένειες δεν υπάρχουν

Φεδερίκο Ζανμέρ: Απ’ τον αέρα πιο ελαφριά

Έχουμε να κάνουμε με “υπαρξιακό” μυθιστόρημα που δεν έχει τίποτα το βαρύγδουπο, τίποτα επιστημονικό, τίποτα δεδομένο. Το βιβλίο του αργεντίνου Φεδερίκο Ζανμέρ πιάνει στις σελίδες του τα «θέλω» της γυναίκας, την καταπολέμηση της μοναξιάς.

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκεζ: Το βιβλίο που τον εξηγεί

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκεζ στην αυτοβιογραφία του “Ζω για να τη διηγούμαι”, έχει ως προμετωπίδα τη φράση: “Η ζωή δεν είναι όπως την έζησε κανείς, αλλά όπως τη θυμάται και έτσι να τη διηγηθεί”. Είναι η βάση του έργου του, διότι η μνήμη στον Κολομβιανό λειτουργεί μοναδικά, μαγικά.