ΤΕΧΝΕΣ

BalkaNoir- Τα Βαλκάνια συστήνονται

Θα μπορούσε να υπάρξει ο όρος Βαλκανικό Αστυνομικό; Οι Βασίλης Δανέλλης και Γιάννης Ράγκος, προσπάθησαν να δημιουργήσουν μία συλλογή με πρωτότυπα και όσο το δυνατόν πιο αντιπροσωπευτικά διηγήματα απ’ όλες τις βαλκανικές χώρες. Η συλλογή αυτή εν τέλει ονομάστηκε BalkaNoir 

«You refuse to understand / you don’t say anything / watching me die» | Έκθεση για το προσφυγικό | 30.09

Σε μία περίοδο στην οποία το προσφυγικό-μεταναστευτικό έχει ενταχθεί σε μια αναισθητοποιημένη κανονικότητα που συνοδεύεται από εικόνες που αρχίζουν και τελειώνουν στην απεικόνιση των συμπτωμάτων, η έκθεση επιδιώκει να συμβάλει σε μια βαθύτερη μελέτη ενός ζητήματος ακόμα ανοιχτού, που έχει ως καθημερινό αποτέλεσμα τον θάνατο ή την ομηρία χιλιάδων ανθρώπων.

Κόκκινα Kορίτσια, Πάντα Πιο Όμορφα- Ρομαντισμός στο εξεγερμένο Παρίσι

Το γλυκόπικρο Κόκκινα Κορίτσια, Πάντα Πιο Όμορφα είναι ένα βιβλίο στο οποίο ο συγγραφέας του παρουσιάζει δύο ρομαντικές -μία πολιτική και μία ερωτική- ιστορίες με φόντο το εξεγερμένο Παρίσι του ’68 και μία noir αισθητική που θα ήταν αδύνατο να λείπει από ένα έργο του Φρεντερίκ Φαζαρντί.

Batman/ Flash: Η Κονκάρδα- Όταν ψηλαφίζεις το τέλος

Σαν αυτοτελές σενάριο, το Batman/ Flash: Η Κονκάρδα δεν απαντά σε ουσιώδη ερωτήματα. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στον κόσμο της αέναης συνέχειας των κόμικ, ελάχιστα πράγματα είναι αυτοτελή. Έτσι η ίδια η ιστορία δεν εστιάζει τόσο στις απαντήσεις, όσο στο συναισθηματικό βάρος. Και εκεί πετυχαίνει απόλυτα.

«Στην μοναξιά των κάμπων με βαμβάκι» σε σκηνοθεσία Κώστα Ζάπα | Πρεμιέρα 08.10

«Ενας Πελάτης κι ένας Ντίλερ. Μια συναλλαγή. Δύο άντρες. Δύο πολεμιστές. Δύο σύμβολα ενός κόσμου πριν την έλευση του πολιτισμού, όπου επικρατούσαν τα ένστικτα. Αλλά κι ενός μετα-πολιτισμού που έρχεται και είναι το ίδιο ακραίος, ενστικτώδης, ακαριαίος. Δύο αρχέγονοι άνθρωποι που όμως καθρεφτίζουν την σύγχρονη κοινωνία όσο κανείς.»

Abigail Solomon-Godeau | Φεμινισμός, ψυχανάλυση & φωτογραφία

Στο έργο της, η Solomon-Godeau προσεγγίζει και ερευνά τους τρόπους με τους οποίους η φωτογραφία αναπαράγει και προκαλεί αλληγορίες ή συγκροτεί τον «άνδρα» ως «θεατή υποκείμενο» και τη «γυναίκα» ως «θεατό αντικείμενο», χρωματίζοντας παράλληλα την έννοια του φύλου και διαμορφώνοντας το «αρσενικό» ως ενεργό υποκείμενο απέναντι στην εικόνα και στο τρόπο του «βλέπειν», ενώ το «θηλυκό» ως παθητικό αντικείμενο.

“Σονέτα” του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, μετ. Ερρίκος Σοφράς, εκδ. Αντίποδες

Τα “Σονέτα” του Σαίξπηρ θα μπορούσαν να είναι το “Πιστεύω” της οικουμενικής πίστης στον Ερωτα, τη θρησκεία όπου συντελείται το θαύμα της ένωσης δύο σωμάτων, δύο ψυχών.