ΤΕΧΝΕΣ

18557376_628909050632102_8766914547944773117_n

Chris Cornell: Ένας ακόμη, από τους πολλούς του ροκ, επιτυχημένος αυτόχειρας

Ο Chris Cornell, ο 52χρονος μουσικός που ξεκίνησε απ’ το Σιάτλ το 1986 με τους Soundgarden και ηγήθηκε του περίφημου μουσικού κινήματος του grunge τα πράγματα εξελίχθηκαν όπως, ίσως, θα ονειρευόταν κάθε επίδοξος ροκ σταρ: από την τοπική σκηνή της πολιτείας, στην εθνική των ΗΠΑ και ύστερα του κόσμου ολόκληρου. Μια αναφορά με αφορμή τον θάνατο του αλλά όχι για αυτόν.

εκθεση1.jpgσγφ

Sweet Europe: Το debate για την Ευρώπη μέσα από αστείες, αλλά πάντα αληθινές, εικόνες

Η έκθεση λαμβάνει χώρα ως μια απόπειρα για περισσότερη εξωστρέφεια από τους δημιουργούς και για μια πιο άμεση επαφής με το κοινό, η οποία δεν θα γίνεται πίσω από οθόνες και σελίδες, αλλά και μια προσπάθεια να συμβάλλουν, με τον δικό τους τρόπο, στην συζήτηση για μεγάλα κοινωνικά ζητήματα.






18486023_10156219389168345_8157108563386055539_n

Πώς γεννήθηκε “Ο πότης” του Χανς Φάλαντα

Ο ψυχίατρος που τον εξέτασε τόνισε ότι η περίπτωση του υπάγεται στην παράγραφο 51 του νόμου περί μη καταλογισμού λόγω ψυχικής διαταραχής, παράγραφος που αναφέρεται συχνά στον “Πότη”.






school-is-a-factory.indd

Documenta14 | Allan Sekula: Το Σχολείο είναι Εργοστάσιο

Στο έργο αυτό ο Sekula, θαρραλέα και με έναν υψηλής οπτικής ευφυΐας τρόπο, υποστηρίζει μια επαναστατική αντίληψη για τη σχέση της εκπαίδευσης με την εργασία, αντίληψη περιθωριακή ακόμα και στους κύκλους της ριζοσπαστικής αριστεράς του δυτικού κόσμου. Aσκεί μια πραγματικά πολυεπίπεδη και ενδελεχή κριτική στη δομή και τη λειτουργία του ύστερου καπιταλισμού.






18554582_1894781044103666_225219034_n

Ganja: Ψυχεδελικοί πειραματισμοί σε ποπ μονοπάτια

Τέσσερα χρόνια μετά το ντεμπούτο του “Feathers” ο KU, και κατά κόσμο Δημήτρης Παπαδάτος. μας επισκέπτεται για δεύτερη φορά, αν και όχι απρόσκλητος μιας και είμαστε πάντα φιλόξενοι σε όμορφες μουσικές και ενδιαφέρουσες προτάσεις.






f5

Ενάντια στην ανεργία και την επισφάλεια: 4 ταινίες που μιλούν για τον νέο εργαζόμενο

Ο κινηματογράφος ήταν η πρώτη τέχνη που γεννήθηκε μέσα στην μαζική κουλτούρα: Παράγεται και καταναλώνεται μαζικά. Όταν λοιπόν η κατεξοχήν τέχνης της εποχής μας αγκαλιάζει την καθημερινότητα των εργαζομένων, ενεργών και άνεργων, τότε το αποτέλεσμα είναι κάτι που σίγουρα αξίζει την προσοχή μας. Παρακάτω αναφέρουμε ενδεικτικά 4 ταινίες που κατάφεραν και απεικόνισαν με τον καλύτερο τρόπο την καθημερινότητα, τις σκέψεις και τις ανησυχίες των εργαζομένων της νέας βάρδιας.






18425398_10156207585823345_8424898864255310618_n

Αλεξάνδρα Αϊδίνη: Οι άνθρωποι όταν διεκδικούν μαζί, διεκδικούν καλύτερα

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μια πολιτική άποψη και την εκφράζουν με μια διακριτικότητα, με ένα άνοιγμα σκέψης, την περνάνε μέσα από τη δουλειά τους, την αναφέρουν και την υπερασπίζονται με πολύ ευγενή και διαλλακτικό τρόπο, πράγμα που με εκφράζει. Ωστόσο, έμενα η παντιέρα στην τέχνη δεν με εκπροσωπεί. Πιστεύω ότι έχει μεγαλύτερη δύναμη η συνέπεια ανάμεσα στην πράξη και σε αυτά που λες.






eytyxismenes-oikogeneies-fb2

“Ευτυχισμένες οικογένειες”, του Δημήτρη Στεφανάκη, εκδ. Μεταίχμιο

Από τη στωική και ειρωνική αντιμετώπιση της προκλητικής συμπεριφοράς της ασχήμιας. Ο τίτλος “Ευτυχισμένες οικογένειες” είναι σχεδόν θρασύς, μιας και όλοι ξέρουν ότι απόλυτα ευτυχισμένες οικογένειες δεν υπάρχουν






content_picture_first

1965: Η Ινδονησία ένας σιωπηρός μαζικός τάφος 1.000.000 κομμουνιστών και το σινεμά μάρτυρας και δικαστής

«Κάποιος να σκοτώνει είναι απαγορευμένο. Επομένως, όλοι οι δολοφόνοι τιμωρούνται εκτός και αν δολοφονούν μαζικά και με τον ήχο των σαλπίγγων» είχε σημειώσει ο Βολταίρος στις μπροστά σελίδες της Ιστορίας και αυτή έρχεται κάθε φορά να επιβεβαιώσει αυτό το κοινωνικό συμπέρασμα, που παραμένει αμετάβλητο. Η μαζική εξόντωση είναι μια πολιτικώς ορθή εξουσιαστική πρακτική όσων κοινωνιών βασίζονται στον ανταγωνισμό και την προάσπιση της ατομικής ιδιοκτησίας. Στην Ινδονησία δολοφονήθηκαν εν μια νυκτί 1.000.000 κομμουνιστές και δυο από τα σπουδαιότερα ντοκιμαντέρ στην ιστορία του κινηματογράφου παίζουν τον ρόλο του λαϊκού δικαστηρίου και της εκδίκησης της Ιστορίας. Το «The Act Of Killing» και το «The Look of Silence», δεν κάνουν διόλου μια ιστορική καταγραφή, αλλά μια μελέτη – που αποτελεί πλέον αναφορά – της μαζικής εξόντωσης ως act και όπλο του κράτους και ως πειθάρχηση, αλλοτρίωση και μετάλλαξη του αξιακού και ηθικού κώδικα ενός λαού.