ΤΕΧΝΕΣ

16681848_754721044694969_2034743806675806730_n

Female Power: Η θηλυκή πλευρά της σύγχρονης ελληνικής σκηνής

Τρεις κυκλοφορίες σε διάστημα λίγων μηνών, από την γνωστή μας ετικέτα της Inner Ear, με κοινό στοιχείο τη δισκογραφική παρουσία τριών νέων γυναικών που τις ενώνει η αναζήτηση προσωπικού καλλιτεχνικού οράματος, η ανάγκη δημιουργικής έκφρασης πέρα από τα τετριμμένα και πάνω από όλα η προσφορά σε εμάς καλαίσθητων μουσικών στιγμών…

16730768_1848616865386751_853604861_n

Aldebaran | Contemporary Photography Hub: Welcome to the Bull’ s Eye

Το Aldebaran | Contemporary Photography Hub επιδιώκει μια ευρεία συνάντηση φωτογράφων, καλλιτεχνών, θεωρητικών, συγγραφέων, εκδοτών, επιμελητών, ακαδημαϊκών και ερευνητών από διαφορετικά πεδία, με διαφορετικές αισθητικές και ιδεολογικές καταβολές.






11403364_681590238608805_1886473693131793358_n

Oι 30 πιο σημαντικοί δίσκοι του ροκ (μέρος α’)

Δεν είναι μόνο ο δυνατός ρυθμός, οι φοβερές μελωδίες, που σκάλωσαν εντός μας, είναι και τι αντιπροσωπεύουν οι μουσικοί αυτοί διότι ως καλλιτέχνες μιας αυθεντικής κουλτούρας του Δυτικού Πολιτισμού εξέφρασαν ένα συλλογικό υποσυνείδητο. Το πρώτο μέρος μιας λίστας με δίσκους που επανακαθόρισαν την μουσική μας πραγματικότητα.






adaf

Παράταση Ανοιχτού Καλέσματος Συμμετοχής για τo 13ο Athens Digital Arts Festival έως 14.02.17

Το 13ο Διεθνές Φεστιβάλ Ψηφιακών Τεχνών της Ελλάδας – Athens Digital Arts Festival (ADAF), διερευνώντας το μέλλον της ψηφιακής κουλτούρας, καλεί την καλλιτεχνική κοινότητα να υποβάλει τις προτάσεις της υπό τη θεματική #PostFuture






16406630_10155844375178345_2304689595547703414_n

Πριν τη λευκή σελίδα: “Μπάρτλεμπυ, ο γραφιάς” του Χέρμαν Μέλβιλλ

Ο “Μπάρτλεμπυ, ο γραφιάς” είναι από τα πιο διάσημα διηγήματα του 19ου αιώνα και αν και δεν είχε καλή υποδοχή την εποχή που κυκλοφόρησε ανήκει πλέον στις κορυφαίες στιγμές της αμερικάνικης λογοτεχνίας. Έναυσμα; Η απογοήτευση του συγγραφέα από τις κακές κριτικές του προηγούμενου έργου του.






neruda-luis-gnecco

«Neruda», ο κινηματογράφος υποκλίνεται στην ποίηση

Aν περιμένετε βιογραφία ή ντοκιμαντερίστικη ακρίβεια, ξεχάστε το. Η ταινία δεν είναι κινηματογραφική απόδοση της Wikipedia, ούτε μελέτη στην προσωπικότητα του. Δείτε το, καλύτερα, σαν τον χορό των στίχων του ποιητή μέσα στην Ιστορία. Και με τα νερά και με τα απόνερα της. Και μέσα από αυτό ο Neruda θα απολέσει, επιτέλους, την ιδιότητα του ανέγγιχτου και άρα πρόσκαιρου μνημείου και θα μετατραπεί σε μια αγαπητή ανθρώπινη ιδιοφυία, που γκρεμίζει ήθη και εξουσίες.






cover

Einstürzende Neubauten, κυβέρνηση Μιτεράν και H. Müller σε… εταιρεία λαϊκής βάσης

Δεκέμβρης του 1989. «Σε αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί», συμ-βαίνει μια παράξενη συνάντηση. Ή μάλλον μερικές παράξενες συναντήσεις. Οι αινιγματικοί Einstürzende Neubauten, φρικιά για τον δυτικό κόσμο και ακατανόητος θόρυβος για τους πράκτορες της Στάζι, περνούν στο ανατολικό Βερολίνο για να δώσουν εκεί την πρώτη τους συναυλία.






16473545_585607071628967_8485346516946862209_n

H κοινωνικό-πολιτισμική ιστορία των ενδόξων ‘60s

Η δεκαετία του ’60, όπως συμβαίνει συχνά σε περιόδους κοινωνικής και πολιτικής αναταραχής, ήταν συγχρόνως μια εποχή μεγάλης καλλιτεχνικής άνθισης. Όλες οι τέχνες άκμαζαν, οι εκδόσεις, το θέατρο, ο κινηματογράφος, αλλά πάνω απ’ όλα η μουσική, το περιούσιο μέσο της δεκαετίας. Οι Beatles, οι Stones, oι Who, oι Doors, ο Μπομπ Ντίλαν, o Πολ Σάιμον και δεκάδες άλλοι καλλιτέχνες (δημοφιλείς και σοβαροί) μετέτρεψαν την φολκ, το ροκ, το ριδμ-εντ-μπλουζ, ακόμα και την κάντρι, σε μια μορφή διαμαρτυρίας.






16508556_585093415013666_639063257520525556_n

Χάρης Λαμπράκης Quartet στη Στέγη

Παρότι το όνομα παραπέμπει στην τζαζ, το Χάρης Λαμπράκης Quartet δεν είναι ένα τζαζ κουαρτέτο με την κλασική έννοια του όρου, αλλά το σχήμα τεσσάρων ταλαντούχων μουσικών που τους αρέσει να αυτοσχεδιάζουν και να αλλάζουν διαρκώς.






opdoc-4-point-1-miles-facebookJumbo

Ο πόνος των ανθρώπων που πρωταγωνιστούν στην ίδια τους την οδύνη, δεν βραβεύεται

Το «4.1 miles», το προτεινόμενο για Όσκαρ μικρού μήκους ελληνικό ντοκιμαντέρ, με θέμα τους πρόσφυγες όφειλε να δομήσει μια άποψη, με περισσότερο σεβασμό, με περισσότερη ευθύνη, περισσότερη ειλικρίνεια. Ωστόσο, επέλεξε να προτάξει έναν ανώδυνο συμβιβασμό, έναν κούφιο «ανθρωπισμό» και δυστυχώς μια βραβευτική λογική τύπου «εφόσον πουλάει ο θάνατος, θάνατο θα δώσω». Η «χρήση» και «χρησιμοποίηση» του όλου προσφυγικού ζητήματος μεταφράζει την ανθρωπιά μας εν τέλει σε στατιστική, λόγω της δράσης της συνήθειας να βλέπουμε πτώματα, να βλέπουμε θάνατο, να βλέπουμε και να παρατηρούμε τον πόνο του άλλου, αποστασιοποιημένοι, μη κοινωνοί, παρατηρητές και όχι δρώντες.