ΤΕΧΝΕΣ

Συνέντευξη για την έκθεση Democrisis – «Είμαστε γελοιογράφοι, όχι γελωτοποιοί»

Η Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια να διοργανώνει πολύ ενδιαφέρουσες εκθέσεις σκίτσων θέτοντας θεματικές σχετικές με την πολιτική επικαιρότητα. Σε αυτές τις εκθέσεις παίρνουν το λόγο δεκάδες σκιτσογράφοι, οι οποίοι μέσα απ’ τα έργα τους δίνουν τη δική τους οπτική για σημαντικά θέματα της ζωής μας και της εποχής μας.

Scott Walker ( 1943- 2019): από την αρτίστικη ποπ στην δημιουργική αβαν γκαρ

«Ένας από τους πιο διακεκριμένους πρωτοπόρους στη μουσική τον τελευταίο μισό αιώνα»- όπως ειπώθηκε, ο Scott Walker αφήνει πίσω του μια εξαιρετική πολιτιστική παρακαταθήκη ως ευκαιρία για τους απανταχού μουσικόφιλους να τον γνωρίσουν.

Εγκαίνια της έκθεσης Democrisis – «Η δημοκρατία των γελοιογράφων»

Το θέμα  φέτος, μετά το προσφυγικό, το Brexit και τον πόλεμο, ήταν η ίδια η έννοια της Δημοκρατίας σε κρίση, όπως τη διαπιστώνει η ευαίσθητη ματιά των πολιτικών γελοιογράφων.  Επίσης, σε μια χρονιά που θα δει η χώρα μας τέσσερις κάλπες, με τη μία από αυτές να αφορά όλη την Ευρώπη, η έκθεση αποκτά μια ιδιαίτερη βαρύτητα.

“Φιρντάους” της Ναουάλ Αλ Σααντάουι: Απέναντι στην τυραννία της πατριαρχίας

Η Φιρντάους γεννιέται για να υπηρετεί, για να δέχεται εντολές, για να μάθει τον ρόλο της μάνας, της αδελφής, της ανιψιάς, της ερωμένης, της εργάτριας. Να μάθει όμως όπως ορίζουν οι άντρες τη μάνα, την αδελφή, την ερωμένη, την εργάτρια. Να είναι δηλαδή παθητική, σιωπηλή, πλάσμα άψυχο και πρόθυμο στις ορέξεις των ανδρών.

BAILDSA – WAR ZONE, Ride the Balkan Express

To War Zone είναι ένα επιτυχημένο χωνευτήρι των Βαλκανικών ρυθμών και ήχων, της reggae και του dub, του rock, του punk και του post punk, της παράδοσης της ανατολής και της μεσογείου. Ένα παθιασμένο τρένο που σε προκαλεί να πηδήξεις στα βαγόνια του. Enjoy the ride of Balkan express….

Happy as Lazzaro- μια ονειρική παραβολή για την παντοτινή καταπίεση της εργατικής τάξης

Αν και δεν λείπει η κριτική στο εκάστοτε κοινωνικό σύστημα εκμετάλλευσης, από την ταινία λείπει το όραμα ενός συλλογικού, θετικού αντιπροτάγματος, οπότε το όποιο κοινωνικό σχόλιο εγκλωβίζεται σε μια μεσσιανική, τελικά ατομική λύση που ταιριάζει ωστόσο στην παραβολή.