DiscLab

«Βίοι Παράλληλοι»: «Κήποι Κρεμαστοί»

Ενας βαθιά ανθρώπινος και ζεστός δίσκος, έκφραση της συναισθηματικής και καλλιτεχνικής ωριμότητας των δύο συντελεστών του, ανοικτός σε ήχους και επιρροές, εγχώριες και άλλες, χωρίς μουσικές και στιχουργικές εμμονές.

«Chickn»: Art Rock προδιαγραφές από ένα πειραματικό τρίο

Οι ίδιοι ονομάζουν τη μουσική τους «Jetztzeit rock». «Έναν ήχο – άλμα στον ελεύθερο ουρανό της ιστορίας». Τα άλματα είναι δύσκολα εγχειρήματα και θέλουν προσοχή και οι ουρανοί μπορούν να περιμένουν. Ωστόσο εδώ στη γη οι Chickn κάνουν ένα art rock βήμα ελευθερίας και πειραματισμού και αυτά τα δύο στοιχεία πάντα στη τέχνη αλλά και τη ζωή σε καλό μας έβγαιναν.

Gravitysays_i: Quantum Unknown

Υπάρχουν κάποια συγκροτήματα της νεότερης γενιάς της εγχώριας ροκ παραγωγής που εκφράζουν με τον καλύτερο τρόπο την τάση για άνοδο του καλλιτεχνικού πήχη και του ανοίγματος στον παγκόσμιο χωρικά και (δια)χρονικά ήχο. Αναμφίβολα οι Gravitysays_i, παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή τη τάση.

Dr. Albert Flipout’s one CAN band (aka Mickey Pantelous): «Don’t You Call My Name»

Ο Ελληνοδανός, Mickey Pantelous, είναι ένας μουσικός – «μια μπάντα μόνος του» ή για να είμαστε πιο ακριβείς, μαζί με το μόνιμο τα τελευταία χρόνια συνεργάτη του, τον θρυλικό Dr. Flipout (το τενεκεδάκι κρουστό που είναι προσκολλημένο στο αριστερό πόδι του Mickey εκτελώντας χρέη ταμπούρου) με τον οποίο συναποτελούν το project «Dr. Albert Flipout’s one CAN band». Αυτή η ιδιαίτερη μπάντα, πιστή στο πνεύμα και το χαρακτήρα των μπλουζ σε όλη τους την ευρύτητα, μας παραδίδει έναν ακόμη δίσκο, τον «Don’t You Call My Name».

«Gioumourtzina»: «Blakk Metall»

Αλλεπάλληλες εικόνες σε καταλαμβάνουν στο άκουσμά του, με αποτέλεσμα, το «Blakk Metall», να ακούγεται σαν ένα σάουντρακ του σύγχρονου, αστικού μητροπολιτικού ιστού, αλλά και της τάσης φυγής και λύτρωσης από αυτόν.

Κ. ΒΗΤΑ, Κορνήλιος Σελαμσής, ARTéfacts ensemble, Θεοδώρα Μπάκα: «Συγκατοίκηση»

Τι συμβαίνει όταν μπορείς να διασκευάσεις και να παίξεις τραγούδια με τα οποία μεγάλωσες και αγαπάς; Πολύ περισσότερο, τι συμβαίνει όταν ο δημιουργός τους τα παίζει μαζί σου; Σε αυτό το ερώτημα απάντησαν οι δύο συναυλίες που πραγματοποιήθηκαν στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση στις 28 και 29 Σεπτεμβρίου του 2013, όπου συναντήθηκαν επί σκηνής ο Κ.ΒΗΤΑ με τους ARTefacts ensemble, τον Κορνήλιο Σελαμσή και την Θεοδώρα Μπάκα.

ΤΗΕ ΒΟΥ: «’Ετοιμοι 1»

Μετά την «Ηλιοθεραπεία», μια γροθιά στο στομάχι του μουσικού καθωσπρεπισμού που πολλές φορές χαρακτηρίζει ακόμα και τη ροκ κοινότητα και το αγγλόφωνο «American Unicorn», o The Boy επιστρέφει στον ελληνικό στίχο και στα πράγματα πoυ έχουν στοιχειώσει τη γενιά του αλλά όπως φαίνεται όχι μόνο αυτήν.

«Spinball»: «Shadows»

Το άλμπουμ μπορεί να έχει μόνο οκτώ κομμάτια και να κρατά 42 λεπτά, αλλά σε αποζημιώνει συνθετικά, εκφραστικά, εκτελεστικά. Τί άλλο να ζητήσεις δηλαδή;

«George Spanos Trio»: «Blue Passion»

Ενας δίσκος που χαίρεσαι να ακούς, αφού, συν τοις άλλοις, τα παιξίματα των τριών μουσικών χαρακτηρίζονται από υψηλό τεχνικό επίπεδο.

INFINIK: «Το τέλειο έγκλημα»

Εχουμε να κάνουμε με ένα hip hop δίσκο, κοινωνικά επίκαιρο και μουσικά δουλεμένο, ο οποίος ακούγεται αβίαστα και κάποια κομμάτια του σε καλούν να τα ακούσεις ξανά και ξανά.